zapalenie pooperacyjne po zabiegu w chirurgii okulistycznej
Wskazanie

Zapalenie pooperacyjne po zabiegu w chirurgii okulistycznej to powszechne powikłanie, które może wystąpić po różnych procedurach okulistycznych, takich jak operacje zaćmy, witrektomia, keratoplastyka czy zabiegi refrakcyjne. Stan zapalny może dotyczyć różnych struktur oka, w tym rogówki, tęczówki, ciała rzęskowego (zapalenie błony naczyniowej) lub wnętrza gałki ocznej (endoftalmit).

Objawy zapalenia pooperacyjnego obejmują zaczerwienienie oka, ból, światłowstręt, niewyraźne widzenie, zwiększone łzawienie oraz czasami wydzielinę. Najpoważniejszym powikłaniem jest endoftalmit pooperacyjny, który stanowi zagrożenie dla wzroku i wymaga natychmiastowej interwencji. Wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego wyniku terapeutycznego.

W leczeniu zapalenia pooperacyjnego stosuje się głównie leki przeciwzapalne i przeciwbakteryjne. Wśród preparatów steroidowych najczęściej używane są krople zawierające deksametazon (Dexamethason WZF, Dexafree), prednizolon (Pred Forte) lub difluprednate (Ducressa). W przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej stosuje się krople z antybiotykami, takimi jak moksyfloksacyna (Vigamox), lewofloksacyna (Oftaquix, Levofloxacin WZF) lub tobramycyna (Tobrosopt, Tobrex).

W cięższych przypadkach, zwłaszcza przy endoftalmicie, może być konieczne podanie antybiotyków doszklistkowo (np. wankomycyna, ceftazydym) lub ogólnoustrojowo. Przy ciężkim zapaleniu przedniego odcinka oka często stosuje się również krople rozszerzające źrenicę i porażające akomodację, jak tropikamid (Tropicamidum WZF) czy cyklopentolat (Cyclogyl).

Największymi trudnościami w leczeniu zapalenia pooperacyjnego są: różnicowanie między stanem zapalnym a infekcją, opóźnione rozpoznanie (szczególnie w przypadku endoftalmitu), narastająca antybiotykooporność oraz przestrzeganie przez pacjentów zaleconego schematu podawania kropli. Problematyczne bywa również długotrwałe stosowanie steroidów, które może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, zaćmy lub opóźnionego gojenia rogówki. Istotne jest zatem dostosowanie leczenia do indywidualnych potrzeb pacjenta i regularne monitorowanie stanu oka.