zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego
Wskazanie

Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego to grupa schorzeń charakteryzujących się przewlekłymi lub nawracającymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, którym nie towarzyszą zmiany strukturalne ani biochemiczne. Do najczęstszych zaburzeń czynnościowych należą zespół jelita drażliwego (IBS), dyspepsja czynnościowa, czynnościowe wzdęcia, czynnościowe zaparcia i biegunki. Objawy mogą obejmować bóle brzucha, wzdęcia, zmiany rytmu wypróżnień, nudności, uczucie pełności i dyskomfortu.

Patofizjologia tych zaburzeń jest złożona i obejmuje zaburzenia osi mózgowo-jelitowej, nadwrażliwość trzewną, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zmiany w mikrobiocie jelitowej, a także czynniki psychologiczne. Diagnoza opiera się głównie na kryteriach Rzymskich IV, które standaryzują rozpoznanie na podstawie objawów klinicznych po wykluczeniu chorób organicznych.

W leczeniu zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego stosuje się różne grupy leków. W przypadku IBS z zaparciami skuteczne są leki przeczyszczające (np. Duplhalac, Forlax), a przy IBS z biegunką leki przeciwbiegunkowe (np. Imodium, Laremid). Przy bólach brzucha stosuje się leki rozkurczowe (Duspatalin, No-Spa, Buscopan), a w przypadku wzdęć i nadmiernej produkcji gazów – symethikon (Espumisan, Infacol) lub dimetykon (Flatulenc). Przy dyspepsji czynnościowej pomocne są inhibitory pompy protonowej (Controloc, Nolpaza, Omeprazol) oraz prokinetyki (Metoclopramid, Itopryd).

W zaburzeniach związanych z dysbiozą jelitową zastosowanie znajdują probiotyki (Lacidofil, Lactoral, Enterol, Dicoflor), a przy współistniejących zaburzeniach psychicznych – leki przeciwdepresyjne w małych dawkach, szczególnie trójcykliczne (Amitryptylina) lub z grupy SSRI (Opipramol, Citalopram). Coraz większą rolę odgrywają też leki działające na receptory serotoninowe w jelicie (Tegaserod, Prucaloprid).

Największą trudnością w leczeniu zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego jest ich przewlekły charakter i tendencja do nawrotów. Skuteczność farmakoterapii jest często ograniczona, a odpowiedź na leczenie bywa indywidualna. Wyzwaniem pozostaje także oddzielenie objawów zaburzeń czynnościowych od organicznych chorób przewodu pokarmowego. Istotną trudnością jest również współwystępowanie zaburzeń psychicznych, które wymagają równoległego leczenia. Ponadto brak jednego uniwersalnego leku zmusza do stosowania terapii wielokierunkowej, dostosowanej do dominujących objawów, co może prowadzić do polipragmazji i zwiększać ryzyko działań niepożądanych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl