wysoka gorączka, która nie reaguje na inne środki
Wskazanie

Wysoka gorączka nieodpowiadająca na standardowe leczenie stanowi istotne wyzwanie kliniczne. Definiuje się ją zwykle jako temperaturę ciała powyżej 39°C, która utrzymuje się pomimo zastosowania typowych leków przeciwgorączkowych. Może być objawem poważnych infekcji, w tym sepsy, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, chorób autoimmunologicznych, a także złośliwego zespołu neuroleptycznego czy zespołu serotoninowego.

W leczeniu opornej gorączki stosuje się leki z różnych grup. Podstawowe preparaty przeciwgorączkowe dostępne w Polsce to paracetamol (Panadol, Apap, Codipar), ibuprofen (Nurofen, Ibuprom, Ibufen), oraz naproksen (Aleve, Anapran). W przypadku braku odpowiedzi można rozważyć metamizol (Pyralgin, Metamizole Kalceks), choć należy pamiętać o możliwych powikłaniach hematologicznych. W warunkach szpitalnych stosuje się także dożylne formy paracetamolu (Paracetamol Kabi, Perfalgan).

Największą trudnością w leczeniu gorączki opornej na leczenie jest identyfikacja jej przyczyny. Niezbędna jest szczegółowa diagnostyka obejmująca badania laboratoryjne, mikrobiologiczne oraz obrazowe. Szczególnie niebezpieczne są przypadki gorączki towarzyszącej neutropenii u pacjentów onkologicznych oraz gorączka u pacjentów z obniżoną odpornością, gdzie konieczne jest natychmiastowe wdrożenie szerokospektralnej antybiotykoterapii empirycznej.

Wyzwaniem terapeutycznym jest również leczenie gorączki u pacjentów pediatrycznych i geriatrycznych, gdzie farmakokinetyka leków i tolerancja wysokiej temperatury różnią się znacząco. U dzieci szczególnie istotne jest odpowiednie nawodnienie i monitorowanie pod kątem drgawek gorączkowych, a u osób starszych – zapobieganie odwodnieniu i monitorowanie funkcji nerek podczas stosowania NLPZ.