T-komórkowy chłoniak skóry
Wskazanie

T-komórkowy chłoniak skóry (CTCL – Cutaneous T-Cell Lymphoma) to rzadka grupa nowotworów wywodzących się z limfocytów T, które pierwotnie zajmują skórę. Najczęstsze postacie to ziarniniak grzybiasty (mycosis fungoides) oraz zespół Sézary’ego. Choroba charakteryzuje się powstawaniem zmian skórnych o różnym charakterze – od rumieniowych plam, przez nacieki, po guzy. Objawy często obejmują również świąd, złuszczanie naskórka i zaczerwienienie skóry.

W leczeniu T-komórkowego chłoniaka skóry stosuje się terapię wielokierunkową, dostosowaną do stadium zaawansowania. W Polsce dostępne są leki miejscowe jak steroidy (Dermovate, Elosone, Cutivate) oraz inhibitory kalcyneuryny (Protopic, Elidel). W terapii systemowej stosuje się retinoidy (Neotigason), interferony (Roferon-A), inhibitory deacetylazy histonowej (Zolinza – worinostat), brentuksymab wedotin (Adcetris) oraz beksaroten (Targretin). W zaawansowanych stadiach stosuje się również metotreksat (Metex, Trexan) oraz chemioterapię.

Leczenie często obejmuje także fototerapię (PUVA, UVB), radioterapię miejscową lub terapię elektronami na całe ciało (TSEB). W przypadkach opornych na leczenie rozważa się przeszczepienie komórek macierzystych.

Największe trudności w leczeniu T-komórkowego chłoniaka skóry wynikają z jego chronicznego i nawrotowego charakteru. Choroba ma tendencję do progresji i często wymaga długotrwałego leczenia podtrzymującego. Wyzwaniem jest również indywidualizacja terapii ze względu na różnorodność kliniczną i biologiczną poszczególnych podtypów CTCL. Istotnym problemem jest też opóźniona diagnoza, gdyż wczesne stadia choroby mogą przypominać łagodne dermatozy, co opóźnia wdrożenie odpowiedniego leczenia. Dodatkowo, w zaawansowanych stadiach dochodzi do kompromitacji układu immunologicznego, co zwiększa ryzyko infekcji, które są główną przyczyną zgonów w tej grupie pacjentów.