rak zróżnicowany tarczycy
Wskazanie

Rak zróżnicowany tarczycy (DTC – Differentiated Thyroid Cancer) jest najczęstszym typem nowotworu tarczycy, stanowiącym około 80-90% wszystkich przypadków nowotworów tego gruczołu. Obejmuje on dwa główne podtypy histologiczne: raka brodawkowatego (PTC) oraz raka pęcherzykowego (FTC). Wskazania do leczenia pojawiają się po stwierdzeniu obecności guza tarczycy w badaniu USG, potwierdzonego badaniem cytologicznym (BACC) lub histopatologicznym.

Podstawową metodą leczenia raka zróżnicowanego tarczycy jest zabieg chirurgiczny – całkowite wycięcie tarczycy (tyreoidektomia) z ewentualnym usunięciem węzłów chłonnych szyi. Po operacji stosuje się zazwyczaj terapię ablacyjną jodem radioaktywnym (I-131) w celu zniszczenia pozostałych komórek tarczycy i ewentualnych mikroprzerzutów. W dalszym etapie leczenia pacjenci wymagają przewlekłej terapii supresyjnej lewotyroksyną (np. Euthyrox, Letrox) w dawkach hamujących wydzielanie TSH.

W przypadku zaawansowanego lub przerzutowego raka zróżnicowanego tarczycy, opornego na leczenie jodem radioaktywnym, stosuje się inhibitory kinaz tyrozynowych. W Polsce dostępne są: sorafenib (Nexavar), lenvatynib (Lenvima) oraz kabozantynib. Leki te są stosowane w ramach programów lekowych u pacjentów z progresją choroby mimo wcześniejszego leczenia standardowego.

Największe trudności w leczeniu raka zróżnicowanego tarczycy wiążą się z przypadkami oporności na leczenie jodem radioaktywnym oraz z nawrotami choroby. Wyzwaniem jest również długoterminowe monitorowanie pacjentów, które wymaga regularnego oznaczania poziomu tyreoglobuliny jako markera biochemicznego oraz wykonywania badań obrazowych. Problemem może być także właściwe zbilansowanie terapii supresyjnej lewotyroksyną, tak aby uzyskać pożądane hamowanie TSH przy jednoczesnym uniknięciu objawów jatrogennej tyreotoksykozy, szczególnie u pacjentów starszych lub z chorobami sercowo-naczyniowymi.