przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C
Wskazanie

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) to przewlekła choroba infekcyjna wywoływana przez wirus HCV (Hepatitis C Virus), która prowadzi do postępującego uszkodzenia wątroby. Choroba charakteryzuje się często bezobjawowym przebiegiem przez wiele lat, co opóźnia rozpoznanie. Za przewlekłe uznaje się zakażenie HCV trwające dłużej niż 6 miesięcy. Nieleczone przewlekłe WZW C prowadzi do marskości wątroby oraz zwiększa ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego.

Leczenie przewlekłego WZW C przeszło rewolucję dzięki wprowadzeniu leków o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym (DAA). Na polskim rynku dostępne są schematy oparte na takich lekach jak: Maviret (glekaprewir/pibrentaswir), Epclusa (sofosbuwir/welpataswir), Harvoni (sofosbuwir/ledipaswir), Zepatier (elbaswir/grazoprewir) oraz Vosevi (sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir). Leki te stosowane są przez 8-12 tygodni i charakteryzują się skutecznością sięgającą 95-99%.

Największe trudności w leczeniu przewlekłego WZW C obejmują wczesne wykrywanie zakażenia (ze względu na bezobjawowy przebieg), występowanie zaawansowanego włóknienia lub marskości wątroby w momencie rozpoznania, a także obecność chorób współistniejących. Problematyczne mogą być również reinfekcje HCV po skutecznym leczeniu, szczególnie w grupach wysokiego ryzyka. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie pacjentów z niewydolnością nerek, po przeszczepieniu narządów czy z koinfekcją HIV/HCV, wymagających indywidualnego doboru schematów terapeutycznych.

Istotnym elementem opieki nad pacjentem z przewlekłym WZW C jest regularne monitorowanie czynności wątroby oraz ocena stopnia włóknienia (elastografia, biopsja). Po skutecznym leczeniu etiotropowym pacjenci z zaawansowanym włóknieniem lub marskością wątroby wymagają dalszej obserwacji pod kątem powikłań, w tym badań przesiewowych w kierunku raka wątrobowokomórkowego. W przypadku niewyrównanej marskości wątroby lub rozwoju raka, przeszczepienie wątroby może być jedyną opcją terapeutyczną.