przewlekłe schorzenie zapalne wątroby
Wskazanie

Przewlekłe schorzenie zapalne wątroby, znane również jako przewlekłe zapalenie wątroby, to długotrwały proces zapalny tkanki wątrobowej, który utrzymuje się przez co najmniej 6 miesięcy. Schorzenie to może być spowodowane różnymi czynnikami, w tym wirusami (głównie HBV, HCV), autoimmunologicznymi reakcjami organizmu, lekami i toksynami, alkoholem, zaburzeniami metabolicznymi (np. niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby) czy chorobami genetycznymi.

Diagnostyka przewlekłego zapalenia wątroby obejmuje badania laboratoryjne (enzymy wątrobowe, markery wirusowe, autoprzeciwciała), obrazowe (USG, elastografia, tomografia komputerowa) oraz biopsję wątroby. Celem diagnostyki jest określenie przyczyny, stopnia zaawansowania włóknienia oraz aktywności procesu zapalnego, co determinuje wybór odpowiedniego leczenia.

Leczenie zależy od etiologii. W przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu B stosuje się leki przeciwwirusowe jak entekawir (Baraclude), tenofowir (Viread), tenofowir alafenamid (Vemlidy). Przy zakażeniu HCV stosowana jest terapia bezinterferonowa z użyciem leków o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym: sofosbuwir/welpataswir (Epclusa), glekaprewir/pibrentaswir (Maviret), sofosbuwir/ledipaswir (Harvoni). W autoimmunologicznym zapaleniu wątroby stosuje się prednizon (Encorton) oraz azatioprynę (Imuran). Przy niealkoholowym stłuszczeniowym zapaleniu wątroby podstawą terapii jest modyfikacja stylu życia, a farmakologicznie stosuje się witaminę E, pioglitazon (Actos) oraz kwas ursodeoksycholowy (Ursopol, Ursocam).

Największe trudności w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby obejmują późne rozpoznanie choroby z powodu jej skąpoobjawowego przebiegu, co często prowadzi do diagnozy w zaawansowanym stadium włóknienia lub marskości. Problemem jest również nieprzestrzeganie zaleceń przez pacjentów, szczególnie dotyczących abstynencji alkoholowej i modyfikacji stylu życia. Wyzwaniem pozostaje także oporność na leczenie przeciwwirusowe w niektórych przypadkach HBV czy HCV oraz nawroty choroby po zaprzestaniu terapii. Dodatkową trudność stanowi leczenie chorych ze współistniejącymi chorobami (np. HIV, cukrzyca, otyłość), które mogą przyspieszać progresję włóknienia i komplikować terapię.