przewlekła niewydolność krążenia żylnego kończyny dolnej
Wskazanie

Przewlekła niewydolność krążenia żylnego kończyny dolnej jest schorzeniem naczyniowym charakteryzującym się upośledzeniem odpływu krwi żylnej z kończyn dolnych do serca. Główną przyczyną jest uszkodzenie zastawek żylnych, które prowadzi do wstecznego przepływu krwi i jej zastoju w kończynach. Do czynników ryzyka należą: predyspozycje genetyczne, ciąża, długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej lub siedzącej, otyłość oraz wiek.

Objawy niewydolności żylnej obejmują uczucie ciężkości nóg, obrzęki (nasilające się wieczorem), nocne kurcze łydek, świąd skóry oraz zmiany troficzne skóry (przebarwienia, stwardnienia). W zaawansowanych stadiach mogą wystąpić owrzodzenia żylne, które trudno się goją. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz badaniach obrazowych, takich jak USG dopplerowskie.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki flebotropowe, które zwiększają napięcie ścian naczyń żylnych i poprawiają mikrokrążenie. W Polsce dostępne są preparaty zawierające: diosminę (Diohespan, Diosminex, Phlebodia), hesperydynę (Cyclo 3 Fort), escynę (Aescin, Esceven), rutozyd (Venoruton) czy wyciąg z ruszczyka kolczastego (Cyclo 3 Fort). W cięższych przypadkach mogą być stosowane leki przeciwzakrzepowe, takie jak heparyny drobnocząsteczkowe (Clexane, Fraxiparine).

Największe trudności w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej wiążą się z jej przewlekłym charakterem, wymagającym długotrwałej terapii i systematycznego stosowania zaleceń. Problematyczne jest leczenie owrzodzeń żylnych, które często są oporne na standardowe metody terapii i wymagają specjalistycznego, interdyscyplinarnego podejścia. Istotnym wyzwaniem jest również niska świadomość pacjentów dotycząca konieczności wczesnego wdrożenia profilaktyki (kompresjoterapia, aktywność fizyczna) oraz konsekwentnego stosowania leków, nawet po ustąpieniu objawów.

Leczenie niewydolności żylnej wymaga podejścia kompleksowego, łączącego farmakoterapię z kompresjoterapią (stosowanie pończoch lub podkolanówek uciskowych), odpowiednią aktywnością fizyczną oraz modyfikacją stylu życia. W przypadkach zaawansowanych rozważa się leczenie zabiegowe: skleroterapię, ablację laserową lub radiofrekwencyjną, czy klasyczną operację chirurgiczną.