ocena całkowitej frakcji wyrzutowej komory
Wskazanie

Ocena całkowitej frakcji wyrzutowej komory (LVEF – Left Ventricular Ejection Fraction) to kluczowy parametr oceniający funkcję skurczową lewej komory serca, będący stosunkiem objętości krwi wyrzucanej z lewej komory podczas skurczu do całkowitej objętości krwi znajdującej się w komorze przed skurczem. Prawidłowa wartość LVEF wynosi 50-70%. Obniżona frakcja wyrzutowa (poniżej 50%) może wskazywać na niewydolność serca, uszkodzenie mięśnia sercowego po zawale, kardiomiopatię lub inne schorzenia kardiologiczne.

W diagnostyce LVEF najczęściej wykorzystuje się badanie echokardiograficzne (ECHO), które jest nieinwazyjne i łatwo dostępne. Inne metody to rezonans magnetyczny serca (CMR), który uznawany jest za złoty standard, wentrykulografia radioizotopowa (MUGA) oraz tomografia komputerowa serca. Regularny monitoring LVEF jest niezbędny u pacjentów z niewydolnością serca, po zawale mięśnia sercowego oraz u osób poddawanych kardiotoksycznej chemioterapii.

W leczeniu pacjentów z obniżoną frakcją wyrzutową stosuje się inhibitory konwertazy angiotensyny (np. Prestarium, Enarenal, Captoril), beta-blokery (np. Betaloc ZOK, Bisocard, Nebilet), antagonisty aldosteronu (np. Spironol, Eplerenon), antagonisty receptora angiotensyny II (np. Valsacor, Lorista) oraz nowsze leki jak sakubitril/walsartan (Entresto). U wybranych pacjentów z obniżoną LVEF stosuje się także urządzenia wszczepiane: kardiowertery-defibrylatory (ICD) oraz terapię resynchronizującą (CRT).

Największą trudnością w postępowaniu z pacjentami z obniżoną frakcją wyrzutową jest optymalny dobór farmakoterapii, która musi uwzględniać schorzenia współistniejące, tolerancję leków i potencjalne interakcje. Wyzwaniem pozostaje także identyfikacja pacjentów, którzy odniosą korzyść z terapii urządzeniowej (ICD, CRT), a także moment kwalifikacji do przeszczepienia serca u chorych z najcięższą niewydolnością. Istotnym problemem jest również odpowiednia edukacja pacjentów odnośnie przestrzegania zaleceń terapeutycznych i modyfikacji stylu życia, co ma kluczowe znaczenie dla skuteczności leczenia i rokowania.