epizod manii związany z chorobą dwubiegunową
Wskazanie

Epizod manii związany z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD) to stan charakteryzujący się patologicznie podwyższonym nastrojem, nadmierną energią i aktywnością, któremu często towarzyszą obniżona potrzeba snu, wzmożona aktywność psychomotoryczna, wielomówność, gonitwa myśli, nadmierna pewność siebie oraz zachowania ryzykowne. Epizod maniakalny definiuje się jako trwający co najmniej tydzień okres wyraźnie nieprawidłowego i utrzymującego się podwyższonego, ekspansywnego lub drażliwego nastroju, któremu towarzyszy wzmożona aktywność i energia.

W leczeniu epizodów maniakalnych w chorobie dwubiegunowej stosuje się przede wszystkim leki normotymiczne i przeciwpsychotyczne. Wśród leków normotymicznych kluczową rolę odgrywają sole litu (Lithium Carbonicum GSK), walproiniany (Depakine, Convulex), karbamazepina (Tegretol, Amizepin) i lamotrygina (Lamitrin, Lamotrix). Z leków przeciwpsychotycznych II generacji stosowane są: olanzapina (Zyprexa, Zolaxa, Olzapin), kwetiapina (Ketrel, Kventiax, Seroquel), risperidon (Rispolept, Risset), aripiprazol (Abilify, Aryzalera) oraz ziprasidon (Zeldox).

W przypadkach ciężkich epizodów maniakalnych konieczna bywa hospitalizacja, szczególnie gdy pacjent stanowi zagrożenie dla siebie lub otoczenia. U części pacjentów stosuje się terapię skojarzoną – połączenie leku normotymicznego z przeciwpsychotycznym, co zwiększa skuteczność leczenia. W przypadkach opornych na farmakoterapię rozważa się elektrowstrząsy.

Największe trudności w leczeniu epizodów maniakalnych obejmują uzyskanie współpracy pacjenta, który często nie ma poczucia choroby i odmawia przyjmowania leków. Wyzwaniem jest również odpowiednie dobranie farmakoterapii – znalezienie równowagi między skutecznością a tolerancją działań niepożądanych. Poważnym problemem pozostaje również zapobieganie nawrotom choroby po ustąpieniu ostrego epizodu maniakalnego. Regularne przyjmowanie leków normotymicznych jest kluczowe w profilaktyce nawrotów, jednak wielu pacjentów przerywa leczenie podtrzymujące, co znacząco zwiększa ryzyko kolejnych epizodów.