ból i zapalenie w chorobie zwyrodnieniowej stawów
Wskazanie

Ból i zapalenie w chorobie zwyrodnieniowej stawów to objawy związane z degeneracją chrząstki stawowej, która prowadzi do odsłonięcia podchrzęstnej warstwy kości. Choroba zwyrodnieniowa stawów (ChZS) najczęściej dotyczy stawów kolanowych, biodrowych, kręgosłupa oraz drobnych stawów rąk. Charakteryzuje się bólem stawów, który nasila się podczas ruchu i zmniejsza w spoczynku, sztywnością poranną trwającą zwykle krócej niż 30 minut oraz ograniczeniem ruchomości stawów.

W farmakoterapii bólu i zapalenia w ChZS stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Diclac, Majamil, Olfen (diklofenak), Ketonal, Ketoprofen, Refastin (ketoprofen), Meloxistad, Movalis, Opokan (meloksykam), Celebrex, Aclexa (celekoksyb) czy Xefo (lornoksykam). W przypadku silniejszego bólu można zastosować paracetamol (Paracetamol, Apap, Panadol) lub tramadol (Poltram, Tramal). Miejscowo stosuje się maści, żele i plastry zawierające NLPZ, np. Voltaren, Diclac, Ketonal, Fastum.

W leczeniu wykorzystuje się również leki modyfikujące przebieg choroby, takie jak siarczan glukozaminy (Arthryl, Flexer) i siarczan chondroityny (Chondroitin Sulphate, Structum). W przypadku nasilonych objawów zapalnych stosuje się dostawowe iniekcje glikokortykosteroidów (np. Diprophos, Depo-Medrol) lub kwasu hialuronowego (Suplasyn, Synvisc, Hyalgan).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z bólem i zapaleniem w ChZS wynikają z przewlekłego charakteru choroby i ograniczonej skuteczności dostępnych terapii. Długotrwałe stosowanie NLPZ wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego (krwawienia, owrzodzenia), układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, zwiększone ryzyko zawału serca) oraz nerek. Problemem jest także leczenie pacjentów z wielochorobowością i polipragmazją, gdzie interakcje lekowe znacząco ograniczają możliwości terapeutyczne. Dodatkowo skuteczność leków modyfikujących przebieg choroby jest ograniczona i nie zawsze pozwala na zadowalającą kontrolę objawów.

Kompleksowe leczenie wymaga połączenia farmakoterapii z metodami niefarmakologicznymi takimi jak fizjoterapia, redukcja masy ciała, stosowanie ortez czy modyfikacja aktywności życiowej. W zaawansowanych przypadkach, gdy leczenie zachowawcze jest nieskuteczne, konieczne może być leczenie operacyjne – endoprotezoplastyka stawu.