Leki zawierające w składzie
diklofenak sodu

Diklofenak sodu to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) należący do grupy pochodnych kwasu fenylooctowego. Jego mechanizm działania polega głównie na hamowaniu aktywności enzymu cyklooksygenazy (COX), co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego, bólu i gorączki. Diklofenak wykazuje silne działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Substancja ta stosowana jest w leczeniu ostrych i przewlekłych stanów zapalnych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, a także w łagodzeniu bólu różnego pochodzenia – pourazowego, pooperacyjnego, miesiączkowego czy bólów kręgosłupa. Diklofenak skutecznie zmniejsza obrzęk i sztywność stawów, poprawiając ich ruchomość i funkcjonowanie.

W Polsce dostępnych jest wiele preparatów zawierających diklofenak sodu w różnych postaciach. Do najpopularniejszych należą: Diclac, Diclomax, Dicloduo, Dicloreum, Diclofenac GSK, Diclofenacum Natrium, Majamil, Naklofen, Olfen, Voltaren i Voltaren Max. Występują one w formie tabletek o standardowym lub przedłużonym uwalnianiu, czopków, żeli, plastrów leczniczych oraz preparatów do wstrzykiwań.

Główną zaletą diklofenaku jest jego wysoka skuteczność przeciwzapalna i przeciwbólowa, porównywalna a czasem przewyższająca działanie innych NLPZ. Wykazuje relatywnie szybki początek działania, szczególnie w formach iniekcyjnych i żelowych. Postaci miejscowe (żele, plastry) pozwalają na aplikację bezpośrednio w miejscu bólu, minimalizując działania ogólnoustrojowe. Diklofenak jest też jednym z niewielu NLPZ skutecznych w leczeniu ostrego ataku dny moczanowej.

Mimo licznych zalet, stosowanie diklofenaku wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych. Najpoważniejsze z nich dotyczą przewodu pokarmowego – może powodować owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, a nawet perforację. Diklofenak może również niekorzystnie wpływać na funkcję nerek oraz zwiększać ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub u pacjentów z predyspozycjami. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, uszkodzenie wątroby czy zaburzenia hematologiczne. Z tego powodu lek powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy okres.