Właściwości farmakokinetyczne
Xylometazoline + Dexpanthenol Teva (1 mg + 50 mg)/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Xylometazoline + Dexpanthenol Teva

Produkt leczniczy Xylometazoline + Dexpanthenol Teva w postaci aerozolu do nosa zawiera dwie substancje czynne: ksylometazoliny chlorowodorek (1 mg/ml) oraz deksopantenol (50 mg/ml). Jedno rozpylenie aerozolu dostarcza 0,1 mg ksylometazoliny chlorowodorku i 5,0 mg deksopantenolu. Właściwości farmakokinetyczne obu składników różnią się między sobą, co wpływa na ich działanie w organizmie człowieka.¹

Farmakokinetyka ksylometazoliny

Ksylometazolina podawana donosowo charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Podczas standardowego stosowania produktu, miejscowe podanie substancji czynnej do błony śluzowej nosa skutkuje głównie działaniem miejscowym. Jednakże należy zaznaczyć, że w niektórych przypadkach, ksylometazolina może ulegać wchłanianiu do krążenia ogólnego. Sporadycznie ilość wchłoniętego leku po podaniu donosowym może być wystarczająca do wywołania działania ogólnoustrojowego, co może manifestować się poprzez wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz układ krążenia.²

Należy podkreślić, że obecnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych pochodzących z badań przeprowadzonych u ludzi, dotyczących ksylometazoliny podawanej donosowo. Brak danych obejmuje takie parametry jak biodostępność, dystrybucja, metabolizm i eliminacja tej substancji czynnej.³

Farmakokinetyka deksopantenolu

Deksopantenol, jako druga substancja czynna produktu, wykazuje odmienne właściwości farmakokinetyczne. Po aplikacji na błonę śluzową nosa, deksopantenol jest efektywnie wchłaniany przez błonę śluzową i skórę. Po wchłonięciu, w organizmie lub bezpośrednio w skórze, ulega enzymatycznemu utlenieniu do kwasu pantotenowego, który stanowi jego aktywną formę.⁴

W osoczu krwi transport kwasu pantotenowego odbywa się w postaci związanej z białkami. Ten aktywny metabolit deksopantenolu pełni istotną funkcję biologiczną w organizmie człowieka, ponieważ jest włączany jako kluczowy składnik do koenzymu A, który jest powszechnie występującym kofaktorem w licznych reakcjach biochemicznych zachodzących w organizmie.⁵

Pomimo stosowania deksopantenolu w praktyce medycznej, brakuje szczegółowych badań dotyczących specyfiki jego metabolizmu w obrębie skóry i błony śluzowej. Dostępne dane farmakokinetyczne opierają się głównie na wynikach badań po podaniu doustnym deksopantenolu.⁶

Eliminacja deksopantenolu

Eliminacja deksopantenolu (mierzona po podaniu doustnym) zachodzi dwoma głównymi drogami. Dominującą drogą wydalania jest wydalanie nerkowe – od 60% do 70% podanej dawki jest wydalane z moczem. Pozostała część, wynosząca od 30% do 40% dawki, jest wydalana z kałem.⁷