Właściwości farmakodynamiczne
Walsartan Krka 160 mg

Właściwości farmakodynamiczne walsartanu

Walsartan należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptora angiotensyny II (preparaty proste), sklasyfikowany pod kodem ATC: C09CA03. Jest to substancja aktywna po podaniu doustnym, charakteryzująca się silnym i specyficznym działaniem antagonistycznym wobec receptora angiotensyny II (AngII). Mechanizm działania walsartanu opiera się na wybiórczym blokowaniu podtypu receptora AT1, który odpowiada za znane efekty angiotensyny II. Zablokowanie receptora AT1 prowadzi do zwiększenia stężenia angiotensyny II w osoczu, co może stymulować niezablokowany receptor AT2, działający antagonistycznie względem receptora AT1.¹

Walsartan wykazuje około 20 000 razy większe powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2, nie wykazując przy tym jakiejkolwiek częściowej aktywności agonistycznej wobec receptora AT1. Istotną cechą walsartanu jest brak wiązania lub blokowania innych receptorów hormonalnych i kanałów jonowych, które odgrywają istotną rolę w regulacji sercowo-naczyniowej.²

W przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), walsartan nie hamuje aktywności enzymu konwertującego angiotensynę (znanego również jako kinaza II), który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i odpowiada za rozkład bradykininy. Dzięki temu mechanizmowi działania, przy stosowaniu walsartanu rzadziej występuje suchy kaszel, będący częstym działaniem niepożądanym inhibitorów ACE. W badaniach klinicznych porównujących walsartan z inhibitorami ACE wykazano znacząco mniejszą częstość występowania suchego kaszlu u pacjentów leczonych walsartanem (2,6%) w porównaniu do pacjentów przyjmujących inhibitory ACE (7,9%), przy poziomie istotności p<0,05.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, zwanej również kinazą II), która przekształca Ang I w Ang II i rozkłada bradykininę. Ponieważ nie ma wpływu na ACE oraz nie występuje wzmocnienie działania bradykininy czy substancji P, jest mało prawdopodobne, aby leki z grupy antagonistów angiotensyny II powodowały występowanie kaszlu. W badaniach klinicznych porównujących walsartan z inhibitorem ACE, częstość wystąpienia suchego kaszlu była znacząco (P3 Dodatkowo, w badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w wywiadzie podczas leczenia inhibitorem ACE, u 19,5% pacjentów otrzymujących walsartan i 19,0% pacjentów otrzymujących diuretyk tiazydowy obserwowano kaszel, w porównaniu do aż 68,5% pacjentów leczonych inhibitorem ACE (p<0,05).<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu klinicznym pacjentów z suchym kaszlem w wywiadzie, występującym podczas terapii inhibitorem ACE, 19,5% badanych otrzymujących walsartan i 19,0% otrzymujących diuretyk tiazydowy miało kaszel w porównaniu do 68,5% pacjentów leczonych inhibitorem ACE (P4

Działanie w nadciśnieniu tętniczym

Podanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym skutecznie obniża ciśnienie tętnicze krwi bez wpływu na częstość akcji serca. U większości pacjentów działanie przeciwnadciśnieniowe pojawia się w ciągu 2 godzin po podaniu pojedynczej dawki doustnej, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego występuje w ciągu 4-6 godzin. Efekt przeciwnadciśnieniowy utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia dawki.⁵

Podczas długotrwałego stosowania, stabilny efekt przeciwnadciśnieniowy jest widoczny już po 2 tygodniach terapii, a maksymalny efekt jest zazwyczaj osiągany w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się przez cały okres leczenia. Istotne jest, że skojarzone leczenie z hydrochlorotiazydem znacząco wzmacnia działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu.⁶

Ważną cechą walsartanu jest brak efektu „nadciśnienia z odbicia” po nagłym odstawieniu leku, co zwiększa bezpieczeństwo terapii i komfort pacjenta.⁷

Wpływ na albuminurię u pacjentów z cukrzycą

U pacjentów z nadciśnieniem, cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią walsartan skutecznie zmniejsza wydalanie albumin z moczem (UAE). W badaniu MARVAL (Micro Albuminuria Reduction with Valsartan) porównano skuteczność walsartanu (80-160 mg/dobę) z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z cukrzycą typu 2, mikroalbuminurią, prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym oraz zachowaną czynnością nerek.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="U pacjentów z nadciśnieniem oraz cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, walsartan zmniejsza wydalanie albumin z moczem. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria Reduction with Walsartan) oceniano zmniejszenie wydalania albumin z moczem (ang. UAE) przy zastosowaniu walsartanu (80-160 mg/dobę) w porównaniu do amlodypiny (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z cukrzycą typu 2 (średni wiek: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min; amlodypina: 55.4 μg/min), prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym krwi oraz z zachowaną czynnością nerek (stężenie kreatyniny we krwi 8

Po 24 tygodniach leczenia w grupie pacjentów otrzymujących walsartan zaobserwowano znaczące (p<0,001) zmniejszenie UAE o 42% (-24,2 μg/min; 95% przedział ufności: -40,4 do -19,1), podczas gdy w grupie leczonej amlodypiną redukcja wyniosła jedynie około 3% (-1,7 μg/min; 95% przedział ufności: -5,6 do 14,9). Co istotne, efekt ten osiągnięto przy podobnym stopniu obniżenia ciśnienia tętniczego w obu grupach, co wskazuje na dodatkowe działanie nefroprotekcyjne walsartanu, niezależne od efektu hipotensyjnego.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Po 24 tygodniach, UAE zmniejszało się (p9

Dalszą ocenę skuteczności walsartanu w redukcji UAE przeprowadzono w badaniu DROP (Diovan Reduction of Proteinuria), które objęło 391 pacjentów z nadciśnieniem (RR=150/88 mmHg), cukrzycą typu 2, albuminurią (średnio=102 μg/min; 20-700 μg/min) i zachowaną czynnością nerek. Pacjentów przydzielono do grup otrzymujących walsartan w trzech różnych dawkach (160, 320 i 640 mg/dobę) przez okres 30 tygodni.¹⁰

Wyniki badania DROP wykazały znamienne zmniejszenie procentowe UAE po 30 tygodniach: o 36% w stosunku do wartości wyjściowych dla dawki 160 mg (95% przedział ufności: 22 do 47%) oraz o 44% dla dawki 320 mg (95% przedział ufności: 31 do 54%). Badanie potwierdziło, że dawki walsartanu w zakresie 160-320 mg/dobę powodują istotne klinicznie zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2.¹¹

Skuteczność w świeżym zawale mięśnia sercowego

Skuteczność walsartanu u pacjentów po świeżym zawale mięśnia sercowego oceniono w badaniu VALIANT (Valsartan In Acute myocardial iNfarcTion). Było to randomizowane, międzynarodowe badanie z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, obejmujące 14703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz objawami przedmiotowymi, podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym zastoinowej niewydolności serca i/lub potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Badanie VALIANT (ang. Valsartan In Acute myocardial iNfarcTion) było randomizowanym, międzynarodowym badaniem w oparciu o podwójnie ślepą próbę, prowadzonym z udziałem 14703 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz z objawami przedmiotowymi, objawami podmiotowymi lub potwierdzeniem radiologicznym zastoinowej niewydolności serca i (lub) potwierdzeniem lewokomorowej niewydolności skurczowej (objawiającej się frakcją wyrzutową serca <40% w wentrykulografii radioizotopowej lub 12

Pacjenci w czasie od 12 godzin do 10 dni po wystąpieniu objawów zawału zostali przydzieleni do trzech grup terapeutycznych: walsartanu, kaptoprylu lub walsartanu w skojarzeniu z kaptoprylem. Średni okres leczenia wynosił dwa lata, a pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.¹³

Wyniki badania wykazały, że walsartan był równie skuteczny jak kaptopryl w zmniejszaniu umieralności z jakiejkolwiek przyczyny po zawale mięśnia sercowego. Odsetek zgonów był podobny we wszystkich grupach: 19,9% w grupie walsartanu, 19,5% w grupie kaptoprylu i 19,3% w grupie otrzymującej skojarzenie walsartanu z kaptoprylem. Co istotne, dodanie walsartanu do kaptoprylu nie przyniosło dodatkowych korzyści w porównaniu do monoterapii kaptoprylem.¹⁴

Nie zaobserwowano różnic w skuteczności walsartanu w porównaniu do kaptoprylu w odniesieniu do wieku, płci, rasy, leczenia podstawowego czy choroby podstawowej. Walsartan wykazał korzystny wpływ na przeżycie, umieralność z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz skrócenie czasu hospitalizacji z powodu niewydolności serca, powtórnego zawału mięśnia sercowego, skutecznej resuscytacji krążeniowej i udaru mózgu niezakończonego zgonem.¹⁵

W zakresie bezpieczeństwa stosowania, profil bezpieczeństwa walsartanu był zgodny z przebiegiem klinicznym u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Podwojenie stężenia kreatyniny w osoczu obserwowano u 4,2% pacjentów leczonych walsartanem, u 4,8% pacjentów otrzymujących walsartan z kaptoprylem oraz u 3,4% pacjentów leczonych kaptoprylem. Leczenie przerywano z powodu zaburzeń czynności nerek u 1,1% pacjentów w grupie walsartanu, 1,3% w grupie terapii skojarzonej i 0,8% w grupie kaptoprylu.¹⁶

Należy podkreślić, że ocena pacjentów po zawale mięśnia sercowego powinna obejmować ocenę czynności nerek. Warto także odnotować, że nie zaobserwowano różnic w umieralności z jakiejkolwiek przyczyny lub z przyczyn sercowo-naczyniowych, gdy leki beta-adrenolityczne były podawane w skojarzeniu z walsartanem i kaptoprylem, samym walsartanem lub samym kaptoprylem.¹⁷

Niezależnie od zastosowanego schematu leczenia, umieralność była mniejsza w grupie pacjentów otrzymujących lek beta-adrenolityczny, co potwierdza znane korzyści ze stosowania tej grupy leków u pacjentów po zawale mięśnia sercowego.¹⁸

Skuteczność w niewydolności serca

Skuteczność walsartanu w niewydolności serca oceniono w badaniu Val-HeFT (Valsartan Heart Failure Trial), które było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym porównującym walsartan z placebo pod względem chorobowości i umieralności. Badanie objęło 5010 pacjentów z niewydolnością serca (głównie klasa II i III według NYHA) otrzymujących standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) 2,9 cm/m².<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Badanie skuteczności walsartanu w niewydolności serca (ang. Valsartan Heart Failure, Val-HeFT) było randomizowanym, kontrolowanym, międzynarodowym badaniem klinicznym, porównującym walsartan z placebo pod względem chorobowości i umieralności u 5010 pacjentów z niewydolnością serca (62% klasa II, 36% klasa III i 2% klasa IV wg NYHA) otrzymujących standardowe leczenie, z frakcją wyrzutową lewej komory (ang. LVEF) 2,9 cm/m2.”>19

Standardowe leczenie obejmowało inhibitory ACE (93%), leki moczopędne (86%), digoksynę (67%) i leki beta-adrenolityczne (36%). Średni okres obserwacji wynosił prawie dwa lata, a średnia dobowa dawka walsartanu w badaniu wynosiła 254 mg.²⁰

W badaniu Val-HeFT oceniano dwa pierwszorzędowe punkty końcowe: zgon z jakiejkolwiek przyczyny (czas przeżycia) oraz złożony punkt końcowy obejmujący umieralność i chorobowość w niewydolności serca, definiowany jako zgon, nagły zgon z reanimacją, hospitalizacja z powodu niewydolności serca lub konieczność podawania dożylnych leków inotropowych lub rozszerzających naczynia przez co najmniej 4 godziny bez hospitalizacji.²¹

Wyniki badania wykazały, że umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie walsartanu (19,7%) i placebo (19,4%). Jednak zaobserwowano znaczące zmniejszenie (o 27,5%; 95% przedział ufności: 17 do 37%) ryzyka w czasie do pierwszej hospitalizacji z powodu niewydolności serca (13,9% w grupie walsartanu vs. 18,5% w grupie placebo).²²

Interesującą obserwacją było to, że u pacjentów leczonych trzema lekami – inhibitorem ACE, lekiem beta-adrenolitycznym i walsartanem – wyniki wskazywały na wyższość placebo (umieralność i chorobowość łącznie 21,9% w grupie placebo vs. 25,4% w grupie walsartanu).²³

Największe korzyści z leczenia walsartanem obserwowano w podgrupie pacjentów nieotrzymujących inhibitora ACE (n=366). W tej grupie walsartan znacząco (o 33%; 95% przedział ufności: -6% do 58%) zmniejszył umieralność z jakiejkolwiek przyczyny (17,3% w grupie walsartanu vs. 27,1% w grupie placebo), a złożone ryzyko umieralności i chorobowości uległo istotnemu obniżeniu o 44% (24,9% w grupie walsartanu vs. 42,5% w grupie placebo).²⁴

U pacjentów otrzymujących inhibitor ACE bez leku beta-adrenolitycznego, umieralność z jakiejkolwiek przyczyny była podobna (p=NS) w grupie walsartanu (21,8%) i placebo (22,5%), natomiast złożone ryzyko umieralności i chorobowości uległo znacznemu obniżeniu o 18,3% (95% przedział ufności: 8% do 28%) w grupie leczonej walsartanem w porównaniu do placebo (31,0% vs. 36,3%).²⁵

W całej populacji uczestniczącej w badaniu Val-HeFT, pacjenci leczeni walsartanem wykazali znaczącą poprawę według klasyfikacji NYHA oraz objawów przedmiotowych i podmiotowych niewydolności serca, takich jak duszność, zmęczenie, obrzęki i trzeszczenia u podstawy płuc, w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo. Jakość życia oceniana według kwestionariusza Minnesota Living with Heart Failure Quality of Life była lepsza u pacjentów leczonych walsartanem. Ponadto, u pacjentów tych zaobserwowano istotne zwiększenie frakcji wyrzutowej lewej komory oraz zmniejszenie wymiaru końcoworozkurczowego lewej komory w porównaniu do stanu wyjściowego i grupy placebo.²⁶

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

Dwa duże randomizowane badania kliniczne – ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) – oceniały skuteczność jednoczesnego stosowania inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.²⁷

Badanie ONTARGET obejmowało pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było przeprowadzone u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią cukrzycową.²⁸

Wyniki tych badań nie wykazały istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i/lub wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora ACE i antagonisty receptora angiotensyny II. Co więcej, zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub niedociśnienia w porównaniu z monoterapią.²⁹

Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych, wyniki te odnoszą się również do innych inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.³⁰

Podobne wnioski wynikają z badania ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints), które oceniało korzyści z dodania aliskirenu do standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i/lub chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym zgonów sercowo-naczyniowych, udarów mózgu, hiperkaliemii, niedociśnienia i niewydolności nerek.³¹

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu u dzieci i młodzieży oceniano w czterech randomizowanych badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą, obejmujących 561 pacjentów w wieku od 6 do poniżej 18 lat, oraz w trzech badaniach z udziałem 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat.³²

Wśród schorzeń współistniejących, które potencjalnie wpływały na występowanie nadciśnienia tętniczego u uczestników badań, najczęściej występowały zaburzenia czynności nerek i układu moczowego oraz otyłość.³³

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku 6 lat lub starszych

W badaniu klinicznym obejmującym 261 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat, dzieci o masie ciała <35 kg otrzymywały dawki walsartanu wynoszące 10, 40 lub 80 mg na dobę (dawki małe, średnie i duże), natomiast pacjenci o masie ciała ≥35 kg otrzymywali dawki 20, 80 lub 160 mg na dobę. Po dwóch tygodniach leczenia walsartan powodował obniżenie zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego ciśnienia tętniczego w sposób zależny od zastosowanej dawki.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu klinicznym z udziałem 261 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do 16 lat, pacjenci o masie ciała 34

Wszystkie trzy poziomy dawkowania walsartanu (małe, średnie i duże) skutkowały istotnym zmniejszeniem skurczowego ciśnienia tętniczego w porównaniu do wartości wyjściowych, odpowiednio o 8, 10 i 12 mmHg. Następnie, pacjenci zostali ponownie losowo przydzieleni do grupy kontynuującej leczenie tą samą dawką walsartanu lub do grupy placebo. U pacjentów kontynuujących leczenie średnimi lub dużymi dawkami walsartanu, najniższe wartości skurczowego ciśnienia tętniczego były o 4 mmHg i 7 mmHg niższe niż w grupie placebo.³⁵

U pacjentów leczonych małymi dawkami walsartanu, najniższe wartości skurczowego ciśnienia tętniczego były podobne do obserwowanych w grupie placebo. Walsartan wykazywał zależne od dawki działanie przeciwnadciśnieniowe we wszystkich podgrupach demograficznych.³⁶

W drugim badaniu klinicznym, obejmującym 300 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do poniżej 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej walsartan lub enalapril przez 12 tygodni. Dawkowanie uzależnione było od masy ciała pacjenta:

• dzieci o masie ciała między 18 kg a <35 kg otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu,
• dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu,
• dzieci o masie ciała ≥80 kg otrzymywały 320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu.

Redukcja skurczowego ciśnienia tętniczego była porównywalna w obu grupach terapeutycznych, wynosząc 15 mmHg w grupie walsartanu i 14 mmHg w grupie enalaprylu (wartość p <0,0001 w badaniu równoważności). Podobne wyniki uzyskano dla ciśnienia rozkurczowego, ze zmniejszeniem o 9,1 mmHg w grupie walsartanu i 8,5 mmHg w grupie enalaprylu.<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W drugim badaniu klinicznym z udziałem 300 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 6 do poniżej 18 lat, osoby spełniające kryteria włączenia zrandomizowano do grupy otrzymującej tabletki walsartanu lub enalaprylu przez 12 tygodni. Dzieci o masie ciała pomiędzy 18 kg a <35 kg otrzymywały 80 mg walsartanu lub 10 mg enalaprylu; dzieci o masie ciała od ≥35 kg do <80 kg otrzymywały 160 mg walsartanu lub 20 mg enalaprylu, a dzieciom o masie ciała 80 kg podawano 320 mg walsartanu lub 40 mg enalaprylu. U pacjentów leczonych walsartanem zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego było porównywalne do działania uzyskanego u pacjentów leczonych enalaprylem (odpowiednio 15 mmHg i 14 mmHg) (wartości p 37

Trzecie badanie, otwarte, obejmowało 150 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 17 lat. Pacjenci spełniający kryteria włączenia (skurczowe ciśnienie tętnicze ≥ 95 percentyla dla wieku, płci i wzrostu) otrzymywali walsartan przez 18 miesięcy w celu oceny bezpieczeństwa i tolerancji. Spośród 150 uczestników, 41 pacjentów otrzymywało jednocześnie inne leki przeciwnadciśnieniowe.³⁸

Dawki początkowe i podtrzymujące ustalano na podstawie masy ciała pacjentów:

• dla pacjentów o masie ciała >18 do <35 kg – 40 mg początkowo, zwiększane po tygodniu do 80 mg,
• dla pacjentów o masie ciała ≥35 do <80 kg – 80 mg początkowo, zwiększane po tygodniu do 160 mg,
• dla pacjentów o masie ciała ≥80 do <160 kg – 160 mg początkowo, zwiększane po tygodniu do 320 mg.

Połowa pacjentów włączonych do badania (50,0%, n=75) miała przewlekłą chorobę nerek (PChN), z czego u 29,3% (44 pacjentów) występowało stadium 2 (GFR 60-89 ml/min/1,73 m²) lub stadium 3 (GFR 30-59 ml/min/1,73 m²) PChN. ^{18 do <35 kg, ≥35 do <80 kg i ≥80 do 39}

Średnia redukcja skurczowego ciśnienia tętniczego wynosiła 14,9 mmHg w całej grupie badanej (wartość wyjściowa 133,5 mmHg), przy czym u pacjentów z PChN redukcja była wyraźniejsza i wynosiła 18,4 mmHg (wartość wyjściowa 131,9 mmHg), natomiast u pacjentów bez PChN wynosiła 11,5 mmHg (wartość wyjściowa 135,1 mmHg). Odsetek pacjentów, u których osiągnięto całkowitą kontrolę ciśnienia tętniczego (zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego <95 percentyla) był nieznacznie wyższy w grupie z PChN (79,5%) w porównaniu do grupy bez PChN (72,2%).<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Średnie zmniejszenie skurczowego ciśnienia tętniczego wynosiło 14,9 mmHg u wszystkich pacjentów (wartość wyjściowa 133,5 mmHg), 18,4 mmHg u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (wartość wyjściowa 131,9 mmHg) i 11,5 mmHg u pacjentów bez przewlekłej choroby nerek (wyjściowa wartość 135,1 mmHg). Odsetek pacjentów, u których osiągnięto całkowitą kontrolę ciśnienia tętniczego (zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego 40

Doświadczenie kliniczne u dzieci w wieku poniżej 6 lat

Przeprowadzono trzy badania kliniczne z udziałem 291 pacjentów pediatrycznych w wieku od 1 roku do 5 lat. Do badań tych nie włączono dzieci w wieku poniżej 1 roku. W pierwszym badaniu, obejmującym 90 pacjentów, nie wykazano zależności odpowiedzi od dawki leku, natomiast w drugim badaniu, z udziałem 75 pacjentów, zaobserwowano, że wyższe dawki walsartanu prowadziły do większego obniżenia ciśnienia tętniczego.⁴¹

Trzecie badanie było 6-tygodniowym, randomizowanym badaniem z podwójnie ślepą próbą, oceniającym odpowiedź na dawkę walsartanu u 126 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 roku do 5 lat, z PChN lub bez PChN. Pacjentów losowo przydzielono do grupy otrzymującej 0,25 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. walsartanu.⁴²

W punkcie końcowym badania zaobserwowano znacząco większą redukcję w grupie otrzymującej większą dawkę walsartanu. Średni spadek skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi podczas leczenia walsartanem w dawce 4,0 mg/kg mc. wynosił 8,5/6,8 mmHg, natomiast w grupie otrzymującej 0,25 mg/kg mc. wynosił 4,1/0,3 mmHg (p=0,0157/p<0,0001).<sup data-drug="Walsartan Krka" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W punkcie końcowym spadek średniego skurczowego ciśnienia krwi/średniego rozkurczowego ciśnienia krwi podczas leczenia walsartanem w dawce 4,0 mg/kg mc. i 0,25 mg/kg mc. wynosił odpowiednio 8,5/6,8 mmHg i 4,1/0,3 mmHg; (p=0,0157/p43

Podobny trend zaobserwowano w podgrupie pacjentów z PChN, gdzie spadek skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi wynosił 9,2/6,5 mmHg w grupie otrzymującej większą dawkę walsartanu, w porównaniu do 1,2/+1,3 mmHg w grupie otrzymującej mniejszą dawkę.⁴⁴

Należy zauważyć, że Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek przedstawienia wyników badań walsartanu we wszystkich podgrupach pacjentów pediatrycznych z niewydolnością serca oraz z niewydolnością serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego.⁴⁵