Właściwości farmakokinetyczne leku Ovamex

Ganireliks, substancja czynna preparatu Ovamex (0,25 mg/0,5 ml), to syntetyczny dekapeptyd o silnym antagonistycznym działaniu w stosunku do naturalnie występującego hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH). Struktura chemiczna ganireliksu powstała przez podstawienie aminokwasów w pozycjach 1, 2, 3, 6, 8 i 10 naturalnego dekapeptydu GnRH, co dało w wyniku cząsteczkę N-Ac-D-Nal(2)1, D-pClPhe2, D-Pal(3)3, D-hArg(Et2)6, L-hArg(Et2)8, D-Ala10]-GnRH o masie cząsteczkowej 1570,3.¹

Parametry farmakokinetyczne – charakterystyka ogólna

Parametry farmakokinetyczne ganireliksu po wielokrotnym podaniu podskórnym (wstrzyknięcie raz na dobę) wykazują podobieństwo do parametrów obserwowanych po jednokrotnym podaniu podskórnym. Istotną obserwacją kliniczną jest osiągnięcie stanu stacjonarnego na poziomie około 0,6 ng/ml w ciągu 2-3 dni po rozpoczęciu podawania leku w dawce 0,25 mg na dobę.²

Analizy farmakokinetyczne wykazały istotną zależność między parametrami farmakokinetycznymi a masą ciała pacjentki. Zaobserwowano odwrotną zależność między masą ciała a stężeniem ganireliksu w surowicy – u pacjentek o wyższej masie ciała stężenie leku w surowicy jest niższe.³

Wchłanianie

Po pojedynczym podskórnym podaniu ganireliksu w dawce 0,25 mg obserwuje się szybki wzrost stężenia substancji czynnej w surowicy. Stężenie maksymalne (Cmax) wynoszące około 15 ng/ml jest osiągane stosunkowo szybko, w ciągu 1-2 godzin (tmax) od podania. Biodostępność ganireliksu po podaniu podskórnym jest bardzo wysoka i wynosi około 91%, co świadczy o efektywnym wchłanianiu substancji czynnej z miejsca iniekcji.⁴

Metabolizm

Ganireliks występuje w organizmie głównie w postaci niezmienionej. W osoczu dominującym składnikiem jest właśnie ganireliks, który również w niezmienionej formie stanowi główny związek obecny w moczu. Metabolizm ganireliksu jest ograniczony i prowadzi do powstania małych fragmentów peptydowych, które są wynikiem enzymatycznej hydrolizy cząsteczki w ściśle określonych miejscach. Profil metaboliczny ganireliksu u ludzi wykazuje podobieństwo do profilu metabolicznego obserwowanego w badaniach na zwierzętach, co potwierdza spójność procesu biotransformacji tej substancji między gatunkami.⁵

Eliminacja

Okres półtrwania ganireliksu w fazie eliminacji (t½) wynosi około 13 godzin, co determinuje długość jego działania w organizmie. Klirens substancji czynnej kształtuje się na poziomie około 2,4 l/h. Wydalanie ganireliksu i jego metabolitów zachodzi dwiema głównymi drogami: z kałem (około 75% podanej dawki) oraz z moczem (około 22% podanej dawki).⁶

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych ganireliksu