Właściwości farmakokinetyczne
Maalox (460 mg + 400 mg)/4,3 ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Maalox (460 mg + 400 mg)/4,3 ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Maalox opierają się głównie na metabolizmie dwóch substancji czynnych: glinu tlenku uwodnionego oraz magnezu wodorotlenku. Oba te związki wykazują podobny schemat wchłaniania, dystrybucji oraz eliminacji, choć z pewnymi charakterystycznymi różnicami w zakresie ich biodostępności i drogach wydalania z organizmu. ¹

Wchłanianie substancji czynnych

Związki glinu i magnezu zawarte w leku Maalox charakteryzują się ograniczonym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Glinu tlenek uwodniony podlega w środowisku kwaśnym żołądka procesowi powolnej transformacji do chlorku glinu, który jest formą umożliwiającą częściowe wchłanianie. Mimo tej przemiany, absorpcja związków glinu pozostaje na niewielkim poziomie. ²

W przypadku magnezu wodorotlenku, stopień wchłaniania z przewodu pokarmowego wynosi około 10%. Jest to wartość stosunkowo niska, co przekłada się na ograniczoną biodostępność systemową tej substancji. ³

Dystrybucja w organizmie

Po wchłanieniu, zarówno związki glinu jak i magnezu podlegają dystrybucji w organizmie. Ze względu na niski stopień absorpcji, stężenia systemowe tych pierwiastków pochodzące z leku Maalox są niewielkie. Wchłonięte jony glinu i magnezu wchodzą do puli ogólnoustrojowej tych pierwiastków i podlegają fizjologicznym mechanizmom regulacyjnym. ⁴

Metabolizm

Glinu tlenek uwodniony (460 mg w saszetce Maalox) przechodzi w żołądku proces biochemicznej transformacji do chlorku glinu pod wpływem kwasu solnego. Ta przemiana jest niezbędna do ewentualnego, choć ograniczonego, wchłaniania związków glinu z przewodu pokarmowego. ⁵

Magnezu wodorotlenek (400 mg w saszetce Maalox) w środowisku kwaśnym żołądka reaguje z kwasem solnym, tworząc chlorek magnezu, który może być częściowo wchłaniany. ⁶

Eliminacja

Główną drogą eliminacji wchłoniętych jonów glinu i magnezu jest wydalanie nerkowe. Zarówno glin, jak i magnez, po absorpcji do krwiobiegu są wydalane z organizmu poprzez nerki wraz z moczem. ⁷

Warto podkreślić, że większość podanych dawek glinu i magnezu nie ulega wchłanianiu i jest wydalana z kałem. Tylko niewielka frakcja – szczególnie w przypadku glinu, oraz około 10% w przypadku magnezu – podlega absorpcji i następnie wydaleniu przez nerki. ⁸

Właściwości farmakokinetyczne w specjalnych grupach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wydalanie wchłoniętych jonów glinu i magnezu może być zmniejszone, co potencjalnie może prowadzić do zwiększenia ich stężenia w organizmie. Aspekt ten należy uwzględnić podczas stosowania leku Maalox u pacjentów z niewydolnością nerek. ⁹