Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Diphereline 0,1 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne tryptoreliny przeprowadzone na modelach zwierzęcych nie wykazały żadnych specyficznych właściwości toksycznych. Wszystkie zaobserwowane efekty były bezpośrednio powiązane z farmakologicznym oddziaływaniem substancji czynnej na układ wydzielania wewnętrznego, nie zaś z efektami toksycznymi substancji jako takiej. ¹

Potencjał mutagenny

Badania oceniające potencjał mutagenny tryptoreliny wykazały brak takiego działania zarówno w testach prowadzonych w warunkach in vitro, jak i in vivo. Substancja nie indukowała mutacji genowych ani aberracji chromosomowych w standardowych testach genotoksyczności. ²

Potencjał onkogenny

Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych wykazały zróżnicowane rezultaty w zależności od gatunku:

• Myszy: Badania trwające 18 miesięcy z zastosowaniem dawek do 6000 mikrogramów/kg masy ciała nie wykazały potencjału onkogennego tryptoreliny. Nie zaobserwowano zwiększonej częstości występowania nowotworów u myszy otrzymujących triptoreliny w porównaniu do grup kontrolnych. ³
• Szczury: W 23-miesięcznym badaniu oceniającym potencjał rakotwórczy u szczurów zaobserwowano niemal stuprocentową częstość występowania łagodnych guzów przysadki po podaniu wszystkich badanych dawek tryptoreliny. Zmiany te prowadziły do przedwczesnej śmierci zwierząt. Należy jednak podkreślić, że zwiększona częstość występowania guzów przysadki u szczurów jest powszechnie obserwowanym efektem leczenia agonistami GnRH (gonadoliberyny) i stanowi specyficzną reakcję tego gatunku. ⁴

Znaczenie kliniczne obserwacji

Kliniczne znaczenie zwiększonej częstości występowania guzów przysadki obserwowane u szczurów pozostaje niejasne i wymaga dalszej interpretacji. Należy podkreślić, że jest to zjawisko specyficzne gatunkowo, często obserwowane podczas terapii agonistami GnRH u gryzoni, jednak z ograniczonym przełożeniem na ryzyko dla ludzi. ⁵

Mając na uwadze całokształt danych przedklinicznych, profil bezpieczeństwa tryptoreliny wydaje się akceptowalny do zastosowania klinicznego, szczególnie że obserwowane efekty były związane głównie z farmakologicznym mechanizmem działania substancji, a nie z bezpośrednim działaniem toksycznym.