Przedawkowanie leku Bisocard (bisoprolol fumaran)

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Bisocard, może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Szczególnie wysokie ryzyko występuje u pacjentów z niewydolnością serca, którzy wykazują prawdopodobnie znacznie większą wrażliwość na działanie pojedynczej, dużej dawki tego leku beta-adrenolitycznego¹.

Zgłoszone przypadki przedawkowania

W literaturze medycznej opisano przypadki przedawkowania, w których przyjęcie wyższej dawki bisoprololu (np. 15 mg zamiast zalecanej dawki 7,5 mg) prowadziło do wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia oraz zawroty głowy².

Dotychczas udokumentowano przypadki przedawkowania bisoprololu w dawkach sięgających nawet 2000 mg u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub chorobą wieńcową. U tych pacjentów obserwowano głównie bradykardię i/lub niedociśnienie tętnicze. Istotne jest jednak, że we wszystkich zgłoszonych przypadkach objawy ustąpiły, a pacjenci powrócili do zdrowia³.

Objawy przedawkowania

Objawy przedawkowania bisoprololu wynikają z jego działania farmakologicznego jako selektywnego leku beta-adrenolitycznego. Charakteryzują się one przede wszystkim spowolnieniem pracy serca, obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz innymi poważnymi konsekwencjami blokady receptorów beta-adrenergicznych⁴.

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku przedawkowania bisoprololu kluczowe jest podjęcie natychmiastowych działań terapeutycznych. Należy przerwać podawanie leku i zastosować odpowiednie leczenie podtrzymujące oraz objawowe⁵.

Warto zauważyć, że dostępne dane wskazują na bardzo ograniczoną skuteczność dializy w usuwaniu bisoprololu z organizmu⁶. Dlatego postępowanie terapeutyczne powinno koncentrować się na innych metodach leczenia, zależnych od występujących objawów.

Szczegółowe postępowanie terapeutyczne

Opierając się na oczekiwanych działaniach farmakologicznych bisoprololu oraz zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia przedawkowania innych leków beta-adrenolitycznych, należy rozważyć następujące interwencje terapeutyczne, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta⁷:

• W przypadku bradykardii: Należy podać dożylnie atropinę. Jeżeli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, można ostrożnie zastosować izoprenalinę lub inny lek o działaniu chronotropowo dodatnim. W niektórych przypadkach konieczne może być przezżylne wszczepienie tymczasowego stymulatora serca⁸.
• W przypadku niedociśnienia tętniczego: Zaleca się dożylne podawanie płynów oraz leków obkurczających naczynia krwionośne. Korzystne może być również dożylne podanie glukagonu⁹.
• W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego (II lub III stopnia): Konieczne jest ciągłe monitorowanie pacjenta. Należy podać dożylnie izoprenalinę lub rozważyć wszczepienie tymczasowego stymulatora serca¹⁰.
• Przy ostrym nasileniu niewydolności serca: Wskazane jest dożylne podanie leków moczopędnych, środków o działaniu inotropowym dodatnim oraz leków rozszerzających naczynia krwionośne¹¹.
• W przypadku skurczu oskrzeli: Należy zastosować leki rozszerzające oskrzela, takie jak izoprenalina, beta2-sympatykomimetyki i/lub aminofilina¹².
• W przypadku hipoglikemii: Zaleca się dożylne podanie glukozy¹³.

Uwagi dodatkowe

Należy podkreślić, że reakcja na przedawkowanie bisoprololu może wykazywać znaczne różnice osobnicze¹⁴. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością serca, którzy są bardziej podatni na działania niepożądane leku. Właśnie dlatego u tych pacjentów w terapii standardowej zalecane jest rozpoczynanie leczenia od małych dawek i ich stopniowe zwiększanie¹⁵.

Wczesne rozpoznanie objawów przedawkowania i szybkie wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego wyniku leczenia. W przypadku podejrzenia przedawkowania bisoprololu pacjent powinien być hospitalizowany i poddany intensywnemu monitorowaniu parametrów życiowych, szczególnie czynności serca i ciśnienia tętniczego krwi.