Oparzenia
Patofizjologia i mechanizm
Oparzenia termiczne powodują koagulacyjną martwicę skóry i tkanek podskórnych, której głębokość zależy od temperatury (>44°C), czasu ekspozycji i energii urazu. Patofizjologia oparzeń obejmuje trzy strefy: koagulacji (martwicy), zastoju (stazy) i przekrwienia (hipermii), z których strefa zastoju może przejść w martwicę przy niewystarczającej resuscytacji. Uraz termiczny indukuje silną odpowiedź zapalną z udziałem mediatorów takich jak TNF-α, IL-1, IL-6, prostaglandyny, histamina i bradykinina, prowadząc do zwiększonej przepuszczalności naczyń, obrzęku i hipermetabolizmu. Występuje także wzrost produkcji reaktywnych form tlenu (ROS) i siarkowodoru (wzrost o 1,31-krotnie, P<0,01), co nasila uszkodzenia tkanek i ryzyko zespołu ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS). Oparzenia obejmujące >30% TBSA wywołują wstrząs hipowolemiczny i wielonarządową dysfunkcję, a także długotrwały hipermetabolizm, który utrzymuje się nawet przez kilka lat, powodując katabolizm białek, insulinooporność i zaburzenia endokrynologiczne.
- Oparzenia – Patogeneza
- Systemowe skutki oparzeń
- Wstrząs oparzeniowy i zmiany w układzie krążenia
- Hipermetabolizm i zaburzenia metaboliczne
- Zaburzenia immunologiczne
- Zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej
- Niewydolność wielonarządowa
- Infekcje w oparzeniach
- Neuropatofizjologia oparzeń
- Powikłania ogólnoustrojowe
Oparzenia – Patogeneza
Oparzenie to złożony rodzaj urazu, który powoduje koagulacyjną martwicę różnych warstw skóry i tkanek podskórnych. Stopień uszkodzenia zależy od temperatury, energii przekazywanej przez czynnik wywołujący uraz oraz czasu ekspozycji 12. Przy temperaturach przekraczających 44°C (111°F) białka komórkowe tracą swoją trójwymiarową strukturę i zaczynają się rozkładać, co prowadzi do uszkodzenia komórek i tkanek 3. Bezpośredni wpływ ciepła na tkankę powoduje koagulację białek komórkowych, co inicjuje reakcję organizmu wpływającą na krążenie w ranie i okolicznych obszarach 4.
Strefy oparzenia według Jacksona
Współczesne rozumienie ran oparzeniowych obejmuje trzy strefy urazu, co pomaga zrozumieć patofizjologię oparzenia 56:
- Strefa koagulacji (martwicy) – obszar maksymalnego uszkodzenia, gdzie bezpośredni wpływ ciepła spowodował nieodwracalną martwicę tkanek. Naczynia krwionośne zostają zniszczone, co powoduje niedokrwienie obszaru. Z powodu tego białka ulegają denaturacji, a komórki obumierają. Zakres tej strefy zależy głównie od temperatury źródła ciepła i czasu ekspozycji 7.
- Strefa zastoju (stazy) – obszar otaczający centralną strefę martwicy. W tej strefie występuje zmniejszony przepływ krwi, który może prowadzić do niedokrwienia. Krążenie w skórze i tkance podskórnej jest zaburzone. Strefa ta może przekształcić się w pełną martwicę, jeśli niedokrwienie nie zostanie odwrócone. Jeśli resuscytacja jest niewystarczająca, niedokrwienie się pogłębi, a tym samym zwiększy się głębokość oparzenia 8. Transformacja strefy zastoju w strefę koagulacji wiąże się z wieloma czynnikami, w tym z postępującym niedokrwieniem skóry. Badania eksperymentalne wskazują na prostaglandyny, histaminę i bradykininę jako mediatory chemiczne tej postępującej okluzji naczyń 9.
- Strefa przekrwienia (hipermii) – obszar otaczający strefę zastoju. W tej strefie wytwarzane są mediatory zapalne, takie jak histamina, serotonina, prostaglandyny i bradykinina. Te mediatory wpływają na integralność naczyń, zwiększając ich przepuszczalność, co prowadzi do powstawania obrzęku 10.
Lokalna reakcja na oparzenie
Gdy dochodzi do oparzenia, białka komórkowe w skórze ulegają denaturacji i koagulacji, a w naczyniach rozwija się zakrzepica 11. Przepuszczalność naczyń zwiększa się, a zdenaturowane cząstki komórkowe zwiększają ciśnienie osmotyczne międzykomórkowe 12. W następstwie urazu oparzeniowego, poziomy ATP w tkankach stopniowo spadają, a zwiększona ilość AMP jest przekształcana w hipoksantynę, dostarczając substrat dla oksydazy ksantynowej 13.
Podczas gojenia ran uwalniane są czynniki prozapalne, takie jak interleukina (IL)-1, IL-6 i czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF-alfa), które sprzyjają przewlekłemu zapaleniu i tworzeniu różnych komórek zapalnych w uszkodzonej tkance 14. Czynnik martwicy nowotworów alfa i prostaglandyna E2 również odgrywają rolę w tworzeniu odpowiedzi zapalnej w procesie gojenia ran 15. TNF-α jest częściowo odpowiedzialny za indukcję apoptozy różnych elementów komórkowych 16.
Główną cytokina odpowiedzialną za tworzenie blizn jest wydzielanie transformującego czynnika wzrostu beta (TGF-β), który jest uwalniany z innych komórek zapalnych i miofibroblastów 17. Urazy termiczne występują w dwóch etapach. Najpierw rozwija się martwica typu koagulacyjnego w naskórku i tkankach 18.
Mediatory zapalne w oparzeniach
Jądrowy czynnik B (NF-B), białko aktywujące transkrypcję, jest aktywowany natychmiast po ciężkim urazie oparzeniowym (SBI) i uważa się, że reguluje indukcję kilku mediatorów zapalnych, w tym czynnika martwicy nowotworów (TNF-α) 19. Obrażenia termiczne również powodują przedłużony i głęboki hipermetabolizm, który obejmuje zwiększoną produkcję cytokin prozapalnych, a także tworzenie reaktywnych form tlenu (ROS) 20.
Oparzenie powoduje również znaczący wzrost poziomu siarkowodoru w osoczu o 1,31-krotnie (P .01), co jest istotne ze względu na nowe dane potwierdzające prozapalną rolę siarkowodoru 21. Mediatory lipidowe, w tym eikozynoidy i niedawno odkryte wyspecjalizowane mediatory lipidowe proresolucyjne, są kluczowymi cząsteczkami sygnałowymi w rozwiązywaniu zapalenia, odgrywając kluczową rolę w regulowaniu profilu zapalnego i promowaniu powrotu do homeostazy po oparzeniu 22.
Oprócz związanej z oksydazą ksantynową generacji wolnych rodników w urazach oparzeniowych, aktywowane neutrofile adhezyjne wytwarzają dodatkowe wolne rodniki 23. Jednak po oparzeniu dochodzi do ogromnej produkcji ROS, która jest szkodliwa i jest związana z zapaleniem, zespołem ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, immunosupresją, infekcją i posocznicą, uszkodzeniem tkanek oraz niewydolnością wielonarządową 24.
Systemowe skutki oparzeń
Ciężkie oparzenia wywołują odpowiedź, która wpływa na prawie każdy układ narządów 25. Zapalenie, hipermetabolizm, zanik mięśni oraz oporność na insulinę są charakterystycznymi cechami patofizjologicznej odpowiedzi na ciężkie oparzenia, przy czym zmiany w metabolizmie mogą utrzymywać się przez kilka lat po urazie 26.
Wstrząs oparzeniowy i zmiany w układzie krążenia
Oparzenia obejmujące ponad 30% całkowitej powierzchni ciała (TBSA) powodują znaczną hipowolemię w połączeniu z tworzeniem i uwalnianiem mediatorów zapalnych, prowadząc do efektu ogólnoustrojowego, mianowicie charakterystycznej dysfunkcji układu sercowo-naczyniowego znanej jako wstrząs oparzeniowy 2728. Jest to złożony proces upośledzenia krążenia i mikrokrążenia, powodujący obrzęk zarówno w tkankach oparzonych, jak i nieuszkodzonych 29.
Wstrząs oparzeniowy rozwija się po oparzeniach i jest wstrząsem hipowolemicznym, proporcjonalnym do rozległości i ciężkości oparzeń 30. Okres ten charakteryzuje się zwiększoną przepuszczalnością naczyń, przesunięciami płynów prowadzącymi do zmniejszenia objętości wewnątrznaczyniowej i tworzenia obrzęków 31. Głównym celem w tej fazie jest przywrócenie i zachowanie perfuzji tkanek, aby uniknąć niedokrwienia spowodowanego wstrząsem hipowolemicznym i komórkowym 32.
Hiperdynamiczna i hipermetaboliczna faza przepływu rozpoczyna się mniej więcej 24 do 72 godzin po urazie 33. Faza ta charakteryzuje się zmniejszeniem przepuszczalności naczyń, zwiększeniem częstości akcji serca i zmniejszeniem oporu naczyń obwodowych, co prowadzi do zwiększenia pojemności minutowej serca 34.
Jeden z mechanizmów związanej z oparzeniami dysfunkcji serca jest uważany za związany z mitochondriami 35. Coraz więcej dowodów potwierdza rolę mediatorów zapalnych przyczyniających się do uszkodzenia serca po urazie oparzeniowym 36.
Hipermetabolizm i zaburzenia metaboliczne
Ogromne zapotrzebowanie na energię, mierzone spoczynkowym wydatkiem energetycznym, jest typową cechą pacjentów z oparzeniami, przy czym wzrost metabolizmu (hipermetabolizm) zależy od wielkości oparzenia 3738. U podstaw odpowiedzi hipermetabolicznej po urazie termicznym leżą mechanizmy dysregulacji metabolicznej, hormonalnej i zapalnej. Jest to wysoce złożone zjawisko, wywołane utrzymującym się wzrostem wydzielania katecholamin, kortyzolu, glukagonu i dopaminy oraz podwyższonymi stężeniami interleukiny 1 (IL-1), interleukiny 6 (IL-6), czynnika martwicy tkanek (TNF), czynnika aktywującego płytki (PAF), kaskad dopełniacza, a także zwiększoną syntezą reaktywnych form tlenu (ROS) 3940.
Hipermetaboliczna odpowiedź organizmu ma szkodliwy wpływ na poziomie komórkowym i ogólnoustrojowym. Na poziomie ogólnoustrojowym dochodzi do zaburzeń struktury i funkcji głównych narządów (serca, wątroby, mięśni szkieletowych, skóry), układu odpornościowego i systemu transportu przez błony 4142. Gojenie ran jest upośledzone, co zwiększa ryzyko infekcji, utrudnia rehabilitację i opóźnia reintegrację pacjentów ze społeczeństwem 4344.
Zaburzenia endokrynologiczne, które występują po oparzeniu, zmieniają szlaki metaboliczne. Katecholaminy napędzają hipermetabolizm, podczas gdy wzrost wydzielania kortyzolu, adrenaliny i glukagonu (które są hormonami katabolicznymi), wraz ze wzrostem cytokin prozapalnych, hamuje syntezę białek i tłuszczów 45. Badania wykazały, że zaburzenia metabolizmu glukozy mogą być widoczne nawet do trzech lat po urazie termicznym 4647.
W ciężkich oparzeniach hipermetabolizm i niedobór tlenu w komórkach prowadzą do beztlenowej glikolizy, gdzie glukoza jest przekształcana w kwas mlekowy 4849. Po urazie termicznym niezwykle ważne jest zapewnienie odpowiedniej podaży składników odżywczych, aby zaspokoić zwiększone wydatki energetyczne, które występują z powodu odpowiedzi hipermetabolicznej. Jednak proces trawienia jest upośledzony proporcjonalnie do wielkości oparzeń 5051.
Uraz termiczny zaburza również funkcję wątroby. Badania wykazały, że uraz termiczny zmienia ekspresję w wątrobie i stężenie w surowicy białek ostrej fazy 52.
Zaburzenia immunologiczne
Oparzenie indukuje stan immunosupresji, który predysponuje pacjentów do sepsy i niewydolności wielonarządowej 53. Odpowiedź endokrynna jest jedną z reakcji systemowych obserwowanych u ciężko poparzonych pacjentów i charakteryzuje się znacznymi zmianami funkcjonalnymi w osi podwzgórzowo-przysadkowej. Podczas wczesnej fazy po oparzeniu następuje wyraźny wzrost tzw. hormonów stresu, które obejmują katecholaminy, glukagon i kortyzol 54.
W kontekście immunologicznym urazy termiczne mają znaczący wszechstronny wpływ na układ odpornościowy, szczególnie na komórkową odpowiedź immunologiczną 5556. Uważa się, że niedobór odporności u pacjentów z oparzeniami jest spowodowany upośledzeniem ekspresji receptorów czynnika stymulującego kolonie granulocytów (G-CSF) w szpiku kostnym 5758.
Podczas gdy utrata skóry i bariery mechanicznej ułatwia infekcję u pacjentów z oparzeniami, od dawna wiadomo, że upośledzone mechanizmy immunologiczne są kluczowymi czynnikami w infekcjach bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych po urazie oparzeniowym 59. Komórkowa i humoralna odpowiedź immunologiczna jest tłumiona proporcjonalnie do wielkości oparzenia 60. Zwiększony katabolizm i wyciek z naczyń włosowatych prowadzą do zmniejszenia krążących IgG, IgA i IgM 61. Spadek IgG, szczególnie po urazach oparzeniowych, jest ściśle związany z powikłaniami septycznymi 62.
Oparzenia nie tylko zmieniają wrodzony immunologiczny charakter skóry, ale także inne elementy układu odpornościowego. Ogólnie, aktywność limfocytów T jest zmniejszona poprzez zwiększenie liczby regulatorowych komórek T i zmniejszenie liczby komórek pomocniczych 63.
Zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej
Pierwszą fazą jest dominujące zjawisko prozapalne znane jako zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej 64. Ponadto, uraz termiczny zwiększa produkcję tych mediatorów przez makrofagi 65. Te wcześniej omówione mediatory zapalne wraz ze wzrostem hydrostatycznego ciśnienia naczyniowego spowodowanym rozszerzeniem naczyń są głównymi przyczynami ogólnoustrojowego wycieku z mikrokrążenia obserwowanego w oparzeniach 66.
Gdy oparzenie przekracza 30% TBSA, dochodzi do ogólnoustrojowej reakcji zapalnej 67. Występuje również szeroko rozpowszechniona reakcja zapalna w wyniku urazu oparzeniowego z uwolnieniem katecholamin, mediatorów wazoaktywnych i markerów zapalnych, które mogą wywołać zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS) prowadzący do zespołu niewydolności wielonarządowej (MODS) 68.
SIRS przyczynia się również do immunosupresji, czyniąc pacjenta bardziej podatnym na infekcje bakteryjne i sepsę. Odpowiedź ogólnoustrojowa pogarsza początkowe uszkodzenie narządów spowodowane wstrząsem i zmniejsza zdolność organizmu do zwalczania infekcji; prowadzi to do zwiększonego ryzyka sepsy, która dalej wywołuje zapalenie, immunoparezę i infekcję 69.
Niewydolność wielonarządowa
Zmiany patologiczne występują w układach metabolicznym, sercowo-naczyniowym, nerkowym, żołądkowo-jelitowym i krzepnięcia 70. Jeśli obszar oparzenia przekracza 30% całkowitej powierzchni ciała, cytokiny uwolnione z obszaru oparzenia i inne mediatory zapalne osiągają poziomy, które wywołają odpowiedź ogólnoustrojową 71.
Ostra niewydolność nerek (AKI) związana z urazem termicznym najczęściej występuje w dwóch odrębnych momentach: wcześnie podczas resuscytacji lub późno wtórnie do sepsy 72. Patofizjologia późnego AKI różni się od patofizjologii wczesnego AKI i pozostaje poważnym problemem w oddziale intensywnej terapii oparzeń 73.
Pacjenci z ogólnoustrojowymi oparzeniami często mają powiązane urazy inhalacyjne 74. Uraz termiczny i przyleganie drażniących substancji do górnych dróg oddechowych prowadzi do uwolnienia mediatorów zapalnych i ROS, zwiększonej przepuszczalności naczyń i tworzenia obrzęków 75. W przypadku ciężkich oparzeń może wystąpić niewydolność oddechowa, która zazwyczaj charakteryzuje się hipoksemią z ewolucją do ostrego urazu płuc lub zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) 76.
Niedotlenienie komórkowe prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego i tworzenia obrzęku mózgu 77. Po głębokim urazie oparzeniowym dojdzie do regeneracji nerwów skórnych wraz z migracją nowych włókien nerwowych z łoża rany lub z pączkowania bocznego włókien nerwowych z sąsiedniego nieuszkodzonego obszaru 78.
Stresindukowanya odpowiedź na oparzenie prowadzi do wydzielania endogennych katecholamin, które uważane są za główne mediatory hipermetabolizmu po ciężkich oparzeniach 79.
Infekcje w oparzeniach
Infekcja pozostaje najczęstszą przyczyną zachorowalności i śmiertelności u pacjentów z oparzeniami 80. Skóra zapewnia również podstawową ochronę przed infekcją, działając jako bariera fizyczna. Gdy ta bariera jest uszkodzona, patogeny mogą bezpośrednio infiltrować organizm, powodując infekcję 81. Oprócz natury i rozległości urazu termicznego wpływającego na infekcje, rodzaj i ilość mikroorganizmów kolonizujących ranę oparzeniową wydają się wpływać na ryzyko inwazyjnej infekcji rany 82.
Patogeny infekujące ranę to głównie bakterie gram-dodatnie, takie jak oporny na metycylinę Staphylococcus aureus (MRSA), oraz bakterie gram-ujemne, takie jak Acinetobacter baumannii-calcoaceticus complex, Pseudomonas aeruginosa i gatunki Klebsiella 83.
Jednym z głównych problemów związanych z oparzeniami jest brak unaczynienia strupa, co uniemożliwia dostarczenie komórek odpornościowych i systemowo podawanych antybiotyków do miejsca infekcji 84.
Bezpośrednio po oparzeniu termicznym powierzchnia rany oparzeniowej jest wolna od mikroorganizmów. Jednak głębokie struktury skóry, które przetrwały początkowy uraz oparzeniowy (np. gruczoły potowe, mieszki włosowe), często zawierają gronkowce, które kolonizują powierzchnię rany w ciągu kolejnych 48 godzin 85. W modelach zwierzęcych oceniono progresję infekcji ran oparzeniowych i zaobserwowano następującą progresję: kolonizacja rany oparzeniowej, inwazja do sąsiadującej tkanki (w ciągu 5 dni), zniszczenie tkanki ziarninowej, zmiany krwiopochodne w narządach wewnętrznych, objawy wstrząsu septycznego i śmierć 86.
Wczesne chirurgiczne oczyszczenie i przeszczep skóry, stosowanie miejscowych i ogólnoustrojowych środków przeciwdrobnoustrojowych oraz ulepszone praktyki kontroli zakażeń doprowadziły do zastąpienia paciorkowców beta-hemolizujących przez S. aureus i bakterie gram-ujemne, takie jak P. aeruginosa, Klebsiella pneumoniae i A. baumannii jako główne patogeny w zakażeniach ran oparzeniowych 87. W oparzeniach starszych niż 7 dni biofilm może być wykryty w owrzodzonych obszarach ran 88. Infekcje grzybicze często rozwijają się później, po podaniu antybiotyków o szerokim spektrum działania lub po opóźnieniu pielęgnacji rany 89.
Neuropatofizjologia oparzeń
Po głębokim urazie oparzeniowym dojdzie do regeneracji nerwów skórnych wraz z migracją nowych włókien nerwowych z łoża rany lub z pączkowania bocznego włókien nerwowych z sąsiedniego nieuszkodzonego obszaru 90.
Zniszczenie struktur somatosensorycznych w oparzeniu pełnej grubości prowadzi do ryzyka powtarzających się urazów z powodu zmienionej odpowiedzi na bodźce szkodliwe 91.
| Mediator/Czynnik | Funkcja/Efekt | Implikacje kliniczne |
|---|---|---|
| Czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF-α) | Indukcja apoptozy, aktywacja zapalenia | Uszkodzenie komórek, nasilenie reakcji zapalnej |
| Interleukina-1 (IL-1) | Prozapalny mediator, aktywuje limfocyty | Nasilenie reakcji zapalnej, gorączka |
| Interleukina-6 (IL-6) | Prozapalny, indukuje białka ostrej fazy | Systemowa reakcja zapalna, hipermetabolizm |
| Reaktywne formy tlenu (ROS) | Uszkodzenie oksydacyjne komórek | Uszkodzenie tkanek, SIRS, niewydolność narządów |
| Katecholaminy | Stymulacja adrenergiczna, zwiększenie metabolizmu | Hipermetabolizm, hiperglikemia, katabolizm białek |
| Kortyzol | Hormon stresu, katabolizm, immunosupresja | Katabolizm białek, zaburzenia glikemii, osłabienie odporności |
| Prostaglandyny | Mediator zapalny, wazodilatacja | Rozszerzenie naczyń, ból, gorączka |
| Bradykinina | Zwiększona przepuszczalność naczyń | Obrzęk, przesięk do przestrzeni pozanaczyniowej |
| Histamina | Wazodilatacja, zwiększona przepuszczalność naczyń | Obrzęk, rumień |
| TGF-β | Regulacja proliferacji fibroblastów, synteza kolagenu | Bliznowacenie, zwłóknienie |
Powikłania ogólnoustrojowe
Odpowiedź ogólnoustrojowa na oparzenia obejmuje wiele narządów i systemów 92. Systemowe zapalenie zwiększa przepuszczalność naczyń włosowatych, umożliwiając przesięk płynu do przestrzeni międzykomórkowej, pogarszając obrzęk obwodowy i nasilając hipotensję z powodu mniejszej objętości pozostającej w naczyniach i układzie krążenia 93.
Szybka utrata płynu może prowadzić do wstrząsu oparzeniowego, opisywanego jako zmniejszona pojemność minutowa serca, zwiększony opór naczyniowy, hipowolemia i hipoperfuzja 94. Przedłużona i ciężka reakcja zapalna może również prowadzić do niewydolności wielonarządowej z powodu zespołu ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS), który charakteryzuje się szybką akcją serca, niskim ciśnieniem krwi, niską lub wysoką temperaturą ciała oraz niską lub wysoką liczbą białych krwinek 95.
Po urazie oparzeniowym występuje stan hipermetaboliczny, w którym katabolizm wzrasta, a anabolizm maleje, co prowadzi do utraty mięśni i gęstości mineralnej kości 96. Gojenie ran może również być dotknięte. Ten stan hipermetaboliczny utrzymuje się pomimo zamknięcia rany 97. Rozpad białek trwa 6-9 miesięcy po początkowym oparzeniu, co sprawia, że wsparcie żywieniowe w celu utrzymania beztłuszczowej masy ciała i promowania gojenia ran ma kluczowe znaczenie 98. Wzrost kości może być opóźniony do 2 lat po urazie oparzeniowym u dzieci 99.
Nadmierna aktywacja dopełniacza prowadzi do przedłużonej odpowiedzi zapalnej 100. W kontekście ran oparzeniowych, nadmierna aktywacja dopełniacza prowadzi do przedłużonej odpowiedzi zapalnej 101. Przedłużona i silna odpowiedź immunologiczna w dużych oparzeniach powoduje liczne efekty ogólnoustrojowe, uszkadzając naczynia krwionośne, serce, płuca, nerki i inne narządy 102.
Powiązania z innymi narządami
Choroba oparzeniowa wywołuje natychmiastową reakcję we wszystkich narządach i układach, które nie zawsze są w stanie utrzymać homeostazę i często ulegają uszkodzeniom patofizjologicznym i morfologicznym 103. Pacjenci w każdym wieku, którzy doznali urazu oparzeniowego, mają zwiększone ogólne ryzyko rozwoju chorób żołądkowo-jelitowych, które obejmują patologię przełyku, żołądka i jelit, a także zmiany pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych i trzustki 104.
Po ciężkich oparzeniach niedokrwienie jelit i hipoksja zaburzają barierę nabłonkową jelit i translokację bakterii jelitowych, prowadząc do poważnych powikłań, takich jak zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, sepsa i niewydolność wielonarządowa 105. Ogólnie rzecz biorąc, dysfunkcja żołądkowo-jelitowa była częstsza u pacjentów z urazami inhalacyjnymi, wstrząsem oparzeniowym, dużymi obszarami oparzenia i wysokimi wymaganiami dotyczącymi środków przeciwbólowych 106.
Pomimo wysokiej zachorowalności i śmiertelności wśród pacjentów z rozległymi oparzeniami skóry w oddziale intensywnej terapii z powodu rozwoju zespołu ostrej niewydolności oddechowej, skuteczne metody leczenia pozostają do ustalenia 107. Badania wykazały, że oparzenia chemiczne skóry sprzyjają uszkodzeniu płuc z powodu ogólnoustrojowej aktywacji neutrofilów, w szczególności toksyczności zapośredniczonej przez rozwinięcie neutrofilowych pułapek zewnątrzkomórkowych (NETs) 108.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.