zaburzenie autonomiczne

Zaburzenia autonomiczne to grupa chorób i stanów klinicznych związanych z nieprawidłowym funkcjonowaniem autonomicznego układu nerwowego (AUN), odpowiedzialnego za kontrolę nieświadomych funkcji organizmu, takich jak ciśnienie krwi, akcja serca, termoregulacja, trawienie czy funkcje pęcherza moczowego.

Klasyfikacja zaburzeń autonomicznych obejmuje: pierwotne (np. czysta niewydolność autonomiczna, zespół Shy-Dragera), wtórne (występujące w przebiegu chorób takich jak cukrzyca, choroba Parkinsona, choroby autoimmunologiczne) oraz ortostatyczne (związane z pozycją ciała, np. ortostatyczny spadek ciśnienia). Manifestują się one szerokim spektrum objawów: zawrotami głowy, omdleniami, nietolerancją wysiłku, zaburzeniami termoregulacji, dysfunkcjami przewodu pokarmowego i układu moczowego.

Diagnostyka zaburzeń autonomicznych opiera się na specjalistycznych testach funkcji AUN, takich jak próba ortostatyczna, test zmienności rytmu serca, badanie odpowiedzi skórno-galwanicznej czy próby farmakologiczne. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, gdy jest to możliwe, oraz na łagodzenie objawów poprzez farmakoterapię, modyfikację stylu życia i rehabilitację. Zaburzenia autonomiczne mogą znacząco obniżać jakość życia pacjentów i wymagają multidyscyplinarnego podejścia diagnostyczno-terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl