współchorobowość

Współchorobowość (ang. comorbidity) to występowanie u jednego pacjenta dwóch lub więcej chorób jednocześnie. Termin ten został wprowadzony do medycyny przez Feinstaina w 1970 roku i odnosi się do sytuacji, gdy oprócz choroby podstawowej (indeksowej) pacjent cierpi na dodatkowe schorzenia, które mogą mieć istotny wpływ na przebieg choroby podstawowej oraz na proces diagnostyczny i terapeutyczny.

Współchorobowość jest szczególnie powszechna wśród osób starszych i może dotyczyć zarówno chorób somatycznych, jak i psychicznych. Przykładem często występujących zespołów współchorobowości są: cukrzyca współistniejąca z nadciśnieniem tętniczym, depresja współwystępująca z chorobami sercowo-naczyniowymi czy przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) z chorobą niedokrwienną serca.

W praktyce klinicznej współchorobowość stanowi poważne wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne. Wpływa na przebieg choroby podstawowej, rokowanie, długość hospitalizacji, ryzyko powikłań, a także znacząco zwiększa koszty opieki zdrowotnej. Wymaga kompleksowego podejścia do pacjenta, uwzględniającego interakcje między chorobami oraz stosowanymi lekami, co jest szczególnie istotne w kontekście polipragmazji u pacjentów z wielochorobowością.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Deksametazon Accord 4 mg/ml

W kontekście leczenia farmakologicznego, szczególnie istotne jest uwzględnienie wpływu leków na zdolności psychomotoryczne pacjenta, zwłaszcza w odniesieniu do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Charakterystyki Produktów Leczniczych (ChPL) podkreślają tę kwestię jako kluczową dla bezpieczeństwa. Analiza deksametazonu fosforanu, stosowanego w preparacie Deksametazon Accord (4 mg/ml), wykazała brak istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne. Preparat dostępny jest w fiolkach o objętości 1 ml, 2 ml i 5 ml, zawierających odpowiednio 4 mg, 8 mg i 20 mg substancji czynnej, w formie przezroczystego, bezbarwnego roztworu o pH 7,0-8,5, zawierającego 1,4 mg sodu na 1 ml roztworu.
charakterystyka produktu leczniczego, deksametazon fosforan, deksametazon sodu fosforan, dokumentacja medyczna, interakcja lekowa, leczenie farmakologiczne, politerapia, reakcja nietypowa, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, substancja lecznicza, substancja pomocnicza, współchorobowość, zdolność psychomotoryczna
Leksykon chorób i schorzeń
Pseudobulbarne zaburzenie emocjonalne – Epidemiologia

Pseudobulbarne zaburzenie emocjonalne (PBA) to neurologiczne schorzenie charakteryzujące się nagłymi, stereotypowymi wybuchami emocji, które nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi afektywnemu pacjenta. Występuje wtórnie do różnych chorób neurologicznych, a jego rozpowszechnienie w USA szacuje się na 1,5-7,1 miliona osób, co stanowi mniej niż 1% populacji, choć prawdopodobnie jest niedodiagnozowane. W badaniu PRISM, obejmującym 5290 pacjentów z różnymi schorzeniami neurologicznymi, 36,7% miało wynik CNS-LS ≥13, wskazujący na obecność PBA. Częstość występowania PBA różni się w zależności od choroby podstawowej: ALS 2-70%, choroba Parkinsona 3-43%, stwardnienie rozsiane 7-52% (mediana 10%), choroba Alzheimera 9-74%, udar mózgu 5-60%, uraz mózgu 5-80%. Wiek powyżej 65 lat wiąże się z częstością PBA na poziomie 27%, a kobiety z MS wykazują większą podatność. PBA jest często mylone z depresją, co utrudnia właściwą diagnozę i leczenie.
badanie obserwacyjne, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, demencja, depresja, dom opieki, funkcjonowanie społeczne, jakość życia, kryterium diagnostyczne, narzędzie przesiewowe, niedodiagnozowanie, objaw afektywny, pseudobulbarne zaburzenie emocjonalne, rehabilitacja, skala CNS-LS, skala PLACS, środek farmakologiczny, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, udar mózgu, uraz mózgu, współchorobowość, współwystępowanie zaburzeń, zaburzenie neurologiczne
Leksykon substancji czynnych
Cytalopram – Wskazania do stosowania

Citalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest szeroko stosowany w psychiatrii w leczeniu zaburzeń depresyjnych o różnym nasileniu oraz etiologii, w tym depresji starczej u pacjentów geriatrycznych. Preparaty zawierające citalopram (m.in. Aurex, Cipramil, Citabax, Cital, Citalopram Vitabalans, Citaxin, Citronil, Pram) dostępne są w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg. Lek ten znajduje zastosowanie zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej, a także w profilaktyce nawrotów epizodów depresji u pacjentów z historią nawracających zaburzeń. Ponadto, citalopram jest skuteczny w leczeniu zespołu lęku napadowego (z agorafobią lub bez) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD), szczególnie preparaty Citalopram Vitabalans i Pram. Pram dodatkowo wskazany jest w terapii dysforii związanej z depresją i objawami otępiennymi, co jest istotne w populacji geriatrycznej.
agorafobia, czynność przymusowa, depresja nawracająca, depresja oporna na leczenie, depresja starcza, depresja z lękiem, dysforia, epizod ciężkiej depresji, etiologia depresji, interakcja lekowa, lęk napadowy z agorafobią, lęk paniczny, myśl obsesyjna, napad lęku, objaw otępienny, profilaktyka nawrotów depresji, przeciwwskazanie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia cytalopramem, współchorobowość, zaburzenie depresyjne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego

współchorobowość

Powiązane wpisy

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Deksametazon Accord 4 mg/ml

Pseudobulbarne zaburzenie emocjonalne – Epidemiologia

Cytalopram – Wskazania do stosowania