leki przeciwtarczycowe

Leki przeciwtarczycowe stanowią grupę preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu chorób tarczycy przebiegających z nadczynnością tego gruczołu. Głównym celem terapii jest zahamowanie nadmiernej produkcji hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trijodotyroniny (T3).

Do podstawowych leków przeciwtarczycowych należą tionamidy: propylotiouracyl (PTU), tiamazol (metimazol) oraz karbimazol. Ich działanie polega na blokowaniu enzymu peroksydazy tarczycowej, co prowadzi do zahamowania syntezy hormonów tarczycowych. Ponadto PTU dodatkowo hamuje konwersję T4 do T3 w tkankach obwodowych.

Leki przeciwtarczycowe stosowane są przede wszystkim w leczeniu choroby Gravesa-Basedowa, wola guzkowego nadczynnego, przejściowych nadczynności tarczycy oraz jako przygotowanie do leczenia operacyjnego lub radiojodem. Standardowy czas terapii wynosi od 12 do 18 miesięcy, choć w niektórych przypadkach może być przedłużony.

Wśród działań niepożądanych leków przeciwtarczycowych wymienia się: reakcje alergiczne skórne, agranulocytozę (rzadkie, ale poważne powikłanie), zaburzenia czynności wątroby oraz objawy stawowe. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłoszenia gorączki, bólu gardła lub innych objawów mogących świadczyć o agranulocytozie.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl