hipoksemia
Hipoksemia to stan obniżonego ciśnienia parcjalnego tlenu (PaO2) we krwi tętniczej, zwykle definiowany jako PaO2 poniżej 80 mmHg (10,7 kPa) przy oddychaniu powietrzem atmosferycznym. Stan ten różni się od hipoksji, która oznacza niedobór tlenu w tkankach.
Przyczyny hipoksemii można podzielić na kilka kategorii: zaburzenia wentylacji (np. choroby restrykcyjne płuc, obturacyjne, zaburzenia ośrodka oddechowego), zaburzenia dyfuzji (np. zwłóknienie płuc, obrzęk płuc), zaburzenia stosunku wentylacji do perfuzji (najczęstsza przyczyna, występująca w POChP, astmie, zapaleniu płuc) oraz przeciek żylno-tętniczy (shunt).
Diagnostyka hipoksemii opiera się przede wszystkim na gazometrii krwi tętniczej, która pozwala określić PaO2 oraz saturację (SaO2). Pomocne są również badania obrazowe płuc, testy czynnościowe układu oddechowego oraz pulsoksymetria jako metoda nieinwazyjna monitorowania saturacji.
Leczenie hipoksemii zależy od przyczyny i nasilenia. Obejmuje tlenoterapię (docelowa saturacja 94-98% u większości pacjentów, 88-92% u pacjentów z ryzykiem hiperkapnicznej niewydolności oddechowej), leczenie choroby podstawowej oraz w ciężkich przypadkach wspomaganie oddychania metodami nieinwazyjnymi lub inwazyjnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Palexia retard
Stosowanie tapentadolu w formie Palexia retard wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz zaburzeń związanych ze stosowaniem opioidów (OUD). Szczególnie narażone są osoby z historią zaburzeń używania substancji psychoaktywnych, aktualni palacze oraz pacjenci z zaburzeniami psychicznymi. Monitorowanie pacjentów powinno obejmować ocenę zachowań wskazujących na poszukiwanie leku oraz kontrolę jednoczesnego stosowania innych opioidów i leków psychoaktywnych, zwłaszcza benzodiazepin. Nagłe odstawienie tapentadolu jest niewskazane ze względu na ryzyko objawów odstawiennych. Jednoczesne stosowanie Palexia retard z lekami uspokajającymi może prowadzić do depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego takie połączenia należy ograniczać do niezbędnych przypadków, stosując minimalne dawki i skracając czas terapii oraz prowadząc ścisły monitoring pacjenta.
benzodiazepiny, brak laktazy, buprenorfina, centralny bezdech senny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie depresyjne, depresja oddechowa, guz mózgu, hipoksemia, nalbufina, napad drgawkowy, nietolerancja galaktozy, objawy odstawienne, ostre zapalenie trzustki, pentazocyna, skurcz zwieracza Oddiego, śpiączka, tapentadol, tolerancja, uraz głowy, uzależnienie fizyczne i psychiczne, zaburzenia lękowe, zaburzenia osobowości, zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów, zaburzenie świadomości, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe