dehydrogenaza aldehydowa
Dehydrogenaza aldehydowa (ALDH) to kluczowy enzym z grupy oksydoreduktaz, który katalizuje utlenianie aldehydów do kwasów karboksylowych. W organizmie człowieka występuje kilkanaście izoform tego enzymu, zlokalizowanych głównie w wątrobie, ale także w innych narządach, takich jak nerki, płuca czy mózg.
Najlepiej poznana izoforma ALDH2 odgrywa zasadniczą rolę w metabolizmie alkoholu etylowego, przekształcając toksyczny aldehyd octowy (produkt utleniania etanolu przez dehydrogenazę alkoholową) do kwasu octowego. Genetyczny polimorfizm genu ALDH2, szczególnie częsty w populacjach azjatyckich, prowadzi do obniżonej aktywności enzymu i objawia się zespołem nietolerancji alkoholu, charakteryzującym się zaczerwienieniem twarzy, tachykardią i nudnościami po spożyciu nawet niewielkich ilości alkoholu.
Dehydrogenazy aldehydowe pełnią również ważne funkcje w metabolizmie retinoidów, lipidów i neurotransmiterów. Zaburzenia ich aktywności wiążą się z wieloma schorzeniami, w tym z chorobami neurodegeneracyjnymi, nowotworami oraz chorobami układu sercowo-naczyniowego. W praktyce klinicznej wykorzystuje się związki hamujące ALDH, takie jak disulfiram, w leczeniu uzależnienia od alkoholu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sidarso 4 mg
Farmakokinetyka sylodosyny u dorosłych mężczyzn, zarówno z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH), jak i bez tego schorzenia, wykazuje liniowość w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę. Sylodosyna charakteryzuje się dobrą biodostępnością około 32%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%) oraz objętością dystrybucji 0,81 l/kg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 8 mg wynosi średnio 87±51 ng/ml, osiągane jest po 2,5 godzinach (tmax), a pole pod krzywą (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml. Lek jest intensywnie metabolizowany głównie przez UGT2B7, dehydrogenazy alkoholową i aldehydową oraz CYP3A4, a głównym metabolitem jest aktywny glukuronid sylodosyny (KMD-3213G) z dłuższym okresem półtrwania około 24 godzin i stężeniem w osoczu około trzykrotnie wyższym niż substancji macierzystej. Sylodosyna osiąga stan stacjonarny po 3 dniach, a jej glukuronid po 5 dniach terapii. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC.
aktywność biologiczna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza aldehydowa, dostępność biologiczna, encefalopatia wątrobowa, glikoproteina p, glukuronid sylodosyny, glukuronidacja, klirens sylodosyny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalne stężenie w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie izotopowe