ciężka biegunka

Ciężka biegunka to stan chorobowy charakteryzujący się oddawaniem stolców o zwiększonej objętości i płynnej konsystencji, z częstotliwością przekraczającą trzy wypróżnienia na dobę. O ciężkiej biegunce mówimy, gdy występuje znaczna utrata płynów i elektrolitów, co może prowadzić do odwodnienia organizmu i zaburzeń elektrolitowych.

Etiologia ciężkiej biegunki obejmuje czynniki infekcyjne (bakterie, wirusy, pasożyty), nieinfekcyjne (nieswoiste choroby zapalne jelit, zespół jelita drażliwego), farmakologiczne (antybiotyki, chemioterapeutyki) oraz toksyczne. Szczególnie groźna jest ostra biegunka infekcyjna wywołana przez patogeny takie jak Salmonella, Shigella, Campylobacter, enterokrwotoczne szczepy E. coli czy rotawirusy.

W diagnostyce ciężkiej biegunki kluczowe znaczenie ma ocena stopnia odwodnienia, badania laboratoryjne (morfologia, elektrolity, badanie kału), a w wybranych przypadkach badania obrazowe i endoskopowe. Leczenie obejmuje przede wszystkim nawodnienie (doustne lub dożylne), wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, zastosowanie leków przeciwbiegunkowych oraz przyczynowe leczenie zakażenia, jeśli zostało zidentyfikowane.

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z grup ryzyka: niemowlęta, osoby starsze oraz pacjenci z obniżoną odpornością, u których ciężka biegunka może szybko prowadzić do poważnych powikłań, a nawet zagrożenia życia. Kluczowe jest wdrożenie odpowiedniego leczenia w początkowej fazie choroby oraz monitorowanie parametrów życiowych i stanu nawodnienia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl