Czym jest zespół cieśni nadgarstka i jakie są metody leczenia?

Zespół cieśni nadgarstka (carpal tunnel syndrome, CTS) stanowi najczęstszą neuropatię uciskową kończyny górnej, dotykając około 1% populacji ogólnej oraz ponad 5% pracowników wykonujących powtarzalne ruchy nadgarstkiem, z przewagą kobiet w stosunku 3:1¹. Schorzenie to wiąże się z różnorodnymi współistniejącymi chorobami, takimi jak urazy, cukrzyca, ciąża, otyłość, niedoczynność tarczycy, zapalenie stawów oraz zaburzenia tkanki łącznej, choć wiele przypadków CTS nie ma możliwej do zidentyfikowania przyczyny i klasyfikowanych jest jako idiopatyczny CTS¹. Pacjenci zgłaszają charakterystyczny ból i parestezje w obszarze unerwienia nerwu pośrodkowego, obejmującym powierzchnię dłoniową kciuka, paliczną część palca serdecznego oraz palce wskazujący i środkowy, z możliwością promieniowania dolegliwości proksymalnie do ramienia i nasileniem w nocy lub podczas czynności wymagających powtarzalnych ruchów ręki, takich jak pisanie na klawiaturze czy chwytanie przedmiotów². Ból związany z CTS może różnić się nasileniem, od łagodnego dyskomfortu po ostre, strzelające bóle interferujące z codziennymi aktywnościami². Diagnostyka opiera się na testach prowokacyjnych, takich jak testy Tinela, Phalena oraz odwrotny test Phalena, a pozytywne wyniki wspierają rozpoznanie CTS³. Bardziej obiektywne metody oceny, takie jak badania elektrodiagnostyczne i ultrasonograficzne, stanowią najczęściej stosowane i wiarygodne procedury diagnostyczne dla CTS oraz środek do projektowania strategii terapeutycznych i monitorowania leczenia⁴.

Leczenie CTS obejmuje zarówno metody niechirurgiczne, jak i interwencję chirurgiczną³. Pierwszolinijowe podejścia konserwatywne obejmują edukację pacjenta, unikanie ruchów nadgarstka nasilających objawy, noszenie ortez nadgarstka, fizjoterapię (physical therapy, PT), ćwiczenia oraz lokalne iniekcje kortykosteroidów (corticosteroid injections, CSI)²³. Terapia laserowa, powszechna opcja fizjoterapeutyczna w dolegliwościach ręki takich jak choroba zwyrodnieniowa stawów i reumatoidalne zapalenie stawów, jest często stosowana w CTS⁴. Terapia laserem niskoenergetycznym jest aplikowana w celu zapewnienia objawowego złagodzenia i łagodzenia zapalenia związanego z bólem⁴. Uważa się, że wywołuje efekt analgetyczny poprzez redukcję poziomów mediatorów bólu, takich jak czynnik martwicy nowotworów alfa (tumor necrosis factor-alpha), prostaglandyny, interleukina 1-beta oraz beta-endorfiny, a także poprzez zwiększenie miejscowego mikrokrążenia⁴. Mimo że dostępne są konserwatywne metody leczenia, takie jak PT, modyfikacja aktywności, lokalne CSI oraz leczenie laserem CO₂ dla zarządzania CTS, wielu pacjentów decyduje się na chirurgiczne uwolnienie nerwu pośrodkowego (carpal tunnel release, CTR)⁴.

Co powoduje ból słupkowy po CTR?

Wśród pooperacyjnych powikłań CTR wyróżnia się ból słupkowy (pillar pain) ze względu na jego intensywność, znacząco utrudniający pacjentom zdolność do wznowienia regularnych aktywności przez wydłużone okresy⁴. Pacjenci często opisują go jako wywołujący dyskomfort bardziej dotkliwy niż sam zespół uciskowy⁴. Badanie Povlsena i Tegnella śledziło częstość występowania bólu słupkowego po otwartym CTR przez 3 lata, odnotowując występowanie u 41% pacjentów po 1 miesiącu, 25% po 3 miesiącach, 6% po 12 miesiącach oraz 6% po 36 miesiącach⁴. Chociaż dokładna etiologia bólu słupkowego pozostaje niejasna, zazwyczaj manifestuje się on jako głęboko osadzony dyskomfort w piętce dłoni, nasilany przez ucisk⁴. Ten ból, odróżniany od tkliwości blizny, często obejmuje tkliwość nad wyniosłością podkolanową lub kłębuszka i zazwyczaj ustępuje po trzecim miesiącu pooperacyjnym⁴. Pacjenci powszechnie zgłaszają doświadczanie allodynii, gdzie normalny dotyk wywołuje ból, co może być wyniszczające, uniemożliwiając pacjentom wznowienie normalnych aktywności przez tygodnie lub nawet miesiące⁴. Dominująca teoria dotycząca bólu słupkowego to teoria neurogenna, przypisująca ból uszkodzeniu małych gałęzi nerwowych dłoniowych gałęzi skórnych nerwu pośrodkowego po nacięciu chirurgicznym, prowadzącemu do uwięźnienia nerwu w tkance bliznowatej w miejscu nacięcia⁴. Jednakże najnowsze badania zakwestionowały tę teorię, wykazując że zachowanie powierzchownych gałęzi nerwowych podczas CTR nie prowadzi do redukcji miejscowego bólu pooperacyjnego⁴. Co więcej, zamiast uszkodzenia dłoniowych gałęzi skórnych nerwu pośrodkowego i miejscowych wolnych zakończeń nerwowych, Vanhees i współpracownicy zaproponowali biomechaniczne pochodzenie bólu słupkowego, wskazując przecięcie więzadła zginaczy jako główną przyczynę⁴. Dodatkowe wyjaśnienia bólu słupkowego obejmują czynniki zapalne, dysfunkcję stawu grochowato-trójgraniastego oraz dystrofię współczulną⁴.

Jak laser CO₂ może zmienić terapię bólu po CTR?

Patologia związana z bólem, szczególnie ból o nieznanej etiologii, stanowi istotne wyzwanie w praktyce klinicznej, a ograniczenia tradycyjnych mechanizmów łagodzenia bólu uczyniły koniecznym poszukiwanie alternatywnych podejść⁴. Frakcjonowany laser CO₂ wyłonił się jako obiecująca opcja analgetyczna, gdy inne tradycyjne mechanizmy, takie jak terapia ręki, CSI oraz fala uderzeniowa pozaustrojowa (extracorporeal shock wave), zostały wyczerpane⁴. Niniejsze badanie oceniało skuteczność lasera CO₂ w leczeniu opornego bólu słupkowego u pacjentów po CTR⁴. Ponieważ istnieje niewiele badań dotyczących zastosowania lasera CO₂ w leczeniu bólu słupkowego, niniejsze badanie pomoże ugruntować laser CO₂ jako potencjalną modalność leczenia analgetycznego⁴.

Jak przeprowadzono retrospektywną analizę procedur CTR?

Po zatwierdzeniu przez komisję bioetyczną, elektroniczna dokumentacja medyczna instytucji została przeszukana retrospektywnie od 2021 do 2024 roku na podstawie kodu Current Procedural Terminology (CPT) dla procedur chirurgicznych wykonanych z rozpoznaniem CTS⁵. Była to retrospektywna analiza dokumentacji przeprowadzona w ośrodku referencyjnym trzeciego stopnia⁵. Zwrócono łącznie 175 procedur CTR u 101 unikalnych pacjentów⁵. Dalsze kryteria filtracji obejmowały wyłącznie pacjentów, którzy zarówno doświadczyli bólu słupkowego po CTR, jak i otrzymali leczenie laserowe dla odpowiedniego CTR, co dało ostateczną kwalifikowaną pulę danych z 30 procedurami wykonanymi u 23 unikalnych pacjentów⁵. Spośród 23 unikalnych pacjentów, 14 otrzymało pojedyncze leczenie laserowe, 8 przeszło 2 rundy leczenia laserowego, a 1 pacjent wymagał 3 zabiegów laserowych⁵.

Jakie techniki chirurgiczne stosuje się przy CTR?

Wszyscy 23 pacjenci byli leczeni albo klasycznym nacięciem CTR, albo nacięciem w stylu Brunera⁶. Nacięcie w stylu Brunera było wyśrodkowane nad czwartą przestrzenią międzypalcową, rozciągając się dystalnie od linii kardynalnej Kaplana do proksymalnej fałdy nadgarstka dłoniowego⁶. W przypadkach, gdy zastosowano nacięcie w stylu Brunera, aplikowano 2 szwy narożne dla bezpiecznego zamknięcia⁶. Do zamknięcia używano monofilamentowych szwów rozmiaru 2-0, które pozostawiano na miejscu przez 2-3 tygodnie⁶. Wśród pacjentów włączonych do tego badania, jedna trzecia otrzymała klasyczne nacięcie CTR, podczas gdy dwie trzecie przeszło nacięcie w stylu Brunera⁶. Styl nacięcia był wybierany na podstawie poprzedniego nacięcia, jednoczesnych procedur oraz preferencji chirurga⁶. Dla izolowanego CTR używano klasycznego nacięcia, podczas gdy zmodyfikowane krzywoliniowe nacięcie Brunnera wybierano dla pacjentów przechodzących zarówno CTR, jak i uwolnienie kanału Guyona⁶. Pomimo różnic w stylu nacięcia, wszystkie procedury podążały za standardowymi technikami zamknięcia w celu zapewnienia spójności między przypadkami⁶.

Jak wygląda opieka pooperacyjna u pacjentów po CTR?

Wszyscy pacjenci byli kierowani na terapię zajęciową podczas wizyty pooperacyjnej po 2 tygodniach⁷. Podczas kolejnej obserwacji, iniekcje steroidowe były podawane na podstawie aktualnego poziomu bólu pacjentów, ocenianego przy użyciu skali analogowo-wizualnej (visual analog scale, VAS)⁷. Pacjenci, którzy kwalifikowali się jako uprawnieni, wykazywali objawy bólu słupkowego podczas 6-miesięcznej obserwacji i wyczerpali wszystkie inne opcje leczenia konserwatywnego (masaż tkanek głębokich, CSI oraz leki)⁸. Wszystkie procedury były wykonywane przez chirurga ręki i mikronaczyniowego z ukończonym fellowship, używającego lasera dwutlenku węgla Lumenis⁸. Ustawienia lasera były standaryzowane dla wszystkich pacjentów, z energią ustawioną na 120 mJ, gęstością na 3% oraz częstotliwością na 250 Hz⁸. Po procedurze, mieszankę Neosporinu i 5% miejscowej maści lidokainowej aplikowano na leczone obszary w celu promowania gojenia i zarządzania dyskomfortem⁸.

Jak monitorujemy efekty leczenia laserem CO₂?

Pacjenci byli oceniani 1-2 razy pooperacyjnie po ich ostatnim leczeniu laserowym⁹. Nie przepisywano dodatkowych modalności terapeutycznych, ponieważ same leczenia laserem CO₂ były wystarczające⁹. Zebrane dane demograficzne pacjentów obejmowały wiek, płeć, pochodzenie etniczne, status palenia, wskaźnik masy ciała (body mass index, BMI) oraz inne współistniejące choroby¹⁰. Gromadzono dane dotyczące leczenia przedoperacyjnego (iniekcje steroidowe, masaż tkanek głębokich lub oba), całkowitej liczby leczenia laserem CO₂, jakie każdy pacjent otrzymał, całkowitej powierzchni leczonej laserem, czasu pierwotnego CTR, czasu od CTR do procedury laserowej, liczby leczenia laserowego, rozmiaru leczonego obszaru, demografii pacjentów (wiek, płeć, pochodzenie etniczne, współistniejące choroby), informacji specyficznych dla pacjenta (leki przed/pooperacyjne, współistniejące urazy, wypróbowane leczenie przed leczeniem laserowym, operacje kończyny górnej przed leczeniem laserowym), wyników zgłaszanych przez pacjentów (patient-reported outcomes, PROs) (wyniki bólu VAS, opis objawów) oraz SCAR-Q (wygląd, objawy i wpływ psychospołeczny) – 3-elementowej ankiety oceniającej odczucia pacjentów wobec ich blizny¹⁰. SCAR-Q była administrowana z naciskiem na objawy pacjentów i wpływ psychospołeczny, a nie na estetykę¹⁰.

Jakie są cechy pacjentów i charakterystyka zabiegów?

W zakresie charakterystyki chirurgicznej, lokalizacja tunelu nadgarstka obejmowała prawą rękę u 14 pacjentów (61%), lewą u 11 (48%) oraz obustronnie u 5 (22%)¹¹. Średnia liczba dni od CTS do pierwszego leczenia laserowego wynosiła 384¹¹. Częstotliwość leczenia laserem CO₂ obejmowała: jednokrotne u 14 pacjentów (61%), dwukrotne u 8 (35%) oraz trzykrotne u 1 (4%)¹¹. Alternatywne leczenie łagodzenia bólu obejmowało iniekcje steroidowe u 14 pacjentów (61%), masaż tkanek głębokich u 9 (39%) oraz oba u 7 (30%)¹¹. Średnia powierzchnia lasera wynosiła 18,34 cm² (zakres 3-72)¹¹.

Dane demograficzne pacjentów ujawniły średni wiek wynoszący 49,65 ± 14,59 lat (zakres 20-70 lat)¹². Pod względem płci, 7 pacjentów stanowili mężczyźni (30%), a 16 kobiety (70%)¹². Pochodzenie etniczne obejmowało Latynosów/Hiszpanów (12 pacjentów, 52%), osoby rasy białej (9, 39%) oraz Afroamerykanów (2, 9%)¹². Status palenia wykazał, że 12 pacjentów było niepalącymi (52%), 0 aktualnymi palaczami (0%) oraz 11 byłymi palaczami (48%)¹². Średni BMI wynosił 35,32 ± 8,34 (zakres 21,9-54,97)¹². Współistniejące choroby obejmowały otyłość klas I-III u 16 pacjentów (70%), nadciśnienie tętnicze u 11 (48%), niedoczynność tarczycy u 7 (30%), reumatoidalne zapalenie stawów u 6 (26%), cukrzycę u 5 (22%), fibromialgię u 2 (9%), niedobory witaminowe u 2 (9%) oraz przewlekłą chorobę nerek u 0 pacjentów (0%)¹².

Jak zmienia się farmakoterapia przed i po leczeniu laserowym?

Analiza stosowanych leków wykazała, że przed zabiegiem laserowym niesteroidowe leki przeciwzapalne (nonsteroidal anti-inflammatory drugs, NSAIDs) przyjmowało 14 z 23 pacjentów (60,9%), opioidy 6 z 23 (26,1%), paracetamol 4 z 23 (17,4%), leki zwiotczające mięśnie 6 z 23 (26,1%), leki przeciwdrgawkowe 11 z 23 (47,8%), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne 2 z 23 (8,7%), leki przeciwdepresyjne 7 z 23 (30,4%), benzodiazepiny 7 z 23 (30,4%) oraz suplementy witaminowe 5 z 23 (21,7%)¹³. Po zabiegu laserowym NSAIDs przyjmowało 11 z 23 pacjentów (47,8%), opioidy 7 z 23 (30,4%), paracetamol 4 z 23 (17,4%), leki zwiotczające mięśnie 5 z 23 (21,7%), leki przeciwdrgawkowe 9 z 23 (39,1%), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne 2 z 23 (8,7%), leki przeciwdepresyjne 9 z 23 (39,1%), benzodiazepiny 5 z 23 (21,7%) oraz suplementy witaminowe 8 z 23 (34,8%)¹³.

Czy leczenie laserem CO₂ poprawia wyniki bólu pacjentów?

Podczas analizy PROs, średnie wyniki bólu pacjentów poprawiły się znacząco z 5,23 na 10 przed leczeniem laserowym do 1,87 na 10 po leczeniu laserowym, co daje ogólny średni spadek o 3,37 (P < 0,00001)¹⁴¹⁵. Dodatkowo, podczas obserwacji, pacjenci wyrażali zadowolenie z ogólnych wyników, odnotowując spadek średnich wyników bólu z 5,23 na 10 przed leczeniem laserowym do 1,87 na 10 po procedurze (P < 0,00001)¹⁴.

Jak ocenić poprawę blizny po leczeniu laserem CO₂?

Ankieta SCAR-Q administrowana pacjentom obejmowała pytania w 3 kategoriach: wygląd, objawy i wpływ psychospołeczny¹⁶. Nie ma ogólnego lub całkowitego wyniku SCAR-Q; zamiast tego SCAR-Q składa się z 3 niezależnie funkcjonujących skal, każda oceniana osobno¹⁶. Wyniki dla skal SCAR-Q wahają się od 0 do 100, przy czym wyższe wyniki reprezentują lepszy rezultat¹⁶. Aby zapewnić, że wyższe wyniki odzwierciedlają lepszy rezultat, surowe dane dla skal wyglądu i objawów były punktowane następująco: „wcale” = 4, „trochę” = 3, „dość dużo” = 2 oraz „bardzo” = 1¹⁶. Podobnie, surowe dane dla skali wpływu psychospołecznego były punktowane następująco: „nigdy” = 4, „czasami” = 3, „często” = 2 oraz „zawsze” = 1¹⁶. Po punktacji danych w ten sposób w celu uzyskania wyniku dla skali, surowe wyniki dla zestawu pozycji były sumowane w celu uzyskania całkowitego surowego wyniku, który następnie był normalizowany do równoważnego wyniku Rascha skalowanego od 0 do 100, przy czym wyższe wyniki wskazują lepszy rezultat¹⁶. Dla 11 pacjentów, którzy ukończyli ankietę SCAR-Q, wyniki były normalizowane do równoważnego wyniku Rascha skalowanego od 0 do 100, przy czym wyższe wyniki wskazują lepszy rezultat¹⁷. Pacjenci zgłosili ogólnie pozytywne rezultaty w każdej kategorii, z wynikami 73,5 dla wyglądu, 85,0 dla objawów oraz 85,0 dla wpływu psychospołecznego¹⁷.

Jak efektywnie zarządzać opornym bólem pooperacyjnym?

Trwający pooperacyjny ból słupkowy po CTR może być wyzwaniem do leczenia¹⁸. Pacjenci mogą doświadczać wyniszczającego bólu przez wydłużony okres, wpływającego na ich funkcjonalność i jakość życia¹⁸. Różne modalności istnieją dla zarządzania uporczywym bólem i objawami, w tym CSI, terapia falą uderzeniową pozaustrojową, leki przeciwbólowe oraz masaże tkanek głębokich¹⁸. Jednakże te tradycyjne metody mogą czasami nie zapewnić wystarczającej ulgi¹⁸. Niniejsze badanie wykazało, że leczenie laserem CO₂ może służyć jako alternatywne podejście do uzupełnienia zarządzania pooperacyjnym bólem słupkowym, który jest oporny na konwencjonalne metody leczenia¹⁸.

Czy leczenie laserem CO₂ wpływa na stosowanie leków przeciwbólowych?

Aby ocenić zmiany w zarządzaniu bólem, monitorowano użycie leków przed i po leczeniu laserowym w celu identyfikacji pacjentów, którzy przerwali lub rozpoczęli przyjmowanie określonych leków¹⁹. Jednakże w retrospektywnym przeglądzie dokumentacji trudno jest potwierdzić, które leki przeciwbólowe były specyficznie przyjmowane dla bólu słupkowego, ponieważ wielu pacjentów było jednocześnie leczonych z powodu innych dolegliwości¹⁹. Niemniej jednak zaobserwowano, że 1 pacjent, który nie był dokumentowany jako przyjmujący NSAIDs przedoperacyjnie, rozpoczął ich stosowanie pooperacyjnie¹⁹. Odwrotnie, 5 innych pacjentów było w stanie przerwać stosowanie NSAIDs po leczeniu laserowym, co sugeruje, że leczenie laserowe służyło jako wykonalny środek analgetyczny, zmniejszając konieczność stosowania leków do zarządzania bólem u niektórych pacjentów¹⁹. W kategorii neuromodulatorów, 3 pacjentów przerwało ich stosowanie po leczeniu laserowym¹⁹. Wyniki różniły się między innymi kategoriami leków; w kategorii opioidów, 4 pacjentów rozpoczęło przyjmowanie opioidów pooperacyjnie, podczas gdy 3 innych było w stanie przerwać ich regularne dawkowanie przedoperacyjne po leczeniu laserowym¹⁹. Chociaż wyniki dotyczące opioidów są niekonkluzywne, ustalenia dotyczące NSAIDs i neuromodulatorów były godne uwagi, sugerując że leczenie laserem CO₂ może służyć jako skuteczne rozwiązanie, potencjalnie zachęcające pacjentów do przerwania stosowania leków dla ulgi w bólu słupkowym¹⁹.

Jakie czynniki ryzyka wpływają na ból po CTR?

Znane czynniki ryzyka i demografia dla bólów neuropatycznych obejmują płeć żeńską, młodszy wiek, wyższy BMI, wywiad palenia, zawody manualne lub usługi osobiste, niższy status społeczno-ekonomiczny oraz status mniejszości etnicznej, wraz ze schorzeniami takimi jak cukrzyca, neuropatia obwodowa, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów oraz fibromialgia)²⁰. Zwiększona częstość występowania tych specyficznych czynników demograficznych i współistniejących chorób może przyczyniać się do opornego bólu słupkowego po CTR²⁰. Zrozumienie czynników ryzyka może pomóc w przewidywaniu, którzy pacjenci są w wyższym ryzyku rozwinięcia bólu słupkowego²⁰. Nasza populacja próby pacjentów z bólem słupkowym odzwierciedlała typowe współistniejące choroby i demografię²⁰. Badania epidemiologiczne wywnioskowały, że przewlekłe zaburzenia bólowe są bardziej rozpowszechnione u kobiet niż u mężczyzn na całym świecie, z częstością występowania CTS 3-krotnie wyższą u kobiet niż u mężczyzn²⁰. W naszej próbie kobiety reprezentowały 70% (16 z 23) populacji²⁰. Badania sugerują, że kobiety są bardziej wrażliwe na ból i mają niższe progi dla bólu eksperymentalnego niż mężczyźni, prawdopodobnie z powodu różnic w układzie odpornościowym i wpływów hormonalnych²⁰. Ponad połowa pacjentów była byłymi palaczami (12 z 23, 52%), a średni BMI wynosił 35,32 kg/m², klasyfikowany jako otyłość klasy II, z 70% (16/23) będących otyłymi²⁰. Otyłość zwiększa obciążenie ręki i nadgarstka, predysponując pacjentów do bólu słupkowego i korelując z wyższymi poziomami bólu pooperacyjnego²⁰. Palenie zwiększa ryzyko bólu neuropatycznego poprzez powodowanie uszkodzenia naczyniowego, stresu oksydacyjnego, przewlekłego zapalenia oraz efektów neurotoksycznych, które łącznie szkodzą komórkom nerwowym i upośledzają gojenie²⁰. Współistniejące choroby obecne u pacjentów z bólem słupkowym obejmowały nadciśnienie tętnicze (48%), niedoczynność tarczycy (30%), reumatoidalne zapalenie stawów (26%), cukrzycę (22%), fibromialgię (9%) oraz niedobory witaminowe (9%), bez przypadków przewlekłej choroby nerek w tej próbie²⁰. Reumatoidalne zapalenie stawów, choroba autoimmunologiczna powodująca przewlekłe zapalenie stawów, może prowadzić do uszkodzenia nerwów i przyczyniać się do bólu neuropatycznego²⁰. Cukrzyca, znaczący czynnik ryzyka dla neuropatii, prowadzi do wysokich poziomów glukozy we krwi, które szkodzą małym naczyniom krwionośnym zaopatrującym nerwy, następnie naruszając funkcjonalność nerwów²⁰. Nadciśnienie tętnicze może powodować uszkodzenie naczyniowe, ogólnoustrojowe zapalenie oraz stres oksydacyjny, prowadząc do neuropatii nadciśnieniowej²⁰. Niedoczynność tarczycy może powodować neuropatię obwodową z powodu zaburzeń metabolicznych i hormonalnych²⁰. Niedobory witaminowe, szczególnie B12 i B6, mogą prowadzić do neuropatii poprzez upośledzenie funkcji nerwów²⁰. Fibromialgia obejmuje centralne uwrażliwienie, gdzie ośrodkowy układ nerwowy staje się nadreaktywny na bodźce, wzmacniając ból²⁰. Poprzez identyfikację tych czynników ryzyka, klinicyści mogą lepiej przewidywać i zarządzać pooperacyjnym bólem słupkowym u pacjentów po CTR, prowadząc do poprawy wyników i ukierunkowanych interwencji²⁰.

Czy leczenie laserem CO₂ wiąże się z działaniami niepożądanymi?

W 30 procedurach laserowych wykonanych na 23 pacjentach badania, nie zgłoszono żadnych niepożądanych wyników²¹. Dodatkowo, podczas obserwacji, pacjenci wyrażali zadowolenie z ogólnych wyników, odnotowując spadek średnich wyników bólu z 5,23 na 10 przed leczeniem laserowym do 1,87 na 10 po procedurze²¹. Ta redukcja wyniku bólu była statystycznie istotna, z wartością P mniejszą niż 0,00001²¹. Chociaż większość pacjentów (21 z 23, czyli 91%) zgłosiła ogólną poprawę bólu, 2 pacjentów nie doświadczyło żadnej poprawy; żaden nie zgłosił, że procedura pogorszyła ich objawy²¹. W analizie wyników bólu, interesująca korelacja osiągnęła istotność statystyczną: pacjenci z wyższym BMI zgłaszali wyższe poziomy bólu pooperacyjnego w porównaniu z innymi, mimo że nadal doświadczali ogólnej poprawy bólu po procedurze laserowej²¹. To sugeruje, że modyfikacje stylu życia mogą być niezbędne jako skuteczne leczenie dla bólu słupkowego, szczególnie dla pacjentów, którzy zgłaszają wyższe poziomy bólu nawet po wyczerpaniu wszystkich opcji terapeutycznych²¹.

Jak pacjenci oceniają estetykę blizn po terapii laserem CO₂?

Ponadto, pacjenci byli generalnie zadowoleni ze swoich blizn po leczeniu laserowym, co potwierdzają wyniki ankiety SCAR-Q¹⁷. W każdej z 3 kategorii ankiety (wygląd, objawy i wpływ psychospołeczny), większość pacjentów wskazała, że nie byli zaniepokojeni swoją blizną¹⁷. Ankieta SCAR-Q dostarczyła cennych spostrzeżeń zgłaszanych przez pacjentów dotyczących wyglądu blizny, objawów i wpływu psychospołecznego po terapii laserem CO₂¹⁷. Chociaż wyniki sugerują wysokie zadowolenie pacjentów, retrospektywny charakter badania i brak grupy kontrolnej utrudniają izolowanie specyficznego wpływu terapii laserowej na poprawę blizny¹⁷.

Jakie korzyści oferuje frakcjonowany laser CO₂?

Frakcjonowany laser CO₂ oferuje wieloaspektowe korzyści: stymuluje formację kolagenu poprzez indukcję uszkodzenia termicznego poniżej tkanki bliznowatej, co zmniejsza widoczność blizny i łączy ją z otaczającą normalną skórą, jednocześnie działając jako skuteczny środek analgetyczny¹³. Wszyscy pacjenci doświadczający bólu słupkowego będą mieli pooperacyjną bliznę chirurgiczną po CTR, niezależnie od tego, czy operacja została wykonana otwarta czy minimalnie inwazyjna (endoskopowo)¹³. W związku z tym jego praktyczne zastosowanie jest wysoce skuteczne w osiąganiu podwójnych korzyści poprawy estetycznej i ulgi w bólu¹³.

Niniejsze badanie pilotażowe analizowało małą grupę pacjentów po CTR doświadczających pooperacyjnego bólu słupkowego²²²³. Pomimo ograniczonej wielkości próby, obiecujące wyniki sugerują, że laserowanie CO₂ jest wykonalną, bezpieczną i skuteczną alternatywną metodą leczenia trwającego pooperacyjnego bólu słupkowego opornego na tradycyjne modalności²²²³. Przyszłe badania powinny włączać większe, wieloośrodkowe, prospektywne badania z grupami kontrolnymi w celu walidacji tych wstępnych ustaleń, oceny szerszej możliwości zastosowania terapii laserem CO₂ dla pooperacyjnego bólu słupkowego oraz uwzględnienia potencjalnych zmiennych zakłócających, takich jak jednoczesne terapie prowadzone przez terapeutów zajęciowych lub fizjoterapeutów, w celu osiągnięcia bardziej definitywnego wniosku²². Biorąc pod uwagę jej obiecujące początkowe wyniki w leczeniu opornego bólu słupkowego, terapia laserem CO₂ może mieć potencjalne zastosowania dla podobnych schorzeń mięśniowo-szkieletowych, uzasadniając dalsze badania²². Badanie podlega pewnym ograniczeniom²⁴. Pierwszym jest potencjalna stronniczość selekcji, ponieważ udało się skontaktować tylko z 11 z 23 pacjentów w celu ukończenia ankiety SCAR-Q²⁴. Chociaż odpowiedzi na SCAR-Q były silnie wspierające korzyści lasera CO₂, pozostali pacjenci mogliby potencjalnie zmienić ten wniosek²⁴. Po drugie, istnieje potencjał dla stronniczości transferu²⁴. Ze względu na charakter badania retrospektywnego, jeśli pacjenci byli utraceni z obserwacji, to ich dane mogą nie być wystarczające do dokładnego monitorowania ich stanu i określenia terapeutycznej korzyści leczenia²⁴. Po trzecie, badanie to było ograniczone przez niespójność w odpowiedziach pacjentów dotyczących poziomów bólu oraz opisach lekarzy miejsc nacięcia i powierzchni oraz lokalizacji lasera²⁴. Wreszcie, jako że jest to badanie pilotażowe dla nowatorskiego zastosowania lasera CO₂, badanie to jest ograniczone przez małą liczbę pacjentów²⁴. Przyszłe badania z dodatkowymi pacjentami są uzasadnione w celu dalszego wspierania tych pozytywnych początkowych ustaleń²⁴.