zadawniona zmiana łuszczycowa
Wskazanie

Zadawniona zmiana łuszczycowa to przewlekłe ognisko łuszczycy, które utrzymuje się przez dłuższy czas (miesiące lub lata) mimo stosowanego leczenia. Charakteryzuje się obecnością dobrze odgraniczonych, czerwonych blaszek pokrytych srebrzystymi łuskami. Zmiany te najczęściej lokalizują się na wyprostnych powierzchniach kończyn (łokcie, kolana), owłosionej skórze głowy, okolicy krzyżowej oraz paznokciach.

W leczeniu zadawnionych zmian łuszczycowych stosuje się terapię stopniowaną. Leczenie miejscowe obejmuje preparaty keratolityczne zawierające kwas salicylowy (np. Keratolysal, Salic), kortykosteroidy o dużej sile działania (Dermovate, Clobederm, Elocom), pochodne witaminy D3 (Daivobet, Xamiol, Calcipotriol Teva) oraz retinoidy (Zorac). W przypadku zmian opornych na leczenie miejscowe włącza się fototerapię UVB lub PUVA.

Największą trudność w leczeniu zadawnionych zmian łuszczycowych stanowi ich oporność na standardowe metody terapeutyczne. Zmiany te często wykazują zjawisko tachyfilaksji, czyli stopniowego zmniejszania się skuteczności stosowanych leków. Ponadto długotrwałe stosowanie silnych kortykosteroidów niesie ryzyko działań niepożądanych, takich jak atrofia skóry, teleangiektazje czy rozstępy.

W przypadku zmian opornych na leczenie konwencjonalne stosuje się leki ogólne, takie jak metotreksat (Metex, Methofill), cyklosporyna (Cyclaid, Sandimmun Neoral) czy acytretyna (Neotigason). W najcięższych przypadkach wdrażane są leki biologiczne, m.in. inhibitory TNF-α (Humira, Enbrel, Remicade), inhibitory IL-17 (Cosentyx, Taltz) czy inhibitory IL-23 (Tremfya, Skyrizi). Wybór odpowiedniej metody leczenia powinien być zindywidualizowany i uwzględniać nasilenie zmian skórnych, współistniejące schorzenia oraz preferencje pacjenta.