stan po długotrwałym unieruchomieniu
Wskazanie

Stan po długotrwałym unieruchomieniu to sytuacja kliniczna, która występuje u pacjentów zmuszonych do dłuższej immobilizacji z powodu choroby, urazu lub zabiegu operacyjnego. Unieruchomienie trwające powyżej 7-10 dni prowadzi do szeregu niekorzystnych zmian w organizmie, obejmujących układ mięśniowo-szkieletowy, sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz metaboliczny.

Najczęstszymi powikłaniami długotrwałego unieruchomienia są: zanik mięśni (atrofia), osteoporoza z unieruchomienia, przykurcze stawowe, odleżyny, zakrzepica żył głębokich oraz zatorowość płucna. U pacjentów leżących często dochodzi również do zapalenia płuc, zaburzeń perystaltyki jelit oraz infekcji układu moczowego.

W profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych stosuje się heparyny drobnocząsteczkowe, takie jak Clexane, Fraxiparine, Fragmin czy Neoparin. W przypadku pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia alternatywą są metody mechaniczne zapobiegania zakrzepicy: pończochy uciskowe i przerywana kompresja pneumatyczna.

Rehabilitacja po długotrwałym unieruchomieniu stanowi kluczowy element terapii. Wczesne wdrożenie kinezyterapii obejmuje ćwiczenia bierne, czynne i oddechowe. W leczeniu bólu stosuje się leki przeciwbólowe (Paracetamol, Tramal, Poltram) oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (Ketonal, Diclac, Olfen). W przypadku osteoporozy z unieruchomienia pomocne mogą być bisfosfoniany (Ostenil, Ostolek, Alendronic Acid Bluefish).

Największe trudności w prowadzeniu pacjenta po długotrwałym unieruchomieniu wiążą się z jednoczesnym występowaniem wielu powikłań wymagających kompleksowego podejścia terapeutycznego. Szczególnie problematyczne jest leczenie pacjentów w wieku podeszłym, u których proces powrotu do sprawności przebiega wolniej i jest obarczony większym ryzykiem trwałej niepełnosprawności. Wyzwaniem pozostaje również odpowiednie zbilansowanie intensywności rehabilitacji z profilaktyką powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz leczeniem bólu, który często towarzyszy ponownemu uruchamianiu pacjenta.