spastyczność poudarowa
Wskazanie

Spastyczność poudarowa to stan zwiększonego napięcia mięśniowego, który występuje u około 20-40% pacjentów po udarze mózgu. Jest wynikiem uszkodzenia górnego neuronu ruchowego i objawia się wzmożonym oporem podczas biernego rozciągania mięśni, zależnym od prędkości ruchu. Spastyczność najczęściej rozwija się w okresie od kilku tygodni do kilku miesięcy po udarze i może dotyczyć różnych grup mięśniowych, najczęściej kończyny górnej (zgięcie nadgarstka, łokcia) oraz kończyny dolnej (przeprost kolana, zgięcie podeszwowe stopy).

W leczeniu spastyczności poudarowej stosuje się podejście interdyscyplinarne, obejmujące rehabilitację, fizykoterapię oraz farmakoterapię. Wśród leków doustnych stosowanych w Polsce znajdują się: baklofen (Baclofen, Baclodrin), tizanidyna (Sirdalud, Tizanor), tolperyzon (Mydocalm) oraz diazepam (Relanium). W przypadku nasilonej spastyczności ogniskowej metodą z wyboru są iniekcje toksyny botulinowej typu A, dostępne w preparatach takich jak Botox, Dysport, Xeomin czy Azzalure. W wybranych przypadkach stosuje się również baklofen podawany dokanałowo za pomocą pompy baklofenowej.

Największe trudności w leczeniu spastyczności poudarowej wiążą się z indywidualnym charakterem zaburzeń i koniecznością personalizacji terapii. Wyzwaniem jest znalezienie optymalnej równowagi między redukcją nadmiernego napięcia mięśniowego a zachowaniem funkcjonalności kończyn. Zbyt agresywne leczenie może prowadzić do osłabienia mięśni i pogorszenia funkcji motorycznych. Dodatkowo, leki doustne często powodują działania niepożądane, takie jak senność, zawroty głowy czy osłabienie mięśni, co ogranicza możliwość stosowania skutecznych dawek. Kolejnym problemem jest niewystarczająca dostępność do kompleksowej rehabilitacji oraz zabiegów z użyciem toksyny botulinowej, które wymagają doświadczenia klinicznego i regularnego powtarzania co 3-6 miesięcy.