rogowacenie rogówki
Wskazanie

Rogowacenie rogówki to grupa dziedzicznych schorzeń, które powodują nieprawidłowe odkładanie się białek i lipidów w rogówce oka, prowadząc do jej pogrubienia i utraty przejrzystości. Główne typy to rogowacenie typu Meesmanna, pęcherzowe, ziarniste, prążkowe i kraciaste. Objawy kliniczne mogą obejmować światłowstręt, łzawienie, uczucie ciała obcego, nawracające nadżerki rogówki oraz stopniowe pogarszanie się ostrości wzroku.

Leczenie rogowacenia rogówki zależy od typu i stopnia zaawansowania choroby. W łagodnych przypadkach stosuje się leki nawilżające i smarujące powierzchnię oka, takie jak Lacrimal, Systane Ultra czy Hylo-Comod. W przypadku nawracających nadżerek rogówki stosowane są krople z antybiotikami (Tobradex, Floxal, Vigamox) oraz preparaty wspierające gojenie (Solcoseryl, Corneregel). W przypadku współistniejącego stanu zapalnego mogą być stosowane krople z kortykosteroidami (Dexamethason WZF, Lotemax).

W zaawansowanych przypadkach, gdy dochodzi do znacznego zmętnienia rogówki i upośledzenia widzenia, konieczne może być leczenie chirurgiczne. Stosuje się keratektomię fotorefrakcyjną (PRK), terapeutyczną keratoplastykę warstwową przednią (DALK) lub w najcięższych przypadkach przeszczep pełnej grubości rogówki (PKP). W Polsce takie zabiegi wykonywane są w specjalistycznych ośrodkach okulistycznych.

Największą trudnością w leczeniu rogowacenia rogówki jest postępujący charakter choroby oraz tendencja do nawrotów po leczeniu chirurgicznym. Wyzwaniem jest również fakt, że niektóre typy rogowacenia mogą nawracać w przeszczepionej rogówce. Dodatkowo, pacjenci wymagają długotrwałej opieki okulistycznej i regularnych kontroli. W przypadku postaci dziedzicznych ważne jest również poradnictwo genetyczne. Istotnym problemem pozostaje także ograniczona dostępność do nowoczesnych metod leczenia oraz długi czas oczekiwania na zabieg przeszczepu rogówki.