osteoartroza
Wskazanie

Osteoartroza, inaczej choroba zwyrodnieniowa stawów, to najczęstsza choroba stawów na świecie, charakteryzująca się przewlekłym procesem degradacji chrząstki stawowej. Występuje głównie u osób po 50. roku życia, częściej u kobiet niż u mężczyzn. Choroba najczęściej dotyczy stawów kolanowych, biodrowych, kręgosłupa oraz drobnych stawów rąk.

W leczeniu osteoartrozy stosuje się podejście wielokierunkowe. Podstawą są niefarmakologiczne metody, takie jak redukcja masy ciała, fizjoterapia oraz ćwiczenia wzmacniające mięśnie. W farmakoterapii wykorzystuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Najczęściej stosowanymi lekami w Polsce są: paracetamol (Panadol, Apap), niesteroidowe leki przeciwzapalne (Diclac, Majamil, Ibuprom, Nurofen), opioidy o słabym działaniu (Tramal, Poltram) oraz preparaty do iniekcji dostawowych zawierające kwas hialuronowy (Hyalgan, Synvisc) lub glikokortykosteroidy (Diprophos, Depo-Medrol).

Skuteczne mogą być również leki z grupy SYSADOA (Symptomatic Slow Acting Drugs for Osteoarthritis) takie jak siarczan glukozaminy (Arthryl, Glucosamine), siarczan chondroityny (Chondroitin) czy diacereina (Diacefort). W ciężkich przypadkach stosuje się duloksetynę (Cymbalta, Dulsevia) – inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny o działaniu przeciwbólowym.

Największe trudności w leczeniu osteoartrozy wiążą się z jej przewlekłym i postępującym charakterem. Dostępne leki działają głównie objawowo, łagodząc ból i poprawiając funkcję stawów, ale nie zatrzymują progresji choroby. Problematyczna jest również długotrwała farmakoterapia, która niesie ryzyko działań niepożądanych, szczególnie w przypadku NLPZ (powikłania żołądkowo-jelitowe, sercowo-naczyniowe i nerkowe). Kluczowym wyzwaniem pozostaje indywidualizacja leczenia, uwzględniająca wiek pacjenta, choroby współistniejące oraz zaawansowanie zmian zwyrodnieniowych. W zaawansowanych stadiach choroby, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi ulgi, konieczne jest leczenie operacyjne – alloplastyka stawu.