łuszczyca skóry owłosionej
Wskazanie

Łuszczyca skóry owłosionej to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się występowaniem na skórze głowy łuszczących się, zapalnych zmian. Szacuje się, że dotyka ona 45-56% wszystkich pacjentów z łuszczycą, choć może wystąpić także jako objaw izolowany. Choroba powoduje znaczny dyskomfort, świąd oraz widoczne łuszczenie się skóry, co często prowadzi do problemów psychologicznych i społecznych.

W leczeniu łuszczycy skóry owłosionej stosuje się preparaty miejscowe, które stanowią podstawę terapii. Najpopularniejsze dostępne w Polsce to szampony zawierające cignolin (Cignolin), dziegieć (Polytar), kwas salicylowy (Kertyol S, Sebulog) czy preparaty z glikokortykosteroidami (Dermovate, Elocom, Belosalic, Diprosalic). W przypadkach umiarkowanych do ciężkich stosuje się również roztwory i pianki zawierające glikokortykosteroidy (Dermovate, Clobederm, Cutivate) oraz pochodne witaminy D3 (Daivobet, Xamiol).

W terapii ciężkich, opornych przypadków można zastosować fototerapię (UVB, PUVA) lub leczenie ogólne takie jak metotreksat (Metex), cyklosporyna (Cyclaid, Sandimmun Neoral), retinoidy (Neotigason) czy leki biologiczne (Humira, Stelara, Cosentyx, Enbrel, Kyntheum, Tremfya, Ilumetri). Wybór terapii zawsze zależy od nasilenia zmian, skuteczności dotychczasowego leczenia oraz preferencji pacjenta.

Największą trudnością w leczeniu łuszczycy skóry owłosionej jest obecność włosów, które stanowią fizyczną barierę dla aplikacji leków miejscowych. Problem stanowi również niska akceptacja kosmetyczna niektórych preparatów (tłuste podłoża, nieprzyjemny zapach), co zmniejsza adherencję do leczenia. Ponadto, choroba ma tendencję do nawrotów po przerwaniu terapii, a długotrwałe stosowanie silnych glikokortykosteroidów może prowadzić do efektów niepożądanych, takich jak atrofia skóry czy teleangiektazje. Właściwa edukacja pacjenta oraz dobór optymalnej, indywidualnie dopasowanej terapii są kluczowe dla skutecznego leczenia.