leczenie niedoborów witaminowych
Wskazanie

Leczenie niedoborów witaminowych to istotny element terapii wielu schorzeń i stanów klinicznych. Niedobory witamin mogą wystąpić z powodu nieprawidłowej diety, zaburzeń wchłaniania, zwiększonego zapotrzebowania (np. w ciąży, podczas intensywnego wysiłku fizycznego), chorób przewlekłych lub stosowania niektórych leków. Najczęściej występują niedobory witamin D, B12, kwasu foliowego oraz witaminy C.

W przypadku stwierdzenia niedoboru witaminowego, leczenie polega na suplementacji odpowiedniej witaminy w dawkach terapeutycznych, często znacznie przewyższających dzienne zapotrzebowanie. W polskiej praktyce klinicznej stosuje się preparaty takie jak: Vigantol, Devikap (witamina D), Milgamma, Neurovit (kompleks witamin z grupy B), Acifolik, Folik (kwas foliowy), Vitaminum B12 WZF (cyjanokobalamina), Ascorvita, Cebion (witamina C) czy Vitacon (witamina K).

W przypadku ciężkich niedoborów witamin stosuje się początkowo preparaty parenteralne (domięśniowe lub dożylne), jak Vitaminum B12 WZF inj., Vitacon inj. czy Cernevit. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta zwykle przechodzi się na suplementację doustną. W stanach wieloniedoborowych pomocne są preparaty wielowitaminowe, takie jak Centrum, Supradyn czy Multiwitamina Verdin.

Największe trudności w leczeniu niedoborów witaminowych stanowi identyfikacja ich przyczyny. Jeśli niedobór wynika z choroby podstawowej (np. zespoły złego wchłaniania, przewlekłe choroby wątroby lub nerek), samo podawanie witamin może nie przynieść trwałych efektów bez leczenia choroby pierwotnej. Wyzwaniem jest również monitorowanie skuteczności leczenia, gdyż nie wszystkie parametry laboratoryjne szybko odpowiadają na suplementację. Dodatkowo, problemem bywa compliance pacjentów, szczególnie w przypadku długotrwałej terapii witaminami, które pacjenci często przerywają po ustąpieniu objawów klinicznych.