utrata apetytu
Wskazanie

Utrata apetytu (anoreksja) to zmniejszenie chęci do spożywania pokarmów, które może prowadzić do niedożywienia i spadku masy ciała. Występuje jako objaw towarzyszący wielu chorobom, zarówno somatycznym (np. choroby nowotworowe, infekcje, choroby przewodu pokarmowego), jak i psychicznym (np. depresja, zaburzenia odżywiania). Utrata apetytu może być również działaniem niepożądanym niektórych leków, w szczególności chemioterapeutyków, antybiotyków czy leków przeciwdepresyjnych.

W leczeniu utraty apetytu stosuje się zarówno leczenie przyczynowe, jak i objawowe. W Polsce dostępne są leki stymulujące apetyt, takie jak Megalia (megestrol), Megace (megestrol), Periactin (cyproheptadyna), czy Dianabol (metandienon). W przypadkach związanych z nudnościami pomocne mogą być leki przeciwwymiotne jak Degan (metoklopramid) czy Torecan (tietylperazyna). Przy utracie apetytu związanej z depresją stosuje się leki przeciwdepresyjne o działaniu stymulującym apetyt, np. Mirzaten (mirtazapina).

Największe trudności w leczeniu utraty apetytu dotyczą identyfikacji i eliminacji przyczyny podstawowej. W przypadku chorób nowotworowych czy przewlekłych, przywrócenie prawidłowego apetytu może być szczególnie trudne ze względu na złożoność mechanizmów prowadzących do anoreksji. Dodatkowym wyzwaniem jest często występująca w tych przypadkach kacheksja (wyniszczenie organizmu), która wymaga kompleksowego podejścia obejmującego nie tylko farmakoterapię, ale również wsparcie żywieniowe, w tym żywienie dojelitowe lub pozajelitowe.

Istotnym problemem w leczeniu utraty apetytu jest także sytuacja, gdy pacjent nie jest w stanie przyjmować leków doustnych. Wówczas konieczne jest zastosowanie alternatywnych dróg podania, np. parenteralnej. Ponadto, leczenie farmakologiczne powinno być zawsze uzupełnione odpowiednim wsparciem dietetycznym i psychologicznym, szczególnie w przypadkach, gdy utrata apetytu ma podłoże psychogenne lub jest związana z zaburzeniami odżywiania.