łagodne dolegliwości sercowe o podłożu nerwowym
Wskazanie

Łagodne dolegliwości sercowe o podłożu nerwowym to niespecyficzne objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, które nie wynikają z organicznych zmian w sercu, lecz są spowodowane zaburzeniami funkcjonowania autonomicznego układu nerwowego. Objawy te często występują u osób z zaburzeniami lękowymi, podczas stresu lub w przebiegu zespołu nerwicy wegetatywnej (neurowegetatywnej).

Typowe objawy obejmują: kołatanie serca, uczucie nierównego bicia serca, krótkotrwałe zaburzenia rytmu serca (np. pojedyncze skurcze dodatkowe), bóle w klatce piersiowej o charakterze kłującym lub uciskającym, duszność, niepokój, zawroty głowy oraz zwiększoną potliwość. Charakterystyczne jest, że dolegliwości nasilają się w sytuacjach stresowych, a badania diagnostyczne (EKG, echokardiografia, próby wysiłkowe) nie wykazują nieprawidłowości strukturalnych ani istotnych zaburzeń funkcji serca.

W leczeniu stosuje się przede wszystkim preparaty o działaniu uspokajającym i przeciwlękowym. Wśród leków dostępnych w Polsce należy wymienić preparaty ziołowe zawierające wyciągi z melisy, kozłka lekarskiego czy głogu (np. Kalms, Nervosol, Sedomix, Cardiol C). Z leków na receptę stosowane są małe dawki beta-blokerów (np. Metocard, Bisocard, Concor), które zmniejszają wpływ układu współczulnego na serce. W cięższych przypadkach lekarz może zalecić anksjolityki (np. Afobam, Xanax, Relanium) lub leki przeciwdepresyjne o działaniu przeciwlękowym (np. Seroxat, Zoloft, Elicea).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z łagodnymi dolegliwościami sercowymi o podłożu nerwowym jest przekonanie ich, że objawy, mimo iż subiektywnie bardzo dokuczliwe i niepokojące, nie stanowią zagrożenia dla życia. Pacjenci często obawiają się zawału serca lub nagłego zatrzymania krążenia, co prowadzi do błędnego koła nasilania się objawów lękowych i dolegliwości sercowych. Wyzwaniem jest również wypracowanie długoterminowej strategii radzenia sobie ze stresem i unikanie nadużywania leków uspokajających, które mogą prowadzić do uzależnienia. Istotnym elementem terapii powinny być techniki relaksacyjne, psychoterapia oraz regularna, umiarkowana aktywność fizyczna.