Leki w grupie
„leki na serce”

Leki na serce to szeroka grupa preparatów stosowanych w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego. Działają one na różne aspekty funkcjonowania serca, w tym na siłę skurczu mięśnia sercowego, rytm pracy serca, przepływ krwi przez naczynia wieńcowe oraz na ciśnienie tętnicze.

Do najważniejszych grup leków stosowanych w kardiologii należą: beta-adrenolityki (bisoprolol, metoprolol, karwedilol), inhibitory konwertazy angiotensyny (ramipril, perindopril, enalapril), antagoniści receptora angiotensyny II (walsartan, telmisartan), antagoniści wapnia (amlodypina, diltiazem, werapamil), diuretyki (furosemid, torasemid, indapamid), statyny (atorwastatyna, rosuwastatyna), leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel), glikozydy nasercowe (digoksyna), azotany (nitrogliceryna, izosorbid) oraz leki przeciwarytmiczne (amiodaron, propafenon).

Beta-adrenolityki zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez zwolnienie akcji serca i zmniejszenie siły jego skurczu. Na polskim rynku dostępne są m.in.: Concor, Betaloc ZOK, Bisocard (bisoprolol), Metocard, Metoprolol VP (metoprolol) oraz Vivacor, Carvedilol Teva (karwedilol).

Inhibitory ACE i sartany działają na układ renina-angiotensyna-aldosteron, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Popularne preparaty to: Tritace, Piramil (ramipril), Prestarium, Vidotin (perindopril), Enarenal (enalapril), Valsacor, Valtap (walsartan), Micardis, Telmisartan Actavis (telmisartan).

Antagoniści wapnia hamują napływ jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń i kardiomiocytów, prowadząc do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia obciążenia serca. W Polsce stosuje się m.in.: Amlozek, Normodipine (amlodypina), Dilzem, Oxycardil (diltiazem), Staveran, Isoptin (werapamil).

Główną zaletą stosowania leków kardiologicznych jest zmniejszenie śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych, poprawa jakości życia pacjentów oraz spowolnienie progresji chorób serca. Nowoczesne leki kardiologiczne, stosowane zgodnie z zaleceniami, pozwalają na skuteczne kontrolowanie nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, zaburzeń rytmu czy choroby wieńcowej.

Największe niebezpieczeństwa związane z farmakoterapią chorób serca to ryzyko działań niepożądanych (np. kaszel przy inhibitorach ACE, bradykardia przy beta-adrenolitykach, hipotonia przy diuretykach), interakcje lekowe (szczególnie przy stosowaniu politerapii) oraz konieczność stałego monitorowania parametrów biochemicznych krwi i funkcji nerek. U niektórych pacjentów mogą wystąpić zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemia czy dysfunkcje seksualne.

Wśród ważnych podgrup leków kardiologicznych warto wymienić: leki przeciwarytmiczne (dzielące się na klasy I-IV według klasyfikacji Vaughana-Williamsa), leki przeciwnadciśnieniowe (centralne i obwodowe), leki hipolipemizujące (statyny, fibraty, ezetimib), leki stosowane w niewydolności serca (ARNI, iwabradyna, flozyny) oraz leki przeciwzakrzepowe (heparyny, antagoniści witaminy K, nowe doustne antykoagulanty).