epizod dużej depresji w przebiegu ciężkich zaburzeń depresyjnych
Wskazanie

Epizod dużej depresji w przebiegu ciężkich zaburzeń depresyjnych (MDD, Major Depressive Disorder) to stan kliniczny charakteryzujący się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonia), którym towarzyszą inne objawy poznawcze, emocjonalne i somatyczne. Zgodnie z kryteriami diagnostycznymi, epizod dużej depresji rozpoznaje się, gdy co najmniej 5 objawów utrzymuje się przez minimum 2 tygodnie, powodując istotne cierpienie i upośledzenie funkcjonowania.

Leczenie epizodu dużej depresji obejmuje farmakoterapię, psychoterapię lub ich połączenie. W farmakoterapii pierwszego rzutu stosuje się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak: Brintellix (wortioksetyna), Asertin, Stimuloton (sertralina), Fluoksetyna, Bioxetin (fluoksetyna), Escitil, Lexapro (escitalopram) czy Paxil, Seroxat (paroksetyna). Alternatywnie stosuje się inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Velaxin, Venlectine (wenlafaksyna), Cymbalta, Dulsevia (duloksetyna) oraz nowsze leki przeciwdepresyjne o złożonym mechanizmie działania.

W przypadkach opornych na leczenie pierwszego rzutu stosuje się leki przeciwdepresyjne o innym mechanizmie działania, np. Mirzaten, Remeron (mirtazapina), Coaxil (tianeptyna), Wellbutrin (bupropion) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne jak Anafranil (klomipramina) czy Amitryptylina. W ciężkich przypadkach lub przy oporności na farmakoterapię może być wskazana elektrowstrząsowa terapia (ECT) lub powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (rTMS).

Największe trudności w leczeniu epizodu dużej depresji w przebiegu ciężkich zaburzeń depresyjnych to opóźniony początek działania leków przeciwdepresyjnych (zwykle 2-4 tygodnie), występowanie działań niepożądanych, które mogą prowadzić do przerwania terapii, oraz zjawisko lekooporności występujące u około 30-40% pacjentów. Istotnym wyzwaniem jest również wysoki wskaźnik nawrotów – nawet 50% pacjentów po pierwszym epizodzie doświadcza kolejnego, a po trzecim epizodzie ryzyko nawrotu wzrasta do 90%. Współwystępowanie myśli i tendencji samobójczych wymaga szczególnej czujności klinicznej i może stanowić wskazanie do hospitalizacji, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia.