choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego
Wskazanie

Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego (koksartroza) to przewlekłe schorzenie degeneracyjne, charakteryzujące się postępującym niszczeniem chrząstki stawowej, zmianami w kości podchrzęstnej oraz tworzeniem osteofitów. Zmiany te prowadzą do ograniczenia ruchomości stawu, bólu i pogorszenia jakości życia pacjenta. Wskazanie to występuje najczęściej u osób po 50. roku życia, choć może rozwinąć się również u młodszych pacjentów, szczególnie w przypadku wcześniejszych urazów, dysplazji stawu biodrowego, choroby Perthesa czy martwicy głowy kości udowej.

W leczeniu farmakologicznym koksartrozy stosuje się kilka grup leków. Podstawę stanowią analgetyki, takie jak paracetamol (Panadol, Apap) oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): diklofenak (Diclac, Dicloberl), meloksykam (Meloxivis, Movalis), ketoprofen (Ketonal, Ketoprom), naproksen (Anapran, Naproxen) czy ibuprofen (Ibuprom, Nurofen). W przypadkach silnego bólu stosuje się tramadol (Tramal, Poltram) lub połączenia paracetamolu z kodeiną (Antidol). Miejscowo aplikuje się maści i żele przeciwbólowe (Voltaren, Ketonal, Dicloreum).

Leczenie uzupełniające obejmuje dostawowe iniekcje kwasu hialuronowego (Hyalgan, Synvisc, Suplasyn), które poprawiają właściwości płynu stawowego. Stosuje się również preparaty siarczanu glukozaminy i siarczanu chondroityny (Arthron, Arthryl, Flexus), które mogą spowalniać postęp choroby. W zaawansowanych stadiach wykonuje się iniekcje kortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol) dla szybkiego złagodzenia ostrego zapalenia.

Największe trudności w leczeniu koksartrozy wynikają z jej nieodwracalnego charakteru. Leczenie farmakologiczne ma głównie działanie objawowe i nie zatrzymuje postępu degeneracji chrząstki. Problemem jest też długotrwałe stosowanie NLPZ, które niesie ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, nerkowych i sercowo-naczyniowych, zwłaszcza u starszych pacjentów z chorobami współistniejącymi. Często pacjenci zgłaszają się zbyt późno, gdy zmiany zwyrodnieniowe są już zaawansowane, co ogranicza skuteczność leczenia zachowawczego. W zaawansowanych przypadkach jedynym skutecznym rozwiązaniem pozostaje leczenie operacyjne – endoprotezoplastyka stawu biodrowego, która jednak wiąże się z ryzykiem powikłań i długą rehabilitacją.