chłoniak nieziarniczny
Wskazanie

Chłoniak nieziarniczny (NHL – Non-Hodgkin Lymphoma) to grupa heterogennych nowotworów układu limfatycznego, wywodzących się z limfocytów B, T lub komórek NK. Stanowi około 90% wszystkich chłoniaków. Choroba charakteryzuje się niekontrolowanym wzrostem limfocytów w węzłach chłonnych, śledzionie, szpiku kostnym lub innych narządach.

Chłoniaki nieziarnicze mogą być zarówno indolentne (o powolnym przebiegu), jak i agresywne. Klasyfikacja WHO wyróżnia ponad 60 podtypów, z których najczęstsze to chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL), chłoniak grudkowy i chłoniak z komórek płaszcza. Objawy obejmują powiększenie węzłów chłonnych, gorączkę, nocne poty, utratę masy ciała, a także objawy wynikające z zajęcia poszczególnych narządów.

Leczenie chłoniaków nieziarniczych zależy od podtypu, stadium zaawansowania i stanu ogólnego pacjenta. W Polsce stosuje się schematy chemioterapii takie jak R-CHOP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon), R-CVP (rytuksymab, cyklofosfamid, winkrystyna, prednizon) czy R-DHAP (rytuksymab, deksametazon, cytarabina, cisplatyna). Dostępne leki obejmują MabThera/Truxima/Rixathon (rytuksymab), Gazyvaro (obinutuzumab), Kymriah (tisagenlecleucel), Yescarta (aksykabtagen cyloleucel), Polivy (polatuzumab wedotyny) oraz Imbruvica (ibrutynib).

Do największych trudności w leczeniu chłoniaków nieziarniczych należy wysoki odsetek nawrotów, szczególnie w przypadku chłoniaków agresywnych. Ponadto, chemiooporne formy choroby stanowią poważne wyzwanie terapeutyczne. Toksyczność leczenia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub z chorobami współistniejącymi, może uniemożliwiać zastosowanie intensywnych schematów terapeutycznych. Identyfikacja optymalnego momentu do zmiany strategii leczenia z podtrzymującego na paliatywne również stanowi istotny problem kliniczny.