ból spowodowany stanem zapalnym powstałym w wyniku skręcenia
Wskazanie

Ból spowodowany stanem zapalnym powstałym w wyniku skręcenia to częsty problem kliniczny. Skręcenie występuje, gdy więzadła stabilizujące staw zostają nadmiernie rozciągnięte lub naderwane na skutek nieprawidłowego ruchu. Najczęściej dotyczy to stawu skokowego, kolanowego, nadgarstkowego lub barkowego. Stan zapalny jest naturalną reakcją organizmu na uraz i manifestuje się bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem oraz ograniczeniem ruchomości.

W leczeniu bólu zapalnego po skręceniu stosuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które redukują zarówno ból jak i stan zapalny. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Ibuprom, Nurofen, Ibum (zawierające ibuprofen), Voltaren, Diclac, Dicloberl (diklofenak), Nimesil, Aulin (nimesulid), czy Ketonal, Ketoprofen (ketoprofen). W przypadkach silniejszego bólu można zastosować tramadol (Tramal, Poltram) lub paracetamol z kodeiną (Antidol).

Największe trudności w leczeniu bólu zapalnego po skręceniu obejmują odpowiednie zbilansowanie farmakoterapii z elementami rehabilitacji. Przedłużające się przyjmowanie NLPZ może prowadzić do działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, nerek i układu sercowo-naczyniowego. Wyzwaniem jest również właściwe określenie momentu, w którym należy odciążyć staw, a kiedy rozpocząć stopniowe obciążanie i rehabilitację. Zbyt wczesne obciążanie może nasilić stan zapalny i przedłużyć leczenie, natomiast zbyt długie unieruchomienie prowadzi do osłabienia mięśni i sztywności stawu.

Oprócz farmakoterapii istotne jest stosowanie protokołu PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation – ochrona, odpoczynek, lód, ucisk, uniesienie). W przypadkach ciężkich skręceń lub przy braku poprawy może być konieczna konsultacja z ortopedą i rozważenie innych metod leczenia, włącznie z interwencją chirurgiczną, szczególnie gdy doszło do całkowitego zerwania więzadeł.