stan zapalny tkanek miękkich
Wskazanie
Stan zapalny tkanek miękkich to zespół objawów obejmujący zaczerwienienie, obrzęk, ból i podwyższoną temperaturę skóry i struktur podskórnych. Może być spowodowany infekcją bakteryjną, wirusową, grzybiczą, urazem, chorobami autoimmunologicznymi lub reakcją alergiczną. Najczęstsze formy to zapalenie tkanki łącznej (cellulitis), ropień, zapalenie mieszka włosowego czy zapalenie tkanki podskórnej.
W leczeniu stanów zapalnych tkanek miękkich stosuje się antybiotyki dostosowane do czynnika etiologicznego. W terapii empirycznej często wybiera się amoksycylinę z kwasem klawulanowym (Augmentin, Taromentin, Amoksiklav), cefalosporyny (Zinacef, Biotrakson), klindamycynę (Dalacin C, Clindamycin MIP) lub fluorochinolony (Cipronex, Avelox). W ciężkich przypadkach konieczne może być leczenie dożylne wankomycyną (Edicin, Vancomycin Kabi) lub linezolidem (Zyvoxid).
Leczenie objawowe obejmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne jak ibuprofen (Nurofen, Ibuprom), diklofenak (Diclac, Voltaren) czy naproksen (Anapran, Naproxen Hasco). W niektórych przypadkach stosuje się miejscowe preparaty przeciwzapalne (Voltaren żel, Ketonal Active) lub kortykosteroidy (Dexamethasone, Hydrocortison) w cięższych przypadkach.
Największe trudności w leczeniu stanów zapalnych tkanek miękkich to rosnąca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA). Problematyczne bywa także opóźnione rozpoczęcie leczenia, co może prowadzić do rozwinięcia się martwicy, ropni czy nawet posocznicy. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie pacjentów z zaburzeniami odporności, cukrzycą czy chorobami naczyń obwodowych, u których gojenie jest utrudnione, a ryzyko powikłań znacznie większe.
Skuteczne leczenie wymaga często podejścia interdyscyplinarnego, obejmującego nie tylko farmakoterapię, ale również odciążenie chorej kończyny, odpowiednie opatrunki, a w niektórych przypadkach interwencję chirurgiczną w celu drenażu ropni lub usunięcia martwiczych tkanek. Kluczowe znaczenie ma również identyfikacja i leczenie schorzeń współistniejących oraz czynników predysponujących do nawrotów.