zesztywnienie stawu barkowego
Wskazanie

Zesztywnienie stawu barkowego, znane również jako adhezyjne zapalenie torebki stawowej (zespół „zamrożonego barku”), to schorzenie charakteryzujące się znacznym ograniczeniem ruchomości stawu barkowego we wszystkich płaszczyznach, któremu towarzyszy dotkliwy ból. Występuje najczęściej u osób w wieku 40-60 lat, częściej u kobiet niż u mężczyzn, i może być związane z cukrzycą, chorobami tarczycy, urazami lub długotrwałym unieruchomieniem kończyny.

Choroba zwykle przebiega w trzech fazach: bolesnej (trwającej 2-9 miesięcy), zesztywnienia (4-12 miesięcy) i rozmrażania (5-24 miesiące). Leczenie ma na celu zmniejszenie bólu i przywrócenie funkcji stawu. W farmakoterapii stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne jak Ibuprom, Voltaren, Metindol. W przypadkach nasilonego bólu skuteczne mogą być iniekcje dostawowe glikokortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol). Jako leki wspomagające stosowane są również miorelaksanty (Mydocalm, Myolastan) oraz preparaty o działaniu przeciwbólowym jak Tramal czy Poltram.

Kluczowym elementem terapii jest rehabilitacja, obejmująca fizykoterapię (laseroterapia, ultradźwięki, krioterapia) oraz ćwiczenia zwiększające zakres ruchu. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się zabiegowe rozerwanie zrostów pod kontrolą artroskopową (hydrodilatacja) lub otwartą kapsulotomię.

Największe trudności w leczeniu zesztywnienia stawu barkowego to długi czas trwania choroby i rehabilitacji, co może prowadzić do frustracji pacjentów i pogorszenia compliance. Wyzwaniem jest również leczenie pacjentów z chorobami współistniejącymi (szczególnie cukrzycą), u których przebieg choroby jest cięższy, a efekty terapii gorsze. Istotnym problemem jest też odpowiednie zbilansowanie leczenia przeciwbólowego, aby umożliwić rehabilitację bez nadmiernego maskowania bólu, który pełni funkcję ochronną. Kluczowe znaczenie ma edukacja pacjenta dotycząca konieczności systematycznego wykonywania ćwiczeń domowych, nawet po ustąpieniu głównych objawów choroby.