Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Tlenu Medycznego Linde

Stosowanie tlenu medycznego wymaga przestrzegania określonych zasad bezpieczeństwa i monitorowania pacjenta. Podstawową zasadą jest podawanie wysokich stężeń tlenu przez możliwie najkrótszy czas niezbędny do osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego. Konieczne jest prowadzenie regularnego monitoringu przy pomocy powtarzanych badań ciśnienia tlenu we krwi tętniczej (PaO₂) lub saturacji tlenem hemoglobiny (SpO₂) oraz kontrola stężenia tlenu we wdychanym powietrzu (FiO₂).¹

Bezpieczne dawkowanie i czas podawania tlenu

Dane literaturowe potwierdzają, że tlen można bezpiecznie podawać w określonych stężeniach przez określone okresy czasu. Przekroczenie tych parametrów może prowadzić do toksycznego działania tlenu na organizm pacjenta.²

Należy zaznaczyć, że powyższe wytyczne nie obejmują wcześniaków, u których zwłóknienie pozasoczewkowe może występować przy znacznie niższych stężeniach tlenu.^{Szczególne środki ostrożności przy leczeniu noworodków i wcześniaków}

W przypadku stosowania tlenoterapii u noworodków i wcześniaków konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. Należy stosować bezwzględnie najniższe stężenie tlenu, które zapewni uzyskanie pożądanego efektu terapeutycznego. Takie postępowanie ma na celu zminimalizowanie ryzyka wystąpienia:

• uszkodzenia narządu wzroku
• zwłóknienia pozasoczewkowego
• innych potencjalnie niepożądanych efektów

U tych pacjentów należy systematycznie kontrolować ciśnienie tlenu w krwi tętniczej i utrzymywać je poniżej wartości 13,3 kPa (100 mmHg).⁴

Ryzyko niedodmy wywołanej tlenem

Należy mieć świadomość, że przy wysokim stężeniu tlenu we wdychanym powietrzu lub gazie dochodzi do obniżenia stężenia/ciśnienia azotu w organizmie. W konsekwencji spada stężenie azotu w tkankach i w płucach (pęcherzykach płucnych). W sytuacji gdy tlen jest wychwytywany z pęcherzyków do krwi szybciej niż jest dostarczany przez wentylację pęcherzyków, może dojść do zapadania się pęcherzyków płucnych (niedodma).⁵

Obszary niedodmy powstałe w płucach mogą znacząco upośledzać utlenowanie krwi tętniczej. Dzieje się tak, ponieważ w strefach objętych niedodmą nie zachodzi wymiana gazowa pomimo utrzymanej perfuzji. Prowadzi to do niedopasowania wentylacji/perfuzji i wzrostu przecieku.⁶

Ryzyko hiperkapnii i retencji dwutlenku węgla

U pacjentów z obniżoną wrażliwością na ciśnienie dwutlenku węgla we krwi tętniczej (np. u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc), wysokie stężenia tlenu mogą prowadzić do retencji dwutlenku węgla. W skrajnych przypadkach może to skutkować narkozą spowodowaną kwasem węglowym.⁷

Środki ostrożności w tlenoterapii hiperbarycznej

W przypadku stosowania tlenoterapii hiperbarycznej szczególnie istotne jest, aby zarówno proces kompresji jak i dekompresji odbywał się powoli. Takie postępowanie minimalizuje ryzyko wystąpienia uszkodzenia ciśnieniowego – barotraumy.⁸