Właściwości farmakokinetyczne
Metformin hydrochloride Inventia 750 mg

Właściwości farmakokinetyczne metforminy chlorowodorku

Właściwości farmakokinetyczne metforminy chlorowodorku obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu. Metformina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej działanie terapeutyczne i zastosowanie kliniczne.¹

Wchłanianie

Po pojedynczym doustnym podaniu dawki 1500 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu 750 mg, osiągane jest średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynoszące 1193 ng/ml. Stężenie to jest osiągane przy medianie czasu (Tmax) wynoszącej 5 godzin, przy czym zakres może wynosić od 4 do 12 godzin.²

Wykazano biorównoważność metforminy chlorowodorku w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu 750 mg z tabletkami o przedłużonym uwalnianiu 500 mg w dawce 1500 mg pod względem Cmax i AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) u zdrowych osób, zarówno po posiłku, jak i na czczo.³

W stanie stacjonarnym, podobnie jak w przypadku preparatów o natychmiastowym uwalnianiu, Cmax i AUC nie zwiększają się proporcjonalnie do podanej dawki. Wartość AUC po pojedynczym doustnym podaniu 2000 mg metforminy w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest zbliżona do wartości AUC obserwowanej po podaniu 1000 mg metforminy w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu podawanych dwa razy na dobę.⁴

Zmienność wewnątrzosobnicza parametrów Cmax i AUC dla metforminy w postaci o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do zmienności obserwowanej w przypadku stosowania metforminy w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu.⁵

Wpływ pokarmu na wchłanianie

Podanie metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu na czczo skutkuje zmniejszeniem wartości AUC o 30%, natomiast parametry Cmax i Tmax pozostają niezmienione.⁶

Istotnym aspektem farmakokinetyki metforminy jest fakt, że skład posiłku nie wpływa na wchłanianie leku z preparatu o przedłużonym uwalnianiu.⁷

Ważną obserwacją farmakokinetyczną jest brak kumulacji leku po wielokrotnym podaniu nawet do 2000 mg metforminy.⁸

Dystrybucja

Metformina chlorowodorek charakteryzuje się specyficznym profilem dystrybucji w organizmie. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne, co minimalizuje ryzyko interakcji wynikających z wypierania innych leków z połączeń z białkami. Lek przenika do erytrocytów, które stanowią drugi, istotny przedział dystrybucji.⁹

Stężenie maksymalne metforminy we krwi jest niższe niż stężenie maksymalne w osoczu i pojawia się w przybliżeniu w tym samym czasie. Średnia objętość dystrybucji (Vd) mieści się w granicach od 63 do 276 litrów, co wskazuje na szeroki zakres dystrybucji leku w tkankach.¹⁰

Metabolizm

Metformina chlorowodorek charakteryzuje się specyficznym profilem metabolicznym – jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej. U ludzi nie zidentyfikowano żadnych metabolitów metforminy, co wskazuje na brak biotransformacji leku w organizmie.¹¹

Eliminacja

Klirens nerkowy metforminy wynosi ponad 400 ml/min, co jednoznacznie wskazuje, że metformina jest eliminowana zarówno poprzez przesączanie kłębuszkowe, jak i wydzielanie kanalikowe. Po podaniu doustnym pozorny okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godziny.^{400 ml/min, co wskazuje, że metformina jest eliminowana w wyniku przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. Po podaniu doustnym pozorny okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi mniej więcej 6,5 godziny.”>12}

W przypadku zaburzeń czynności nerek klirens nerkowy metforminy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny. W konsekwencji okres półtrwania w fazie eliminacji ulega wydłużeniu, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy w osoczu.¹³

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Dane dotyczące pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek są ograniczone i niewystarczające do przeprowadzenia wiarygodnego oszacowania ogólnoustrojowej ekspozycji na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek. Z tego względu modyfikacja dawki powinna być oparta na obserwacji klinicznej skuteczności i tolerancji leku u danego pacjenta.¹⁴