Właściwości farmakodynamiczne leku Losacor

Losacor (50 mg) należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów angiotensyny II (produkty proste), oznaczonej kodem ATC: C09CA01. Substancję czynną leku stanowi losartan potasowy, który jest syntetycznym, doustnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1. ¹

Mechanizm działania losartanu

Mechanizm działania losartanu opiera się na selektywnym blokowaniu receptora AT1. Angiotensyna II, będąca głównym aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna, to związek o silnym działaniu zwężającym naczynia krwionośne, odgrywający istotną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. ²

Angiotensyna II wiąże się z receptorami AT1 zlokalizowanymi w różnych tkankach organizmu, w tym w:

• mięśniach gładkich naczyń
• nadnerczach
• nerkach
• sercu

W wyniku tego wiązania dochodzi do wielu istotnych efektów biologicznych, przede wszystkim zwężania naczyń i uwalniania aldosteronu. Dodatkowo angiotensyna II stymuluje proliferację komórek mięśni gładkich. ³

Selektywność działania farmakologicznego

Zarówno losartan, jak i jego farmakologicznie czynny metabolit – kwas karboksylowy (E 3174) – skutecznie blokują in vitro oraz in vivo wszystkie istotne fizjologicznie działania angiotensyny II, niezależnie od źródła lub drogi jej syntezy. ⁴

Ważną cechą losartanu jest jego wysoka selektywność działania. Substancja nie wykazuje aktywności wobec:

• receptorów innych hormonów
• kanałów jonowych istotnych w regulacji czynności układu krążenia

Co istotne z klinicznego punktu widzenia, losartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (kininazy II) – enzymu odpowiedzialnego za rozkład bradykininy. Dzięki temu właściwości nie obserwuje się nasilenia działań niepożądanych związanych z bradykininą, które mogą występować przy stosowaniu inhibitorów ACE. ⁵

Wpływ na układ renina-angiotensyna

Podczas terapii losartanem dochodzi do zniesienia ujemnego sprzężenia zwrotnego między angiotensyną II a wydzielaniem reniny, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (PRA). W konsekwencji zwiększa się również stężenie angiotensyny II w osoczu. Pomimo tych zmian efekt przeciwnadciśnieniowy oraz zmniejszone stężenie aldosteronu w osoczu utrzymują się, co potwierdza skuteczne zablokowanie receptorów angiotensyny II przez losartan. ⁶

Po zaprzestaniu leczenia losartanem, zarówno aktywność reninowa osocza (PRA), jak i stężenie angiotensyny II powracają do wartości wyjściowych w ciągu trzech dni. ⁷

Powinowactwo do receptorów angiotensyny

Zarówno losartan, jak i jego główny aktywny metabolit wykazują znacznie większe powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2. Czynny metabolit losartanu charakteryzuje się 10-40 razy większą skutecznością działania w porównaniu do związku macierzystego przy zestawieniu takiej samej masy obu substancji. ⁸

Postać farmaceutyczna i skład

Losacor 50 mg występuje w postaci tabletek powlekanych. Każda tabletka zawiera 50 mg losartanu potasowego jako substancję czynną. Tabletki mają białą barwę, podłużny kształt, są obustronnie wypukłe, z linią podziału po jednej stronie, o gładkiej powierzchni z niewielkimi chropowatościami wynikającymi ze struktury otoczki. Tabletkę można podzielić na dwie równe dawki. ⁹

Wśród substancji pomocniczych znajduje się laktoza jednowodna w ilości 260,40 mg na tabletkę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru. ¹⁰