Właściwości farmakokinetyczne
Deslodyna 0,5 mg/ml

Desloratadyna, substancja czynna roztworu doustnego Deslodyna (0,5 mg/ml), charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 3 godzin po podaniu, z okresem półtrwania eliminacji około 27 godzin. Biodostępność jest proporcjonalna do dawki w zakresie 5-20 mg. U około 6% pacjentów (zarówno dorosłych, jak i dzieci 2-11 lat) obserwuje się spowolniony metabolizm desloratadyny, co skutkuje znacznym wzrostem Cmax (3-4-krotnym u dzieci i dorosłych) oraz wydłużonym okresem półtrwania (do 89 godzin u dorosłych i 120 godzin u dzieci). Pomimo tych różnic, ekspozycja na lek przy dawkach dostosowanych do wieku pozostaje porównywalna, a profil bezpieczeństwa nie odbiega od populacji ogólnej. Nie stwierdzono wpływu pokarmu ani soku grejpfrutowego na farmakokinetykę leku, a różne postacie farmaceutyczne (syrop, tabletki, roztwór) są biorównoważne.

Właściwości farmakokinetyczne Deslodyny

Deslodyna (0,5 mg/ml, roztwór doustny) zawiera jako substancję czynną desloratadynę, której właściwości farmakokinetyczne zostały dokładnie przebadane w różnych grupach pacjentów. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis parametrów farmakokinetycznych tego leku.1

Wchłanianie

Desloratadyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Stężenia desloratadyny w osoczu krwi można oznaczyć u dorosłych i młodzieży już w ciągu 30 minut po podaniu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od momentu przyjęcia leku. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 27 godzin, co warunkuje odpowiedni stopień kumulacji substancji czynnej przy schemacie dawkowania raz na dobę. Biodostępność desloratadyny wykazuje proporcjonalność do dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg.2

Fenotyp spowolnionego metabolizmu

W badaniach farmakokinetycznych i klinicznych zidentyfikowano subpopulację pacjentów charakteryzujących się spowolnionym metabolizmem desloratadyny. Fenomen ten zaobserwowano u 6% badanych osób. Częstość występowania tego fenotypu była porównywalna u dorosłych (6%) i dzieci w wieku od 2 do 11 lat (6%). Zauważono różnice w występowaniu tego fenotypu w zależności od rasy – był on znacznie częstszy wśród pacjentów rasy czarnej (18% dorośli, 16% dzieci) w porównaniu do pacjentów rasy kaukaskiej (2% dorośli, 3% dzieci).3

U osób ze spowolnionym metabolizmem desloratadyny, zarówno dorosłych jak i dzieci, zaobserwowano znaczące zmiany w parametrach farmakokinetycznych:

  • U dorosłych ochotników ze spowolnionym metabolizmem stężenie Cmax było około 3 razy większe i występowało po około 7 godzinach od podania leku
  • Okres półtrwania w fazie eliminacji u tych pacjentów wynosił około 89 godzin
  • U dzieci w wieku 2-11 lat ze spowolnionym metabolizmem ekspozycja (AUC) na desloratadynę była około 6 razy większa
  • Cmax u dzieci ze spowolnionym metabolizmem występowało po 3-6 godzinach i było od 3 do 4 razy większe
  • Okres półtrwania w fazie eliminacji u dzieci ze spowolnionym metabolizmem wynosił około 120 godzin

Pomimo różnic w parametrach farmakokinetycznych, ekspozycja na desloratadynę u osób dorosłych i dzieci ze spowolnionym metabolizmem była jednakowa przy podawaniu dawek odpowiednich dla wieku. Co istotne, ogólny profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie różnił się od profilu w populacji ogólnej. Należy podkreślić, że nie przeprowadzono badań dotyczących działania desloratadyny u dzieci ze spowolnionym metabolizmem w wieku poniżej 2 lat.4

Badania farmakokinetyczne w populacji pediatrycznej

W badaniach z zastosowaniem pojedynczej dawki, podczas stosowania leku w zalecanych dawkach, wykazano że wartości AUC (pole pod krzywą zależności stężenia od czasu) oraz Cmax u dzieci otrzymujących desloratadynę są porównywalne do wartości obserwowanych u osób dorosłych, którym podawano desloratadynę w syropie w dawce 5 mg.5

Dystrybucja

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza krwi w umiarkowanym stopniu, na poziomie 83% do 87%. Przy codziennym podawaniu leku (raz na dobę) u dorosłych i młodzieży w dawkach od 5 mg do 20 mg przez okres 14 dni nie zaobserwowano klinicznie istotnej kumulacji substancji czynnej.6

Badania biorównoważności wykazały, że różne postacie farmaceutyczne zawierające desloratadynę są biorównoważne. W skrzyżowanym badaniu z zastosowaniem pojedynczej dawki desloratadyny udowodniono, że syrop i tabletki są biorównoważne. Roztwór doustny, jakim jest Deslodyna, zawiera takie samo stężenie desloratadyny jak inne postacie leku, dlatego nie było wymagane przeprowadzenie dodatkowych badań biorównoważności i można przyjąć, że może on zastępować lek w postaci syropu lub tabletek.7

Metabolizm

Dotychczas nie zidentyfikowano konkretnego enzymu odpowiedzialnego za metabolizm desloratadyny, co sprawia, że nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi produktami leczniczymi. Badania wykazały jednak, że desloratadyna nie hamuje aktywności cytochromu CYP3A4 in vivo. Dodatkowo badania in vitro potwierdziły, że produkt leczniczy nie hamuje aktywności CYP2D6 i nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P.8

Wpływ pokarmu na farmakokinetykę

W badaniach klinicznych oceniono również wpływ pokarmu na dystrybucję desloratadyny. W badaniu po podaniu jednorazowym dawki 7,5 mg desloratadyny nie stwierdzono wpływu pokarmu (wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne śniadanie) na dystrybucję substancji czynnej. Podobnie, w innym badaniu nie zaobserwowano wpływu soku grejpfrutowego na dystrybucję desloratadyny.9

Eliminacja

Proces eliminacji desloratadyny jest ściśle związany z jej metabolizmem, z okresem półtrwania wynoszącym około 27 godzin u większości pacjentów. Szczegóły procesu eliminacji są omówione w kontekście różnych grup pacjentów, w tym osób z niewydolnością nerek.10

Pacjenci z niewydolnością nerek

Przeprowadzono specjalistyczne badania farmakokinetyczne u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency). Porównano farmakokinetykę desloratadyny u tych pacjentów i u osób zdrowych w badaniach z zastosowaniem jednorazowej dawki oraz dawek wielokrotnych. Wyniki tych badań przedstawiają się następująco:

Grupa pacjentów Badanie z dawką jednorazową Badanie z dawkami wielokrotnymi
Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek Ekspozycja na desloratadynę większa o ok. 2 razy Ekspozycja na desloratadynę większa o ok. 1,5 raza (stan stacjonarny osiągnięty po dniu 11.)
Pacjenci z ciężką niewydolnością nerek Ekspozycja na desloratadynę większa o ok. 2,5 raza Ekspozycja na desloratadynę większa o ok. 2,5 raza (stan stacjonarny osiągnięty po dniu 11.)

Pomimo zaobserwowanych różnic w ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i jej metabolit 3-hydroksydesloratadynę u pacjentów z niewydolnością nerek, zmiany te zostały uznane za nieistotne klinicznie.11

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl