Zespół hipermobilności stawów
Epidemiologia
Zespół hipermobilności stawów (JHS) to zaburzenie tkanki łącznej charakteryzujące się nadmierną ruchomością stawów, przewlekłym bólem i innymi manifestacjami klinicznymi. Epidemiologia JHS jest zróżnicowana, z rozpowszechnieniem w populacji ogólnej szacowanym na 3-19,5%, a uogólniona hipermobilność stawów (GJH) występuje u 10-25% populacji, częściej u kobiet i osób młodszych. Diagnostyka opiera się na kryteriach Brighton i skali Beightona (wynik ≥4 punktów wskazuje na uogólnioną hipermobilność), jednak narzędzia te mają ograniczenia, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. W 2017 roku wprowadzono nowe klasyfikacje, zastępując JHS hipermobilnym zespołem Ehlersa-Danlosa (hEDS) oraz zaburzeniami spektrum hipermobilności (HSD), co ma na celu lepsze rozróżnienie fenotypów i poprawę nadzoru epidemiologicznego. Zespół wykazuje autosomalny dominujący wzór dziedziczenia z niepełną penetracją, a patogeneza hEDS wiąże się z mutacjami w genach kodujących kolagen i białka związane z jego przetwarzaniem (np. COL1A1, COL3A1, TNXB).
Epidemiologia Zespołu hipermobilności stawów
Zespół hipermobilności stawów (JHS – Joint Hypermobility Syndrome) stanowi zaburzenie tkanki łącznej charakteryzujące się nadmierną ruchomością stawów wraz z towarzyszącymi objawami bólowymi oraz innymi manifestacjami klinicznymi. Dokładna częstość występowania tego zaburzenia jest przedmiotem dyskusji w środowisku naukowym, a dane epidemiologiczne wykazują znaczne różnice w zależności od badanej populacji, przyjętych kryteriów diagnostycznych i metodologii badania.1
Rozpowszechnienie Zespołu hipermobilności stawów
Według różnych źródeł, częstość występowania zespołu hipermobilności stawów waha się od 0,75% do 2% populacji ogólnej, przy czym kobiety są znacznie częściej dotknięte tym zaburzeniem niż mężczyźni.1 Inne badania wskazują, że rozpowszechnienie JHS może wynosić od 3% do 19,5%, co odzwierciedla trudności w określeniu rzeczywistej częstości występowania tego zaburzenia ze względu na różnorodność objawów klinicznych, brak jednoznacznego testu potwierdzającego oraz nieprawidłowe diagnozowanie tego zespołu bez spełnienia pełnych kryteriów Brighton.1
Warto zauważyć, że występowanie zespołu hipermobilności stawów jest wyższe u dzieci i zmniejsza się z wiekiem. Badania wskazują, że tzw. łagodny zespół hipermobilności stawów (BJHS – Benign Joint Hypermobility Syndrome) dotyka od 2% do 30% dzieci w wieku przedszkolnym, w zależności od pochodzenia etnicznego, z wyższą częstością występowania w populacjach azjatyckich i afrykańskich.1
W badaniu przeprowadzonym w Wielkiej Brytanii wykazano, że zdiagnozowana częstość występowania zespołu hipermobilności stawów (wówczas określanego jako Joint Hypermobility Syndrome – JHS) oraz zespołu Ehlersa-Danlosa (EDS) wynosiła łącznie 194,2 na 100 000 osób w latach 2016/2017, co odpowiada około 10 przypadkom w praktyce lekarskiej obejmującej 5000 pacjentów.1
Uogólniona hipermobilność stawów
Uogólniona hipermobilność stawów (GJH – Generalized Joint Hypermobility), będąca kryterium diagnostycznym dla zespołu hipermobilności stawów, występuje częściej niż sam zespół, ponieważ osoby z GJH mogą być bezobjawowe. W badaniach populacji studentów, wykorzystując kryteria z 2017 roku, stwierdzono, że 4% do 11% dzieci w wieku od 3 do 19 lat wykazywało uogólnioną hipermobilność stawów.1
Rozpowszechnienie GJH w populacji ogólnej szacuje się na 10% do 25%.1 Badania wskazują, że hipermobilność, która nie jest związana z chorobą ogólnoustrojową, występuje u 4% do 13% populacji ogólnej.12
W badaniu przeprowadzonym wśród młodzieży w wieku 13,8 lat w Wielkiej Brytanii, częstość występowania hipermobilności (zdefiniowanej jako wynik w skali Beightona ≥4) wynosiła 27,5% u dziewcząt i 10,6% u chłopców, co sugeruje, że wartość progowa 4 punktów w skali Beightona może być zbyt niska lub że ta skala nie jest odpowiednia do stosowania u osób, których układ mięśniowo-szkieletowy jest jeszcze w trakcie rozwoju.1
Różnice demograficzne w zespole hipermobilności stawów
Zespół hipermobilności stawów wykazuje wyraźne różnice w występowaniu w zależności od płci, wieku i pochodzenia etnicznego.1 Hipermobilność jest częstsza u kobiet niż u mężczyzn.1 Proponowane wyjaśnienia tych różnic związanych z płcią obejmują, ale nie ograniczają się do, różnic hormonalnych, anatomicznych i nerwowo-mięśniowych.2
Mobilność stawów zmniejsza się wraz z wiekiem, co znajduje odzwierciedlenie w niższym rozpowszechnieniu zespołu hipermobilności stawów wśród osób starszych.1 Istnieją także wyraźne różnice rasowe w mobilności stawów wśród normalnych populacji. Osoby pochodzenia azjatyckiego, bliskowschodniego i afrykańskiego wykazują zwiększoną wiotkość stawów w porównaniu z Europejczykami i Amerykanami.2
W badaniu przeprowadzonym wśród rekrutów irańskiej armii wykazano, że hipermobilność stawów była obecna u 29,4% badanych, co jest stosunkowo wysokim wynikiem w porównaniu z danymi z innych populacji.3
Nadzór i monitorowanie Zespołu hipermobilności stawów
Ze względu na złożoność i różnorodność objawów zespołu hipermobilności stawów, nadzór i monitorowanie tego zaburzenia stanowi istotne wyzwanie dla systemów opieki zdrowotnej. Systematyczne gromadzenie danych epidemiologicznych jest kluczowe dla lepszego zrozumienia naturalnego przebiegu choroby oraz opracowania skutecznych strategii diagnostycznych i terapeutycznych.1
Wyzwania diagnostyczne
Jednym z głównych wyzwań w nadzorze nad zespołem hipermobilności stawów jest jego prawidłowa diagnoza. Badania wskazują, że mniej niż 10% przypadków jest rozpoznawanych w podstawowej opiece zdrowotnej.1 Trudności diagnostyczne wynikają z heterogeniczności objawów, nakładania się z innymi schorzeniami oraz braku swoistych biomarkerów.2
W procesie diagnostycznym konieczne jest wykluczenie obecności innych zaburzeń tkanki łącznej, które częściowo pokrywają się z JHS, w tym zespołu Marfana i zespołu Ehlersa-Danlosa.1 Dokładna ocena kliniczna, wraz z zastosowaniem kryteriów Brighton, może pomóc w postawieniu trafnej diagnozy.2
Skala Beightona, będąca 9-punktowym systemem oceny, jest powszechnie stosowanym narzędziem do oceny uogólnionej hipermobilności stawów (GJH). Jednakże, pierwotnie została ona opracowana jako narzędzie epidemiologiczne do badań przesiewowych dużych populacji pod kątem GJH, a później przyjęta jako narzędzie kliniczne do celów diagnostycznych.1 Kontynuowanie stosowania skali Beightona jako klinicznego narzędzia diagnostycznego, szczególnie w ramach Międzynarodowej Klasyfikacji EDS z 2017 roku do diagnozowania hipermobilnego EDS (hEDS), pozostaje kontrowersyjne, ponieważ pierwotnie było ono przeznaczone jako narzędzie przesiewowe.1
Ramy diagnostyczne i klasyfikacyjne
W 2017 roku nastąpiła znacząca rewizja kryteriów diagnostycznych dla zespołu hipermobilności stawów i zespołu Ehlersa-Danlosa. Termin „zespół hipermobilności stawów” (JHS) został zastąpiony nowymi kategoriami diagnostycznymi: hipermobilnym zespołem Ehlersa-Danlosa (hEDS) oraz zaburzeniami spektrum hipermobilności (HSD – Hypermobility Spectrum Disorders).11
Zgodnie z obecnymi kryteriami, zespół hipermobilności stawów diagnozuje się, gdy występuje hipermobilność w 4 lub więcej stawach wraz z innymi objawami i cechami wymienionymi w kryteriach Brighton.1 Według kryteriów Brighton, wynik 4 lub wyższy w skali Beightona wskazuje na uogólnioną wiotkość stawów, a to wraz z bólami stawów w 4 lub więcej stawach przez okres dłuższy niż trzy miesiące oznacza zespół hipermobilności stawów.1
Nowe ramy diagnostyczne mają na celu lepsze rozróżnienie między różnymi postaciami hipermobilności oraz związanymi z nią zespołami, co powinno przyczynić się do poprawy nadzoru epidemiologicznego.2
Monitorowanie i badania naukowe
Istnieje potrzeba zwiększenia świadomości na temat zespołu hipermobilności stawów i spektrum dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej (HDCTs).1 Są to częste stany, które często pozostają niezdiagnozowane lub ich diagnoza zajmuje wiele lat, albo są błędnie diagnozowane jako inne schorzenia.2
Jeśli zespół hipermobilności stawów i inne dziedziczne choroby tkanki łącznej nie zostaną wykryte podczas badania fizykalnego, mogą pojawić się następujące problemy: niewłaściwe i potencjalnie szkodliwe etykietowanie lub leczenie na podstawie błędnej diagnozy, takiej jak fibromialgia, choroba zwyrodnieniowa krążków międzykręgowych, hipochondria lub choroba zwyrodnieniowa stawów.3
Potrzebne są duże, przekrojowe i prospektywne badania, aby określić, czy istnieją różnice fenotypowe między hEDS i HSD, jeśli takie istnieją, oraz czy powinny być one leczone w podobny sposób.1 Przyszłe badania są również konieczne do walidacji kryteriów diagnostycznych, narzędzi samooceny i pomiarów fizycznych w populacji pediatrycznej.2
Heterogeniczność wyników pomiarów raportowanych w literaturze utrudniła próby opracowania wytycznych dotyczących oceny klinicznej i postępowania terapeutycznego.1 Dlatego też potrzebne są kompleksowe badania, które pozwolą na lepsze zrozumienie epidemiologii i naturalnego przebiegu zespołu hipermobilności stawów.1
Wpływ czynników genetycznych i środowiskowych
Zespół hipermobilności stawów wykazuje silny komponent genetyczny z autosomalnym dominującym wzorcem dziedziczenia.11 Podłoże genetyczne tego zaburzenia nie zostało jednak w pełni poznane i nadal jest przedmiotem badań.
Podłoże genetyczne
Zespół hipermobilności stawów, podobnie jak hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa (hEDS), uważany jest za dziedziczony w sposób autosomalny dominujący z niepełną penetracją.1 W przypadku hEDS patogeneza jest nadal badana, ale obejmuje wiotkość mięśni i ścięgien, zmniejszoną propriocepcję, znacznie zaburzoną strukturę tkanki łącznej oraz zmiany w ekspresji genów.2
Warianty (znane również jako mutacje) w co najmniej 20 genach zostały powiązane z zespołami Ehlersa-Danlosa. Warianty w genie TNXB powodują typ klasycznopodobny i zostały zgłoszone w bardzo małym odsetku przypadków typu hipermobilnego (chociaż u większości osób z tym typem przyczyna jest nieznana).1
Niektóre z genów związanych z zespołami Ehlersa-Danlosa, w tym COL1A1, COL1A2, COL3A1, COL5A1 i COL5A2, dostarczają instrukcji do tworzenia fragmentów różnych typów kolagenu. Te fragmenty łączą się, tworząc dojrzałe cząsteczki kolagenu, które nadają strukturę i wytrzymałość tkankom łącznym w całym organizmie. Inne geny, w tym ADAMTS2, FKBP14, PLOD1 i TNXB, dostarczają instrukcji do tworzenia białek, które przetwarzają, składają lub wchodzą w interakcję z kolagenem. Warianty w którymkolwiek z tych genów zakłócają produkcję lub przetwarzanie kolagenu, uniemożliwiając prawidłowe składanie tych cząsteczek. Te zmiany osłabiają tkanki łączne w skórze, kościach i innych częściach ciała, prowadząc do charakterystycznych cech zespołów Ehlersa-Danlosa.1
Czynniki środowiskowe i rozwojowe
Podstawowe determinanty uogólnionej hipermobilności stawów (GJH) pozostają nieznane.1 Złożone oddziaływanie między genetycznymi i funkcjonalnymi interakcjami fizjologicznymi danej osoby a wpływami środowiskowymi przyczynia się do ich prezentacji fenotypowej.2
Zarządzanie uogólnioną hipermobilnością stawów w kontekście złożonego, wielosystemowego schorzenia będzie różnić się od postępowania w przypadku nabytej hipermobilności, często obserwowanej u artystów występujących na scenie, określonych populacji sportowców, po urazie itp.1
Mimo że hipermobilność stawów najczęściej jest bezobjawowa i wymaga identyfikacji jedynie w celu nadzoru ryzyka i zarządzania, zapobiegania urazom związanym z konkretnymi zadaniami lub poprawy wydajności, ta forma hipermobilności nie wymaga medykalizacji.1 Jednak u osób, które doświadczają objawów związanych z hipermobilnością stawów, bardziej rozszerzona ocena w celu określenia stawów i płaszczyzn ruchu dotkniętych problemem wraz z indywidualną oceną funkcjonalną pozwoli na ukierunkowane postępowanie.2
Implikacje dla zdrowia publicznego
Zespół hipermobilności stawów, tradycyjnie uważany za rzadkie zaburzenie, w świetle nowych danych epidemiologicznych wydaje się być bardziej powszechny niż wcześniej sądzono, co ma istotne implikacje dla zdrowia publicznego.11
Wczesna diagnostyka i interwencja
Wczesna diagnoza zespołu hipermobilności stawów jest istotna dla zapobiegania i zmniejszania powikłań związanych z chorobą oraz niewłaściwej opieki medycznej, szczególnie biorąc pod uwagę wielosystemowe zaangażowanie choroby i częstość nieprawidłowo diagnozowanych pacjentów.1
Prawidłowe rozpoznanie zespołu hipermobilności stawów wymaga wykluczenia innych schorzeń, które mogą wywoływać te same objawy. Nie ma badania laboratoryjnego ani obrazowego, które mogłoby udowodnić, że ktoś ma lub nie ma typu HSD. Dlatego ważne jest wykluczenie wszelkich innych stanów, które mogą powodować objawy danej osoby, ponieważ postępowanie w tych przypadkach może być inne.1
Możliwe jest, aby osoba z diagnozą HSD później rozwinęła inny stan, taki jak toczeń. W takim przypadku mieliby oni zarówno diagnozę HSD, jak i tocznia.2 Diagnoza danej osoby może się zmieniać w czasie, ponieważ ludzie mogą doświadczać nowych objawów, które mogą zmienić sposób klasyfikacji ich stanu.1
Opieka i postępowanie terapeutyczne
Zarządzanie zespołem hipermobilności stawów stanowi znaczące wyzwanie i zazwyczaj obejmuje leczenie objawowe, w tym fizjoterapię, rehabilitację i terapię farmakologiczną. Dodatkowo kluczowe jest podejście multidyscyplinarne, obejmujące współpracę z różnymi specjalistami.1
Edukacja pacjenta mająca na celu wyeliminowanie nieprawidłowego ruchu stawów oraz odpowiedni program rehabilitacji odgrywają kluczową rolę w leczeniu zespołu hipermobilności stawów.1
Istnieje możliwość, że osoby z diagnozą G-HSD (Generalized Hypermobility Spectrum Disorder) są niedostatecznie leczone ze względu na postrzeganie, że ich stan jest mniej poważny niż hEDS.1 Obecnie zasady i rodzaje postępowania są takie same zarówno dla HSD, jak i hEDS. Oba stany wymagają świadomości, rozpoznania, walidacji i opieki.2
Implikacje ekonomiczne i społeczne
Zespół hipermobilności stawów, będący zaburzeniem tkanki łącznej, charakteryzuje się niestabilnością stawów, przewlekłym bólem i niewielkimi zmianami skórnymi. Szacuje się, że około 3% populacji ogólnej ma zespół hipermobilności stawów, ale pomimo tego wysokiego rozpowszechnienia, ze względu na brak świadomości, heterogeniczność prezentacji klinicznej i poleganie na badaniu fizykalnym do diagnozy, jest on w dużej mierze przeoczany przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, jak również przez specjalistów. Prowadzi to do opóźnień lub utraconych możliwości diagnozy oraz niewłaściwych interwencji, które frustrują zarówno świadczeniodawców, jak i pacjentów.1
Badania wykazały, że osoby z EDS, które doświadczają bólu pleców, bólu stawów i wiotkości stawów, są bardziej narażone (67,1%) na otrzymanie diagnozy co najmniej jednego schorzenia reumatologicznego, gdy przechodzą dokładną ocenę serologiczną i radiograficzną swoich problemów mięśniowo-szkieletowych, wraz z badaniem fizykalnym.1
Mimo że hipermobilność może być ogólna lub ekstremalna w niewielkiej liczbie stawów, ważne jest, aby lekarze zajmujący się bólem rozpoznali, kiedy występuje. Istotne jest odróżnienie JHS od naczyniowego zespołu Ehlersa-Danlosa, na przykład, aby zapobiec zagrażającym życiu krwotokom naczyniowym z pęknięć tętnic w tym ostatnim stanie.12
Brak długotrwałej ulgi w którymkolwiek z tradycyjnych metod leczenia zapewnia ponurą prognozę dla każdego, kto żyje z przewlekłym, upośledzającym bólem zespołu hipermobilności stawów i zespołu Ehlersa-Danlosa.1 Wspólną wadą każdego z tych tradycyjnych metod leczenia jest ich niezdolność do naprawy osłabionych tkanek łącznych powodujących hipermobilność.2
Nowe metody leczenia, takie jak proloterapia, mogą przyczynić się do leczenia zaburzeń hipermobilności poprzez zapobieganie rozwojowi przedwczesnej choroby zwyrodnieniowej stawów. Kombinacja ekstremalnej hipermobilności i powtarzających się urazów jest prawdopodobnie tym, co prowadzi do wczesnej choroby zwyrodnieniowej stawów.34
Wskaźniki jakości życia i niepełnosprawności
Zespół hipermobilności stawów może znacząco wpływać na jakość życia osób dotkniętych tym zaburzeniem, prowadząc do różnych stopni niepełnosprawności i ograniczeń funkcjonalnych.1
Wpływ na jakość życia
Mimo że zespół hipermobilności stawów jest często przewlekłym stanem, rokowanie dla pacjentów z BJHS jest ogólnie dobre ze względu na nieprogresywny charakter zespołu oraz zmniejszoną wiotkość stawów i objawy, które występują wraz z wiekiem.1 Jednak biorąc pod uwagę liczne następstwa, które mogą się rozwinąć, oraz potencjalny wpływ BJHS na jakość życia, niektórzy eksperci kwestionują, dlaczego BJHS jest nazywany łagodnym zaburzeniem; zamiast tego, odnoszą się do zaburzenia jako zespołu hipermobilności stawów.2
Potencjalne powikłania BJHS podkreślają znaczenie wczesnej diagnozy i edukacji pacjenta.3 Ze względu na złożoność i różnorodność manifestacji klinicznych, zespół hipermobilności stawów wymaga kompleksowego podejścia do leczenia, obejmującego współpracę z różnymi specjalistami.2
Współwystępowanie z innymi zaburzeniami
Zespół hipermobilności stawów często współwystępuje z innymi zaburzeniami, co może dodatkowo komplikować obraz kliniczny i wpływać na jakość życia pacjentów. W ostatnich latach pojawił się kliniczny opis przypadku zespołu fibromialgii z hipermobilnością rozwijającego się po zakażeniu COVID-19. Nakładanie się JHS i fibromialgii wynosi 80%, jednak wyjaśnienie pozostaje nieznane.2
Badanie przeprowadzone przez Kim i wsp. z wykorzystaniem National Inpatient Sample (NIS) z lat 2000-2012 wykazało, że w porównaniu z grupą kontrolną, hospitalizowani pacjenci z EDS mają znacznie większe prawdopodobieństwo cierpienia na różne schorzenia naczyniowo-mózgowe, w tym rozwarstwienie tętnicy szyjnej, rozwarstwienie tętnicy kręgowej, tętniaka tętnicy szyjnej, tętniaka mózgu i malformację naczyniowo-mózgową.1
Występowanie hipermobilności stawów u osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów może wskazywać na progresję choroby, podkreślając rozwój powszechnych problemów stawowych i lokalnych manifestacji.2
Strategie adaptacyjne i wsparcie
W przypadku zespołu hipermobilności stawów u dzieci, szkoły powinny zachęcać dotknięte nim dzieci do udziału w sporcie, jednocześnie uwzględniając zmniejszoną wytrzymałość dziecka.1 U większości dzieci objawy poprawiają się wraz ze wzrostem rozmiaru i siły mięśni wraz z rozwojem i wiekiem.2
Posiadanie elastycznych stawów (hipermobilność) jest powszechnie korzyścią w sporcie i tańcu i jest obserwowane u wielu odnoszących sukcesy sportowców.1 Jednak zwiększona elastyczność i zdolność do rozciągania może nie tylko prowadzić do bólu, utraty sprawności, zmęczenia i niskiej samooceny, ale także do urazów.2
Większość przypadków zareaguje na stopniowe ćwiczenia i wsparcie, a dla większości dzieci nie będzie długoterminowych konsekwencji fizycznych.1 Dla niewielkiego odsetka dzieci objawy są bardziej dotkliwe i wymagają intensywniejszego wsparcia.2
Kompleksowe strategie zarządzania mogą pomóc osobom z zespołem hipermobilności stawów osiągnąć lepszą kontrolę bólu i poprawić funkcjonowanie, umożliwiając im prowadzenie bardziej satysfakcjonującego życia.3
Tendencje i prognozy epidemiologiczne
Analiza danych epidemiologicznych dotyczących zespołu hipermobilności stawów wskazuje na zmieniające się trendy w częstości występowania i rozpoznawalności tego zaburzenia, co ma istotne implikacje dla przyszłych kierunków badań i praktyki klinicznej.1
Aktualne tendencje
W badaniu analizującym epidemiologię EDS i JHS zaobserwowano stale rosnącą częstość diagnozowania w ciągu ostatnich 27 lat, a także wyższe wskaźniki diagnoz dla innych schorzeń i recept w ciągu 12 miesięcy (przed i po) zarejestrowanej pierwszej diagnozy w większości kategorii. Sugeruje to, że hEDS/HSD, gdy są rozważane razem, nie spełniają definicji rzadkich stanów i mają szeroki wpływ na wiele układów organizmu.2
Zespoły Ehlersa-Danlosa były historycznie uważane za rzadkie choroby, definowane w Unii Europejskiej jako te dotykające mniej niż 50 na 100 000 osób.1 Jednak najnowsze dane sugerują, że zarówno zespół hipermobilności stawów, jak i hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa są bardziej powszechne niż wcześniej sądzono.1
Eksperci uważają również, że wszystkie te dane dotyczące częstości występowania są niedoszacowane, ponieważ wiele osób z EDS lub HSD nie jest diagnozowanych, lub zajmuje im wiele lat, aby uzyskać diagnozę, albo są błędnie diagnozowani z innym stanem.1
Prognozy na przyszłość
Zbiorczy temat badawczy przedstawiający artykuły związane ze zrozumieniem częstości występowania choroby, manifestacji wielosystemowych, najlepszych praktyk leczenia i zarządzania, a nawet przyszłych celów w celu wypełnienia obecnych luk w wiedzy pomoże zwiększyć świadomość świadczeniodawców opieki zdrowotnej i ostatecznie poprawić wyniki pacjentów.1
Potrzebne są dalsze badania, aby poprawić nasze zrozumienie zespołu hipermobilności stawów i opracować interwencje oparte na solidnych dowodach.1 Podkreśla to konieczność przyszłych badań skupiających się na tym podejściu, aby lepiej zrozumieć wieloaspektową naturę JHS, wyzwania w jego diagnostyce, znaczenie kompleksowych badań oraz kluczową rolę ukierunkowanych terapii w zarządzaniu jego manifestacjami.3
Podczas gdy główny autor ma dwudziestoletnie doświadczenie w leczeniu objawów mięśniowo-szkieletowych JHS i EDS za pomocą proloterapii, przyszłe badania będą musiały być przeprowadzone, aby najlepiej udokumentować dokładną rolę, jaką proloterapia odgrywa w leczeniu objawów mięśniowo-szkieletowych i hipermobilności JHS i EDS oraz czy może zapobiec przyszłej degeneracji stawów u tych osób.1
| Grupa demograficzna | Rozpowszechnienie hipermobilności stawów | Uwagi |
|---|---|---|
| Populacja ogólna | 10-25% | Hipermobilność bez objawów chorobowych |
| Dzieci (wiek szkolny) | 6,7-57% | Zależne od wieku, pochodzenia etnicznego i kryteriów oceny |
| Dziewczęta (wiek nastoletni) | Do 40% | Wyższa częstość niż u chłopców |
| Chłopcy (wiek nastoletni) | Około 10% | Niższa częstość niż u dziewcząt |
| Zespół hipermobilności stawów (JHS) | 3-19,5% | Diagnostyka wg kryteriów Brighton |
| Hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa (hEDS) | 1 na 5000-20000 | Najpowszechniejszy typ EDS |
| Populacja azjatycka | Wyższa niż w populacji europejskiej | Różnice etniczne w mobilności stawów |
| Populacja afrykańska | Wyższa niż w populacji europejskiej | Różnice etniczne w mobilności stawów |
| Populacja bliskowschodnia | Wyższa niż w populacji europejskiej | Różnice etniczne w mobilności stawów |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.