Leki w grupie
„preparat aminokwasowy”

Preparaty aminokwasowe to specjalistyczne produkty zawierające aminokwasy, które są podstawowymi jednostkami budulcowymi białek. Są stosowane głównie w żywieniu klinicznym, gdy pacjent nie może przyjmować białka drogą doustną lub gdy jego organizm ma zwiększone zapotrzebowanie na aminokwasy. Działają poprzez dostarczanie organizmowi niezbędnych aminokwasów egzogennych (których organizm nie potrafi sam wytworzyć) oraz aminokwasów endogennych (które organizm może syntetyzować).

Preparaty aminokwasowe dzielą się na kilka podgrup w zależności od zastosowania i składu. Wyróżniamy: standardowe roztwory aminokwasów (np. Aminoplasmal, Aminoven, Nephrotect), preparaty wzbogacone w aminokwasy rozgałęzione BCAA (np. Aminosteril KE Nephro), preparaty do żywienia w niewydolności wątroby (np. Aminosteril Hepa, Hepasteril), preparaty do żywienia w niewydolności nerek (np. Nephrotect, Aminosteril KE Nephro) oraz preparaty pediatryczne (np. Primene, Aminoven Infant).

Do najpopularniejszych preparatów aminokwasowych dostępnych w Polsce należą: Aminoplasmal (B. Braun), Aminoven (Fresenius Kabi), Vamin (Fresenius Kabi), Nephrotect (Fresenius Kabi), Aminosteril (Fresenius Kabi), Primene (Baxter) oraz Glamin (Fresenius Kabi). Preparaty te zawierają różne kombinacje aminokwasów, takich jak: L-izoleucyna, L-leucyna, L-lizyna, L-metionina, L-fenyloalanina, L-treonina, L-tryptofan, L-walina, L-arginina, L-histydyna i inne.

Największą zaletą stosowania preparatów aminokwasowych jest możliwość precyzyjnego uzupełniania niedoborów białkowych u pacjentów, którzy nie mogą być żywieni drogą doustną, szczególnie na oddziałach intensywnej terapii, u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, z ciężkimi oparzeniami, niewydolnością narządową czy niedożywieniem. Preparaty te można dostosować do specyficznych potrzeb pacjenta, np. w niewydolności wątroby czy nerek, co zwiększa efektywność leczenia.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem preparatów aminokwasowych obejmują ryzyko przeciążenia metabolicznego, zaburzenia równowagi elektrolitowej, hiperglikemię oraz możliwość wystąpienia reakcji alergicznych. U pacjentów z niewydolnością nerek nieprawidłowo dobrane preparaty mogą pogorszyć stan kliniczny poprzez zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny. Istnieje też ryzyko zakażeń związanych z podawaniem dożylnym oraz zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej. Dlatego stosowanie tych preparatów wymaga ścisłego nadzoru medycznego i regularnego monitorowania parametrów biochemicznych.