zwiększona podatność na infekcje
Wskazanie

Zwiększona podatność na infekcje to stan, w którym organizm wykazuje obniżoną zdolność do obrony przed patogenami. Może ona wynikać z wrodzonych lub nabytych zaburzeń układu odpornościowego, chorób przewlekłych (np. cukrzycy), stosowania leków immunosupresyjnych, niedożywienia, stresu lub wieku (niemowlęta i osoby starsze). Objawia się częstszymi, dłużej trwającymi i cięższymi przebiegami infekcji, które mogą być wywołane przez patogeny zwykle niechorobotwórcze dla osób z prawidłową odpornością.

W leczeniu zwiększonej podatności na infekcje stosuje się preparaty wzmacniające układ odpornościowy. Należą do nich immunoglobuliny (np. Gammagard, Kiovig, Privigen), czynniki wzrostu kolonii granulocytów (Neupogen, Zarzio, Accofil), a także leki przeciwwirusowe (Valtrex, Heviran) i przeciwgrzybicze (Fluconazol, Diflucan) stosowane profilaktycznie u pacjentów z głęboką immunosupresją. W niektórych przypadkach zaleca się także preparaty witaminowe i mineralne (Centrum, Vigor), probiotyki (Lacidofil, Dicoflor) oraz środki zwiększające odporność na bazie ziół (Esberitox, Echinacea Purpurea).

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów ze zwiększoną podatnością na infekcje jest zidentyfikowanie i leczenie przyczyny podstawowej oraz zapobieganie zakażeniom. Trudności sprawia także równoważenie korzyści z immunosupresji (np. w chorobach autoimmunologicznych czy po przeszczepach) z ryzykiem infekcji. Pacjenci ci wymagają indywidualnego podejścia terapeutycznego, częstszych kontroli lekarskich oraz szybkiej interwencji w przypadku wystąpienia objawów infekcji. Istotne jest także edukowanie pacjentów odnośnie unikania potencjalnych źródeł zakażeń oraz rozpoznawania wczesnych objawów infekcji.

W przypadkach niedoborów odporności wtórnych do chorób podstawowych, kluczowe znaczenie ma optymalne leczenie tych schorzeń. U pacjentów z pierwotnym niedoborem odporności może być konieczne dożywotnie stosowanie preparatów immunoglobulin oraz długotrwała profilaktyka antybiotykowa. W niektórych przypadkach rozważa się także przeszczepienie szpiku kostnego jako metodę leczenia przyczynowego.