zaburzenie czynności lewej komory po ostrym zawale mięśnia sercowego
Wskazanie

Zaburzenie czynności lewej komory po ostrym zawale mięśnia sercowego to poważne powikłanie, które występuje u znacznego odsetka pacjentów po przebytym zawale. W wyniku niedokrwienia i martwicy mięśnia sercowego dochodzi do upośledzenia kurczliwości lewej komory, co może prowadzić do niewydolności serca, zaburzeń rytmu oraz zwiększonego ryzyka nagłego zgonu sercowego. Stopień dysfunkcji zależy od rozległości zawału, czasu od wystąpienia objawów do reperfuzji oraz wcześniejszego stanu mięśnia sercowego.

W farmakoterapii zaburzeń czynności lewej komory po zawale stosuje się kilka grup leków. Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), takie jak Prestarium (perindopril), Enarenal (enalapril) czy Tritace (ramipril), hamują niekorzystny remodeling lewej komory. Beta-adrenolityki, jak Betaloc ZOK (metoprolol), Bisocard (bisoprolol) czy Nebilet (nebiwolol), zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Antagoniści aldosteronu, np. Spironol (spironolakton) i Eplerenone (eplerenon), poprawiają rokowanie u pacjentów z dysfunkcją lewej komory i objawami niewydolności serca.

W przypadku znacznego upośledzenia funkcji skurczowej (frakcja wyrzutowa <35-40%) zaleca się stosowanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak Xarelto (rywaroksaban) czy Pradaxa (dabigatran). W wybranych przypadkach stosuje się również digoksynę (Digoxin) do kontroli objawów niewydolności serca oraz diuretyki, np. Furosemid (furosemid) czy Torasemid (torasemid), w celu zmniejszenia zastoju i obrzęków.

Największymi trudnościami w leczeniu dysfunkcji lewej komory po zawale są: uzyskanie optymalnej adherencji pacjentów do złożonej farmakoterapii, monitorowanie i kontrola działań niepożądanych leków (hipotensja, bradykardia, zaburzenia elektrolitowe), a także identyfikacja pacjentów zagrożonych nagłym zgonem sercowym, którzy mogliby odnieść korzyść z implantacji kardiowertera-defibrylatora (ICD) lub terapii resynchronizującej (CRT). Wyzwaniem pozostaje również rehabilitacja kardiologiczna i modyfikacja stylu życia, które stanowią integralną część leczenia po zawale serca i znacząco wpływają na odległe rokowanie.